III SA/Wr 1364/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 marca 2017 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. – obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnych polegających na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem, działając między innymi na podstawie art. 18 i art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.599 ze zm.; zwanej dalej u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia, wniesionego przez stronę skarżącą – zobowiązaną Panią G. K. - na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], którym oddalono skargę z dnia [...] czerwca 2016 r. wniesioną przez zobowiązaną na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w S., dokonaną w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] obejmującego opłaty abonamentowe RTV za okres [...], wystawionego przez "A" S.A. - Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy to postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono między innymi, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prowadząc postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanej w dniu [...] lipca 2016 r. jednocześnie z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]. Zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] czerwca 2016r. W dniu [...] czerwca 2016 r. bank dokonał realizacji zajęcia. Przekazane organowi egzekucyjnemu pieniądze zostały, po potrąceniu kosztów egzekucyjnych i opłaty komorniczej, przekazane na rachunek bankowy wierzyciela. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. zobowiązana wniosła do organu egzekucyjnego skargę na zajęcie rachunku bankowego, w którym zakwestionowała dokonanie powyższej czynności egzekucyjnej, z uwagi na fakt. iż w tytule wykonawczym widnieje, jako wierzyciel, "A" S.A. ul. [...],[...] B., natomiast w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności - "A" S.A. ul. [...].[...] W. Rozpatrując sprawę w trybie art. 54 u.p.e.a. Naczelnik wydał opisane wyżej postanowienie, którym oddalił skargę na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Kwestionując prawidłowość stanowiska organu egzekucyjnego zobowiązana wniosła zażalenie. Ponadto złożyła w przedmiotowej sprawie zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie wymienionego tytułu egzekucyjnego, które zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zostały przesłane wierzycielowi celem zajęcia stanowiska w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że skarga przewidziana wart. 54 u.p.e.a. ma formalny charakter. Przywołując orzeczenia sądów administracyjnych organ drugiej instancji argumentował, że skarga na czynności egzekucyjne może być wnoszona na faktyczne czynności o charakterze wykonawczym podejmowane w celu zrealizowania środka egzekucyjnego. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia mogą być wyłącznie okoliczności dotyczące prawidłowości dokonania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego pod kątem formalnym, tzn. czy czynności tej dokonano zgodnie z trybem wskazanym w przepisach ustawy egzekucyjnej i czy procedura dotycząca zajęcia nie jest obarczona żadnymi wadami. Organ nadmienił, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nie dochodzi do umorzenia postępowania egzekucyjnego, lecz jedynie do uchylenia określonej wadliwej czynności, bądź podjęcia działań mających na celu usunięcie nieprawidłowości o charakterze formalnym. Jak ustalono, w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny doręczył zobowiązanej w dniu [...] czerwca 2016 r. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Naczelnik działając, jako organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu rachunku bankowego i jednocześnie zawiadomił stronę o dokonaniu tejże czynności, czym wypełniono przesłanki przewidziane w treści art. 80 § 3 u.p.e.a. Ponadto wystawione zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego doręczone zobowiązanej w dniu [...] czerwca 2016 r. odpowiada wzorowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, określonemu w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2015r., poz.2310). Zastosowany środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zawiadomienie zawierało wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 67 § 2 tej ustawy oraz pouczenie o możliwości wniesienia skargi. Zdaniem organu, fakt podania różnych adresów "A" S.A. nie ma wpływu na ustalenie wierzyciela, gdyż pozostaje nim "A" S.A. która posiada placówki na terenie całego kraju. W tytule wykonawczym w części F jako wierzyciel widnieje "A" S.A., NIP [...], Regon [...], adres - ul. [...].