III SA/Wr 165/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant Aneta Szmyt po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 października 2012 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) – po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez "A" sp. z o. o. (dalej jako "strona skarżąca") – Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. (Nr [...]) w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r. udzielił stronie skarżącej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d. Następnie decyzją z [...] r. (Nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W. cofnął w całości przedmiotowe zezwolenie. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie, które zostało rozpatrzone przez Dyrektora Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze. Sprawa ze skargi na tę decyzją zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pod sygn. akt [...]. W toku trwającego postępowania odwoławczego do Dyrektora Izby Celnej we W. w dniu [...] r. wpłynął wniosek strony skarżącej o przedłużenie zezwolenia na kolejne 6 lat. Dyrektor Izby Celnej we W., postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 165a Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze. zm., dalej, jako "ustawa o grach hazardowych") odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia wskazując w uzasadnieniu, że zezwolenie, którego przedłużenia czasu trwania domagała się strona skarżąca zostało cofnięte. Podkreślił, że jest związany po myśli art. 212 Ordynacji podatkowej decyzją cofającą zezwolenie, która została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] r. Ponadto Dyrektor Izby Celnej wskazał, że z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) i utraciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27). Podkreślił, że zgodnie z art. 138 ust.1 ustawy o grach hazardowych zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust.1, nie mogą być przedłużane. W zażaleniu strona skarżąca zarzuciła, że zostało wydane z naruszeniem: art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych wskutek nieprawidłowej i bezpodstawnej odmowy wszczęcia postępowania, wynikającej z błędnego przyjęcia, że postępowanie w przedmiocie przedłużenia zezwolenia Dyrektor Izby Skarbowej we [...] z dnia [...] r. nie może być wszczęte z uwagi na wydanie decyzji cofającej to zezwolenie, art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych wskutek nie wszczęcia i nie zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia oraz postępowania wywołanego przedstawieniem Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawnego co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami prawa wspólnotowego oraz art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych wskutek błędnego przyjęcia, że nie można wszcząć postępowania w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy właściwy przepis oraz okoliczności powołane przez organ prowadziły do wniosku, że miał on obowiązek takie postępowanie zawiesić, a co za tym idzie miał obowiązek je wszcząć. Dyrektor Izby Celnej we W., po rozpoznaniu powyższego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] r. W uzasadnieniu przytoczył w pierwszym rzędzie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na tym tle Dyrektor Izby Celnej wywiódł, że organ prowadzący postępowanie jest władny orzekać jedynie w sprawie prawnie uregulowanej, co oznacza, że musi istnieć zdefiniowany w przepisach prawa materialnego, bądź procesowego, przedmiot postępowania, którym jest konkretna sprawa. Rozstrzygając sprawę, co do jej istoty organ ten, na podstawie dokonanych ustaleń faktycznych, stwierdza lub kształtuje pozycję prawną strony. Jeżeli obowiązujące prawo podatkowe i okoliczności sprawy uniemożliwiają takie ukształtowanie pozycji prawnej strony - nie ma sprawy podatkowej, którą jest indywidualny, niepowtarzalny związek między faktem i prawem, z którym prawo materialne łączy skutek i konsekwencję w postaci konieczności wydania decyzji podatkowej. Brak podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzenia sprawy oznacza, że nie można w takiej sprawie prowadzić postępowania administracyjnego. Dyrektor Izby Celnej przyjął, że bezpodstawny był zarzut naruszenia art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia, co w tej sprawie oznaczało, że Dyrektor Izby Celnej rozpoznając wniosek w sprawie przedłużenia zezwolenia stronie skarżącej związany był decyzją cofającą to zezwolenie. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej podniósł, że nawet w przypadku wszczęcia postępowania, brak byłoby przesłanek do jego zawieszenia. Podkreślił, że pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy bowiem rozumieć sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Ocena tego zagadnienia należy, ze względu na jego przedmiot, do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Z kolei organ podatkowy zawiesza postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd pozostaje w takim związku z postępowaniem podatkowym, że bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Użyte w przepisie określenie "inny organ" dotyczy natomiast każdego organu państwowego uprawnionego na podstawie przepisów prawa do podejmowania rozstrzygnięć w prawem przewidzianej formie. