III SA/Wr 151/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automacie do gier o niskich wygranych poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. Strona wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych, wręcz niemożliwych, do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności podkreślono, że decyzja nakładająca karę pieniężną jest rażąco nieprawidłowa, ponieważ strona w całym okresie, którego dotyczy decyzja posiadała ważne zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych i działalność tą mogła prowadzić, zaś zakwestionowany zaskarżoną decyzją automat posiadał w okresie całej jego eksploatacji ważne i wówczas niekwestionowane poświadczenie rejestracji, wobec czego Spółka, jak wywodzono, nie wyczerpała swoim działaniem przesłanek z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Strona zauważyła dodatkowo, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów spółki, aktualnie natomiast będą wygasać zezwolenia na prowadzenie tej działalności (ostatnie zezwolenia były wydane w 2009 r.), a zatem sytuacja finansowa będzie się pogarszać. W konsekwencji – jak wskazano – mogą nastąpić niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Dodano, że sytuacja finansowa spółki nie jest stabilna i nawet stosunkowo nieznaczna kara pieniężna może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie aktywności gospodarczej. Końcowo zauważono, że dokonując oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z samej swojej istoty musi odnosić się do przyszłości, gdyż tylko w ten sposób możliwe staje się ustalenie faktycznego wpływu wykonanej decyzji na sytuację strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, sąd – na wniosek strony – może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/ 2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12). Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może uzasadniać twierdzenie strony skarżącej o rażącej nieprawidłowości zakwestionowanego aktu. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji poddanej kontroli, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny jej zgodności z prawem. Niedopuszczalne jest zatem wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia z przekonania strony o wadliwości tego rozstrzygnięcia. W dalszej kolejności należy zauważyć, że spółka lakonicznie uzasadniła wniosek, podnosząc jedynie, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji mogą nastąpić niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Dodano, że sytuacja finansowa Spółki nie jest stabilna i nawet stosunkowo nieznaczna kara pieniężna może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie aktywności gospodarczej. Na poparcie tych twierdzeń strona skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej spółki i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił, jak w sentencji.