[...]B., natomiast na zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności widnieje "A" S.A. adres - ul. [...],[...] W., gdyż jest to adres rejestracyjny "A" S.A. ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym. Organ egzekucyjny dokonując rejestracji tytułu wykonawczego w systemie [...] przyjmuje adres siedziby wierzyciela, który następnie pojawia się na wszystkich pismach drukowanych z systemu. Tytuły wykonawcze wystawia Oddział w B., gdzie znajduje się Centrum Obsługi Finansowej Dział Abonamentu, stąd adres oddziału na tytule wykonawczym. Fakt posiadania przez "A" S.A. placówek w różnych miejscowościach nie ma wpływu na to, iż jest to jedna instytucja i jeden wierzyciel. Wyegzekwowane w toku postępowania należności zostały przekazane na rachunek bankowy właściwego wierzyciela. W ocenie organu wymóg oznaczenia wierzyciela z art. 67 § 2 pkt 1 u.p.e.a. został spełniony, ponieważ w zawiadomieniu o zajęciu został wskazany wierzyciel wraz z adresem. Adres wskazany w zawiadomieniu jest adresem "A" S.A., co potwierdzają dane zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym. Jak wynika z KRS adres siedziby "A" S.A. to ul. [...],[...] W. Taki właśnie adres wskazano w zawiadomieniu o zajęciu. Dyrektor porównał również numery NIP i REGON "A" S.A. zawarte w KRS z tymi numerami wskazanymi w tytule wykonawczym i stwierdził, że numery te są tożsame, dlatego też nie ma najmniejszych wątpliwości, że w obu dokumentach - w tytule wykonawczym i w zawiadomieniu o zajęciu - wskazany został ten sam wierzyciel. W powołanym przepisie nie ma wymogu oznaczenia wierzyciela w sposób identyczny ze sposobem oznaczenia wierzyciela w tytule wykonawczym. Żaden inny z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym takiego wymogu też nie zawiera. Zarzut braku oznaczenia wierzyciela w zawiadomieniu o zajęciu byłby zasadny wtedy, gdyby w ogóle w zawiadomieniu nie wskazano danych wierzyciela, albo gdyby wskazano dane podmiotu, który w danym postanowieniu nie pełni funkcji wierzyciela. Żadna z tych sytuacji nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Nie stwierdzając nieprawidłowości w doręczeniu zawiadomienia o zajęciu oraz odpisu tytułu wykonawczego Dyrektor postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W skardze na to postanowienie strona skarżąca domagała się jego uchylenia oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego i niedopuszczalnego z racji złożenia w dniu [...] czerwca 2016 r. pisma przez skarżącą do Naczelnika Urzędu Skarbowego wnoszącego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, którym to pismem, jak stwierdziła, związała organ egzekucyjny i spółkę handlową "A" S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej w B. - wystawcę zmienionego tytułu wykonawczego do czynności prawnych związanych z postępowaniem egzekucyjnym w administracji, których celem nadrzędnym jest ustalenie zasadności obowiązku na gruncie prawa materialnego. Każde inne zastępcze działanie podjęte przez organ egzekucyjny, według oceny strony skarżącej, staje się bezprzedmiotowe i jest obejściem prawa, gdyż art. 80 § 1 u.p.e.a. nie odsyła do art. 54 u.p.e.a. W przekonaniu strony skarżącej zaskarżone postanowienie jest wybiórcze i nie odnosi się do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. W szczególności tytuł wykonawczy sporządzony i doręczony organowi egzekucyjnemu przez określonego w tym tytule wierzyciela musi być realizowany przez organ egzekucyjny ściśle z danymi zawartymi w części F tego tytułu, a każde odstępstwo od tej zasady skutkuje nieważnością, bez możliwości konwalidowania, zarówno tytułu wykonawczego, jak i błędnie wystawionego zawiadomienia przez organ egzekucyjny skierowanego do banku. Gdy zawiadomienie o zajęciu, jako dokument urzędowy, wystawia Naczelnik Urzędu Skarbowego, to musi być ono zbieżne pod względem nazwy wierzyciela i jego adresu (wraz z kodem pocztowym) z oznaczeniem zawartym w tytule wykonawczym. Dyrektor Izby Skarbowej błędnie uzasadnił tezę, że do tożsamości wierzyciela z tytułu wykonawczego z części F i zawiadomienia wystarczą tożsame numery NIP i Regon tych wierzycieli. Wada zawiadomienia prowadzi do bezskuteczności czynności egzekucyjnej, co ma oparcie w art. 80 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 67 § 2 u.p.e.a. i wywołuje skutek z art. 64c § 3, który stanowi: jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela. Dalej konsekwentnie strona skarżąca podnosiła, że niedopuszczalną czynnością egzekucyjną jest fakt przelania kwoty 1229,38 zł wierzycielowi innemu niż zastrzegł to sobie wierzyciel widniejący w tytule wykonawczym [...]z dnia [...]