III SA/Wr 1070/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. M., Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W sprawie, postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę P. M. i Z. K. (dalej także jako: skarżący, wnioskodawcy) z powodu wniesienia jej po terminie. Pismem procesowym z dnia [...] października 2016 r. skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu P. M. podał, że [...] czerwca 2016 r. otrzymał zaskarżoną decyzję. Mając po raz pierwszy styczność z SKO i WSA oraz nie posiadając odpowiedniej wiedzy i doświadczenia w prowadzeniu spraw administracyjnych, nie zachował koperty z korespondencji. Wskazał, że w tym czasie odbywał szereg konsultacji lekarskich w związku z wykrytym u niego nowotworem [...], ustalających sposób leczenia i operacji. Nawarstwienie stresu oraz problemów z tym związanych spowodowało, że pomylił daty otrzymania pisma. Podkreślił, że to on ubiega się o pozwolenie na budowę Biura Projektowego i wszelką korespondencję dotyczącą pozwolenia na lokalizację zjazdu prowadzi osobiście, informując o sprawie działającego w zaufaniu do niego drugiego skarżącego Z. K. Do wniosku skarżący dołączył kserokopię z wynikami badań usg [...], kserokopię dowodu osobistego oraz skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy strony, a przy tym zainteresowany wykaże, że niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02). Przechodząc do merytorycznej analizy przedmiotowego wniosku Sąd doszedł do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu tego terminu. Przedstawione przez wnioskodawców przyczyny niedochowania terminu, takie jak brak wiedzy i doświadczenia w prowadzeniu spraw administracyjnych oraz odbywanie konsultacji medycznych nie są przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu. Skarżący byli prawidłowo pouczeni, że skargę należy wnieść w terminie 30 dni od doręczenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu. W postanowieniu z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 149/08 Naczelny Sąd Administracyjny (Lex nr 535058) stwierdził, że za chybiony należy uznać argument, iż osoba nieposiadająca fachowej wiedzy prawniczej i występująca bez profesjonalnego pełnomocnika nie ponosi odpowiedzialności w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej w przypadku gdy w sposób prawidłowy została w tym zakresie pouczona przez sąd. W ocenie Sądu powoływanie się na niedostateczną wiedzę i doświadczenie w prowadzeniu spraw administracyjnych nie jest okolicznością uzasadniającą brak winy strony w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Ponadto, skarżący P. M. nie wykazał, że nastąpiła u niego nagła sytuacja pogorszenia zdrowia w takim stopniu, aby można było uznać, że miała ona rzeczywisty wpływ na niemożność dokonania uchybionej czynności w ustawowym terminie. Nawet bowiem przyjmując, że skarżący znajdował się w tym okresie pod wpływem stresu, nie sposób przyjąć, że podnoszone okoliczności uniemożliwiły mu podejmowanie innych aktywności (czynności), w tym terminowego złożenia skargi, bądź to osobiście bądź za pomocą osoby trzeciej, np. drugiego skarżącego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie podnosi się, że choroba samej strony usprawiedliwia niedotrzymanie terminu tylko wtedy, gdy nastąpiła nagle i wymaga leżenia w łóżku, a strona nie ma możliwości wyręczenia się inną osobą. Wnioskodawca nie podniósł zatem okoliczności świadczących o powstaniu nagłych zdarzeń (np.: pobyt w szpitalu, niespodziewane wystąpienie pogorszenia stanu zdrowia skarżącego), które w znaczący sposób wpłynęły na niemożność terminowego wniesienia skargi. W postanowieniu z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 966/08 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie jak: podeszły wiek i ogólnie zły stan zdrowia (postanowienie Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2002 r., sygn. akt II UZ 90/01, OSNPUS 2003, nr 24, poz. 602); złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości (wyrok Sądu Najwyższego z 19 maja 1976 r., sygn. akt IV PRN 8/76, LEX nr 7828 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 stycznia 1974 roku, sygn. akt II CO 18/73, LEX nr 7372); dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 1329/01), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw. W konsekwencji zasadnym było – w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a. – odmówić przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi.