III SA/Wr 104/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego wniosku strony skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego. W uzasadnieniu wniosku podał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wyrażającej się w utracie płynności finansowej w okresie zintensyfikowanych prac rolnych. Wskazał, że konieczność uregulowania spornej należności (4.040 zł) spowoduje uszczuplenie jego majątku w newralgicznym dla niego okresie wymagającym zaangażowania całości dostępnych mu środków finansowych na opłacenie niezbędnych prac agrotechnicznych. Podkreślił, że wykonanie decyzji skutkowało będzie sparaliżowaniem jego pracy, co w konsekwencji może doprowadzić do wyrządzenia mu szkody, daleko przewyższającej sporną kwotę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący dość lakonicznie uzasadnił wniosek podnosząc, że uregulowanie spornej kwoty nastąpi w newralgicznym dla niego momencie związanym z wykonaniem prac agrotechnicznym. Uiszczenie zatem spornej kwoty wymagać będzie – jak wskazał – zaangażowania "całości dostępnych mu środków", a przeznaczonych na wykonanie tych prac. To z kolei spowoduje, w ocenie skarżącego, wyrządzenie mu znacznej szkody, daleko przewyższającej sporną kwotę. Na poparcie tych twierdzeń skarżący nie przedstawił jednak żadnych dowodów, dokumentów z których wynikałaby jego aktualna sytuacja majątkowa potwierdzająca twierdzenie, że zapłata spornej kwoty wymagać będzie od niego zaangażowania "całości dostępnych mu środków". Tak natomiast sformułowany wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, bez załączenia do niego jakichkolwiek dokumentów źródłowych potwierdzających rzeczywiste zaistnienie wskazanych w nich okoliczności uniemożliwił Sądowi jego ocenę pod kątem zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest nawet wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07). Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.