-04-2016 r. w części F tego tytułu. Czynność ta jest niezgodna z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż art. 80 § 1 tej ustawy mówi tylko o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i przekazaniu tej zajętej kwoty organowi egzekucyjnemu, co oznacza, że zajęta kwota jest i pozostaje formą zabezpieczenia, depozytu, aż do ostatecznego rozstrzygnięcia sporu. Organ egzekucyjny nie może wcześniej dokonać czynności przelewu zajętej kwoty, czym naruszył zasadę prawdy materialnej, neutralności postępowania egzekucyjnego i stosowania prawa materialnego w jego granicach. Przeszkodą o charakterze wykonawczym dla organu egzekucyjnego, uniemożliwiającą wykonanie czynności przelewu było złożenie w dniu [...] czerwca 2016 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego skargi na czynności egzekucyjne dotyczące otrzymanego zawiadomienia z pouczeniem. Stosownie do art. 54 skarga została złożona w dniu [...].06.2016 r. z zachowaniem zakreślonego terminu 14 dni. Organ egzekucyjny dokonał przelewu tej kwoty podmiotowi nie będącemu stroną tego postępowania bez rozpoznania złożonej skargi, w której skarżąca podniosła argument innego wierzyciela jako zaskarżoną czynność egzekucyjną w całości i wnosiła u uchylenie tego wadliwego zawiadomienia W ocenie strony skarżącej również pkt 9 art. 67 § 2 u.p.e.a. podważa prawidłowość zawiadomienia ze względu na brak odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. Zawiadomienie zawiera tylko pieczątkę nagłówkową Naczelnika US. Skarżąca sformułowała również wniosek o wyrażenie opinii, czy mająca statut spółki handlowej "A" Spółka Akcyjna, działająca na podstawie kodeksu spółek handlowych, nie mająca żadnego umocowania do działania w oparciu o kodeks postępowania administracyjnego i tym bardziej do działania według ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może być uczestnikiem – to jest stroną postępowania egzekucyjnego w administracji. W końcowym fragmencie skargi zawnioskowano o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości ze względu na jego bezprzedmiotowość oraz niedotrzymanie terminów organów I i II instancji oraz brak umocowania "A" Spółki Akcyjnej do innych czynności prawnych niż wynikające z kodeksu spółek handlowych i kodeksu cywilnego. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej zarzucił również naruszenie art. 133 k.p.a. i art. 134 k.p.a. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dodatkowo między innymi podniósł, że w dniu przekazania wyegzekwowanych środków przez dłużnika zajętej wierzytelności nie posiadał wiedzy o złożeniu zarzutu na prowadzenie postępowania egzekucyjnego, jak i skargi na czynność. Jak wynika z akt, odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu został doręczony zobowiązanej w dniu [...].06.2016 r. Zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności tego samego dnia. W dniu [...].06.2016 r. bank dokonał realizacji zajęcia. Przekazane organowi egzekucyjnemu środki pieniężne zostały, po potrąceniu kosztów egzekucyjnych i opłaty komorniczej, przekazane na rachunek bankowy wierzyciela. Następnie w dniu [...].06.2016 r. organ egzekucyjny - z ostrożności - zawiadomieniem nr [...] uchylił zajęcie, z powodu uregulowania zaległości, które zostało wysłane do wiadomości zobowiązanej i dłużnika zajętej wierzytelności. Dopiero w dniu [...].06.2016 r. strona wniosła skargę na wymienioną czynność oraz zarzut na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Dyrektor wskazał zatem, że wyegzekwowanie należności objętej tytułem wykonawczym nastąpiło przed dniem wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Przedmiotem zaskarżenia jest ostateczne, wydane po rozpatrzeniu zażalenia, postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji oddalające skargę wniesioną przez zobowiązaną stronę skarżącą na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, dokonaną w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego nieuiszczone opłaty abonamentowe RTV. Jak wynika z treści stanowiącego podstawę prawną wydanego postanowienia przepisu art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.; zwanej dalej w skrócie "u.p.e.a.’) - zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W pierwszym rzędzie należy w pełni podzielić zapatrywanie organu, że skarga na czynności egzekucyjne nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zarzutów formułowanych na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym na gruncie art. 54 § 1 u.p.e.a. bada się tylko zgodność z przepisami prawa i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych skarga wobec tego może dotyczyć jedynie okoliczności, które nie są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia (por. np. wyroki - NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13, WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r., III SA/Wa 644/08 oraz z dnia 18 lipca 2007 r., V SA/Wa 379/07, dostępne w CBOiSA). W związku z powyższym, przedmiotem skargi sytuowanej w ramach prawnych zakreślonych normą art. 54 § 1 u.p.e.a. mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości prowadzonych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych, ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Organ egzekucyjny zatem, rozpoznając skargę na opisaną wyżej czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, prawidłowo nie analizował tych okoliczności, które mogły być i były podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Tym samym podstawa prawna obowiązku objętego zaskarżoną czynnością egzekucyjną, czy okoliczności dotyczące nieistnienia egzekwowanego obowiązku zapłaty zaległego abonamentu RTV – mogą być wyłącznie przedmiotem badania w odrębnym trybie, w ramach zgłoszonych osobno przez stronę skarżącą na mocy art. 33 § 1 u.p.e.a. zarzutów (w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r.). Jak stanowi art. 80 § 1 u.p.e.a. – organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2 u.p.e.a.). Jednocześnie, jak stanowi art. 80 § 3 u.p.e.a., z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W dalszej kolejności wskazać należy, że według art. 67 § 1 u.p.e.a., podstawę zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, określa z kolei art. 67 § 2 u.p.e.a. Stosownie do tego przepisu, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność, została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że wolą ustawodawcy jest taka konstrukcja zawiadomienia, która umożliwia identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego, wierzyciela oraz dochodzonych należności, jak również tytułów wykonawczych. Nie ulega wątpliwości, iż każdy z wyżej wymienionych elementów musi zostać w treści zawiadomienia wskazany w sposób, który pozwala na właściwe utożsamienie stron postępowania egzekucyjnego oraz ustalenie tożsamości zobowiązania. Kwestionowane przez stronę skarżącą zawiadomienie o zajęciu, w ocenie Sądu, spełnia wymienione wyżej ustawowe wymogi formalnoprawne. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego odpowiada nadto formie określonej w załączniku nr 3 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2310). Analiza przebiegu i formy zaskarżonej w sprawie czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności pieniężnych z rachunku bankowego wskazuje, że została ona dokonana prawidłowo. Nie doszło do zarzucanego naruszenia norm art. 54, art. 67 i art. 80 u.p.e.a. W kontekście zarzutu błędnego oznaczenia w zawiadomieniu wierzyciela, to jest wymienienia "A" S.A., ul. [...], w W., w sytuacji gdy należało wskazać – jak podano w tytule wykonawczym – "A" S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej w B., ul. [...] - należy zgodzić się ze stroną, że zawiadomienie w tej materii powinno dokładnie precyzować wierzyciela według oznaczenia w tytule wykonawczym. Wszakże nie można uznać, że uchybienie to stanowiło naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Niewątpliwie informacje zawarte w zawiadomieniu pozwalają na identyfikację wierzyciela i dochodzonego przez niego obowiązku. Wskazano w nim bowiem numer tytułu wykonawczego, kwotę należności głównej oraz to, że tytuł wykonawczy został wystawiony przez generalnego wierzyciela – "A" S.A. Trzeba bowiem zauważyć, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej pełni funkcję jedynie kierownika podległej Poczcie Polskiej S.A. jej jednostki organizacyjnej, wewnętrznej. Po myśli art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz.1204) opłaty abonamentowe są pobierane przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529). Według art. 7 ust. 1 tej ustawy kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia [...] listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Według art. 178 ust. 1 w związku z art. 192 wskazanej ustawy - Prawo pocztowe, "A" S.A. pełni obowiązki operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy, tj. od dnia [...] stycznia 2013 r. Uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego (art. 7 ust. 5 powołanej ustawy o opłatach abonamentowych). Na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r. poz. 1140), jednostką "A" uprawnioną do przeprowadzania na terenie kraju kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej . W powyższym świetle nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia stawianych w skardze zarzutów, podważających uprawnienia "A" do występowania w postępowaniu egzekucyjnym w charakterze wierzyciela, brak zaś doprecyzowania w zawiadomieniu, że chodzi tu wprost o kierownika Centrum Obsługi Finansowej "A" S.A. (tj. Dyrektora tego Centrum z siedzibą w B.) nie niweczy skuteczności zawiadomienia ani nie wpływa na ważność dokonanej czynności egzekucyjnej. Nie doszło również do zmiany wierzyciela skoro jest nim ta sama osoba prawna ("A" S.A.), opisane zaś uchybienie natury formalnej ma związek z tym, że w imieniu "A" S.A. działa tu kierownik wyznaczonej jednostki podległej. Sąd nie uznał także za zasadny zarzut braku opatrzenia zawiadomienia pieczęcią organu egzekucyjnego. Jak trafnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 lutego 2007 r., III SA/Wa 3767/06 (LEX nr 312015), przepis art. 67 § 2 pkt 9 u.p.e.a. nie zawiera wymogu opatrzenia dokumentów okrągłą pieczęcią urzędową. Analogiczny pogląd został wyrażony także przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 listopada 2008 r. o sygnaturze I FSK 936/07, w motywach którego Sąd ten sformułował słuszną tezę, że przepisy art. 67 § 2 pkt 9 u.p.e.a. nie zawierają wymogów co do kształtu pieczęci organu egzekucyjnego i nie odsyłają w tym zakresie do uregulowań prawnych zawartych w ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych. Lektura akt administracyjnych sprawy potwierdza stanowisko organu, że wykonanie czynności egzekucyjnej zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego nastąpiło przed datą złożenia skargi w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 133 kodeksu postępowania administracyjnego, z którego to przepisu wynika obowiązek organu administracji publicznej, by przesłał zażalenie wraz z aktami sprawy organowi wyższej instancji w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał ten środek zaskarżenia, jeżeli w tym terminie nie wydał nowego postanowienia w myśl art. 132 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. W tej materii podnieść wypada, że wprawdzie termin, o którym mowa w wymienionym przepisie, jest terminem ustawowym i zawitym, lecz nie można z faktu jego uchybienia wyprowadzać takich skutków, jak to czyni strona skarżąca. Zwłoka w zachowaniu omawianego terminu prowadzi bowiem tylko do takiego następstwa, że z upływem tego terminu wygasa kompetencja organu pierwszej instancji do wydania postanowienia na podstawie i w granicach art. 132 k.p.a. (w związku z art. 144 k.p.a.), czyli do autoweryfikacji postanowienia. Czynnością, którą organ pierwszej instancji może skutecznie podjąć po upływie tego terminu, jest czynność materialno-techniczna przekazania zażalenia wraz z aktami sprawy organowi drugiej instancji. Ewentualnie rażące naruszenie terminu może być rozpatrywane w kategoriach przewlekłości postępowania lub bezczynności organu w razie zaniechania dokonania tej międzyinstancyjnej czynności. Żadną jednak miarą z przepisu art. 133 k.p.a. nie wynika by uchybienie przez organ terminowi do przekazania organowi drugiej instancji wniesionego środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) wywierało wpływ na prawidłowość formalnoprawną lub merytoryczną orzeczenia, którego dotyczy odwołanie bądź zażalenie. Podobnie, uchybienie przez organ pierwszej instancji terminu do przekazania wniesionego środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) organowi drugiej instancji nie pozostaje w jakimkolwiek związku z treścią art. 134 k.p.a., według którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (co dotyczy także zażaleń, w związku z normą art. 144 k.p.a. odsyłającego w sprawach nieuregulowanych do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań). Niedotrzymanie komentowanego terminu nie rodzi skutku w postaci niedopuszczalności rozpoznania odwołania, tudzież zażalenia, jak zdaje się wynikać z argumentacji strony skarżącej. Niedopuszczalność odwołania, zażalenia, dotyczy wyłącznie przesłanek innych – podmiotowych, leżących po stronie wnoszącego dany środek zaskarżenia (przykładowo brak legitymacji procesowej, zdolności prawnej), albo przedmiotowych (brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych) a nie ma związku z działaniem bądź zaniechaniem organu, na którym spoczywał terminowy obowiązek przekazania środka zaskarżenia tj. odwołania, czy zażalenia, organowi właściwemu do jego rozpatrzenia. W tym stanie rzeczy, skoro kwestionowana czynność egzekucyjna nie naruszała prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).