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej tym innym organem nie jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekający o wykładni przepisów prawa wspólnotowego. Dokonanie interpretacji nie stanowi bowiem kwestii prejudycjalnej, nie jest zagadnieniem wstępnym. Interpretacja nie polega na rozstrzyganiu, lecz na zajmowaniu stanowiska w kwestii wykładni przepisu wywołującego problemy interpretacyjne. Dalej Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w rozpatrywanej sprawie wydanie orzeczenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie miałoby związku z rozstrzygnięciem sprawy. W końcowej części uzasadnienia Dyrektor Izby Celnej wskazał, że brak było podstawy prawnej do załatwienia sprawy o przedłużenie zezwolenia, gdyż z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i utraciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Podkreślił, że zgodnie z art. 138 ust.1 ustawy o grach hazardowych zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust.1, nie mogą być przedłużane. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, zarzuciła, że wydano je z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego, tj. naruszenie: art. 217 § 1 pkt 4 w związku z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepowołanie pełnej podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskutek czego strona nie wie czy zostało ono wydane w związku z treścią art. 212 Ordynacji podatkowej, czy też w związku z treścią art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, czy też może w związku z treścią obydwu powołanych przepisów, art. 201 § 1 pkt 2 w związku z art. 165a § 1 w zw. z art. 212 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 8 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, poprzez odmowę wszczęcia postępowania, w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do jego zawieszenia do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] r. oraz postępowania wywołanego przedstawieniem Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. III SA/Gd 352/10 z 16 listopada 2010 r. co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami prawa wspólnotowego w zakresie tożsamym z normami prawnymi mającymi znaczenie również dla postępowania w niniejszej sprawie, art. 138 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 1992 r., nr 68, poz. 341 ze. zm.) oraz w związku z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że w świetle obowiązujących przepisów nie ma normy pozwalającej na złożenie wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w sytuacji, gdy można stwierdzić co najwyżej, że obowiązuje norma, która nie pozwala na pozytywne rozpatrzenie takich wniosków; poprzez przyjęcie, że wniosek strony nie może być rozpoznany z przyczyn formalnych, w sytuacji gdy właściwy przepis wyraźnie określa merytoryczny sposób jego rozstrzygnięcia, art. 165a § 1 w związku z art. 212 oraz art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że wydanie przez organ decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności skutkuje niemożnością wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia tego zezwolenia i jego zawieszenia, art. 138 ust. 1 w związku z art. 118 ustawy o grach hazardowych, poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy nie powinien on być stosowany, gdyż jako przepis techniczny nie został notyfikowany. W odpowiedzi Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację oraz wskazując, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, którego dotyczy sprawa zostało wydane w dniu [...] r., co oznacza, że wygasło w dniu [...] r. W piśmie procesowym z dnia [...] r. strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie zawisłej przed WSA pod sygn. akt [...] we W. oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów szczegółowo wskazanych w pkt 3 i 5. W piśmie procesowym z dnia [...] r., uzupełniając zarzuty skargi, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie wydano z rażącym naruszeniem prawa, które polegało na: 1. rażącym naruszeniu prawa unijnego w postaci przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37), poprzez zastosowanie w I instancji przepisu art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, pomimo jego bezskuteczności wobec braku notyfikacji tej normy prawnej (tego przepisu technicznego), 2. rażącym naruszeniu art. 212 Ordynacji podatkowej przez błędne przyjęcie, że związanie organu z chwilą doręczenia stronie decyzji o cofnięciu zezwolenia tą decyzją polega także na tym, że organ administracji nie jest władny wydać jakiegokolwiek nowego rozstrzygnięcia (nowego rodzaju) dotyczącego innych treści tego zezwolenia, chociaż do czasu uzyskania statusu decyzji ostatecznej zezwolenie to obowiązuje nadal (jak w niniejszej sprawie do dnia [...]r.), 3. rażącym naruszeniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez błędne przyjęcie, że postępowanie w przedmiocie przedłużenia zezwolenia nie jest zależne od sposobu rozstrzygnięcia odrębnego postępowania o cofnięcie tego zezwolenia i w związku z tym nieuzasadnioną odmowę zawieszenia postępowania w tej sprawie do czasu ostatecznego zakończenia postępowania o cofnięciu zezwolenia. Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odroczył rozprawę celem łącznego rozpoznania sprawy ze sprawą o sygn. akt [...]. Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił nie uwzględnić wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania oraz oddalił wnioski dowodowe zawarte w piśmie procesowym z dnia [...] r. Wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w sprawie o sygn. akt [...], której przedmiotem była decyzja umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie dotyczącej cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż jest bezzasadna. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 2 cyt. wyżej ustawy). Z treści przytoczonych wyżej unormowań wynika wniosek, że nie każde naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania przez organ prowadzący postępowanie rodzi skutek w postaci uchylenia zaskarżonego aktu, lecz tylko takie, które, w przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego, "miało wpływ na wynik sprawy" lub w przypadku naruszenia przepisów postępowania "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Przystępując w podanych wyżej granicach do oceny podniesionych w skardze zarzutów należało mieć na uwadze, co następuje. 1. Chybiony całkowicie jest zarzut przedstawiony w pkt. 1 skargi, tj. zarzut naruszenia art. 217 § 1 pkt 4 w związku z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepowołanie pełnej podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po pierwsze; organ II instancji orzekał w tej sprawie na podstawie art. 233 §1 pkt. 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej i oba te przepisy zostały wskazane jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Po drugie; w postanowieniu wydanym zarówno przez organ I jak i organ II instancji wyjaśniono, że postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d. jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej z tego powodu, że w dniu [...] r. została wydana decyzja cofająca w całości zezwolenie, którego dotyczył wniosek o przedłużenie i wobec tego "nie można przedłużyć decyzji, która została uchylona". Wniosek taki został wyprowadzony w oparciu o art. 212 Ordynacji podatkowej, który to przepis został wyraźnie powołany w uzasadnieniu decyzji. Niezależnie od tego w uzasadnieniach obu postanowień zwrócono uwagę na brak podstawy prawnej do przedłużenia zezwolenia, gdyż nie obowiązuje od 1 stycznia 2010 r. art. 36 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, natomiast obowiązujący art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wprost stanowi o tym, że "zezwolenia nie mogą być przedłużane". 2. Nie jest uzasadniony także przedstawiony w pkt 2 skargi zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 w związku z art. 165a § 1 w związku z art. 212 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 8 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Naruszenia powyższych przepisów strona skarżąca upatruje przede wszystkim w tym, że bezzasadnie odmówiono wszczęcia postępowania, w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do jego zawieszenia do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] r. oraz postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej na skutek pytania prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. III SA/Gd 352/10 z 16 listopada 2010r. co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami prawa wspólnotowego w zakresie tożsamym z normami prawnymi mającymi znaczenie również dla postępowania w niniejszej sprawie. Przede wszystkim należało w pełni zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, które zobowiązywałoby organ prowadzący postępowania do zawieszenia postępowania nie było postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej "co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami prawa wspólnotowego". W tej mierze Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela i odwołuje się do argumentacji przedstawionej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 kwietnia 2006 r. I SA/Sz 14/06, Zeszyty NSA 2006/6/135 oraz LEX nr 209491). Niezależnie od tego trzeba wyraźnie zaznaczyć, że skoro przyczyną z powodu której odmówiono wszczęcia postępowania, było cofnięcie w całości zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d., to na wynik toczącego się w tej sprawie postępowania nie miało żadnego wpływu toczące się postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Nie było także podstaw – jak trafnie przyjęto w zaskarżonym postanowieniu do zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] r., skoro to postępowanie zakończyło się decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) cofającą w całości przedmiotowe zezwolenie. W dacie wydania postanowienia przez organ I instancji ([...]r.) oraz w dacie wydania postanowienia przez organ II instancji [...] r.) decyzja z dnia [...] r. znajdowała się w obrocie prawnym i organy prowadzące postępowanie w tej sprawie były związane jej treścią po myśli art. 212 Ordynacji podatkowej. Zasadę stabilizacji treści załatwianej sprawy decyzją wyrażoną w art. 212 Ordynacji podatkowej należy odróżnić od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Związanie organu treścią decyzji doręczonej stronie odnosi się do wszystkich decyzji, w tym także do decyzji nieostatecznej, trwa przez cały okres pozostawania jej w obrocie prawnym i ustaje dopiero po zmianie lub uchyleniu (stwierdzeniu nieważności) decyzji. W razie wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w wyniku złożonego odwołania (co nie w tej sprawie nie nastąpiło, gdyż ostateczną decyzją z dnia [...] r. postępowanie odwoławcze zostało umorzone) lub na skutek działań podejmowanych w trybie nadzwyczajnym zachodziłyby podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt. 7 Ordynacji Podatkowej ("W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji"). Reasumując, skoro w wyniku toczącego się postępowania doręczono stronie skarżącej decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. (Nr [...]) cofającą w całości zezwolenie, to we wszczętym później postępowaniu o przedłużenie zezwolenia ten sam organ (Dyrektor Izby Celnej we W.) był związany podaną wyżej decyzją z dnia [...] r. i wobec tego nie występowało zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji Podatkowej. 3. Nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia przedstawione w pkt 3 i 5 skargi zarzuty naruszenia art. 138 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 1992 r., nr 68, poz. 341 ze. zm.) oraz w związku z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Dotyczy to także wskazanego w piśmie procesowym z dnia [...]r., uzupełniającego zarzutu "rażącego naruszenia prawa unijnego w postaci przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37), poprzez zastosowanie w I instancji przepisu art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, pomimo jego bezskuteczności wobec braku notyfikacji tej normy prawnej (tego przepisu technicznego)". Wprawdzie art. 138 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych zostały powołane w uzasadnieniach obu postanowień, to jednak główną przesłanką wydania zaskarżonego postanowienia było cofnięcie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d. Innymi słowy sposób rozstrzygnięcia przez organ prowadzący postępowanie kwestii czy "w świetle obowiązujących przepisów obowiązuje norma, która nie pozwala na pozytywne rozpatrzenie takich wniosków" nie miał wpływu na wynik sprawy, skoro wydane postanowienie oparto na innych przesłankach (cofnięcie zezwolenia). W rezultacie bez znaczenia dla wyniku tej sprawy miało rozstrzygnięcie czy "art. 138 ust. 1 w związku z art. 118 ustawy o grach hazardowych nie powinien być stosowany, gdyż jako przepis techniczny nie został notyfikowany". 4. Nie zasługiwał na uwzględnienie wskazany w pkt 4 skargi zarzut naruszenia art. 165a § 1 w związku z art. 212 oraz art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej polegający na przyjęciu, że "wydanie przez organ decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności skutkuje niemożnością wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia tego zezwolenia i jego zawieszenia". Organy prowadzące postępowanie dokonały prawidłowej wykładni art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej i prawidłowo przyjęły, że przepis ten ma zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Użyte w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej wyrażenie "z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte" należy wiązać z przypadkami, gdy wszczęciu postępowania a w konsekwencji merytorycznemu rozpoznaniu sprawy, sprzeciwiają się przepisy postępowania i przeszkody te istnieją już w dacie złożenia wniosku przez zainteresowaną stronę. Jak już to zostało powiedziane zgodnie z art. 212 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej – organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. W chwili doręczenia decyzji wchodzi ona do obrotu prawnego i wiąże organ ukształtowanym na jej mocy stanem faktycznym i prawnym w zakresie sytuacji prawnej strony - do czasu wzruszenia tego rozstrzygnięcia w sposób i w trybie prawem przepisanym, w tym również w zwyczajnym trybie weryfikacji, to znaczy w postępowaniu odwoławczym. Związanie organu oznacza, że nie może on pominąć treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony, wobec czego stan taki winien uwzględnić także w innych postępowaniach, które prowadzi, a które pozostają w związku podmiotowo-przedmiotowym z materią sprawy rozstrzygniętą choćby nieostateczną decyzją, ale już funkcjonującą w obiegu prawnym i z niego niewyeliminowaną. Od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Doręczenie powoduje bowiem utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy. Związanie organu decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres jej pozostawania w obrocie prawnym (por. J. Borkowski [w]. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, Wrocław 2012, s. 911). Przedstawione wyżej zasady oznaczają, że organ prowadzący postępowanie musi uwzględniać skutki prawne jakie z treści wprowadzonych do obrotu prawnego rozstrzygnięć wynikają. Tym samym, orzekając w pierwszej instancji odnośnie wniosku strony skarżącej Dyrektor Izby Celnej, był już związany treścią wprowadzonej do obiegu prawnego własnej decyzji o cofnięciu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, gdyż nie została ona jeszcze zmieniona ani uchylona w postępowaniu odwoławczym. Z tych powodów trzeba zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że wystąpiła formalna przeszkoda do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia, skoro – jak już powiedziano – zostało ono cofnięte decyzją doręczoną stronie skarżącej w dniu [...] r. Doręczenie tej decyzji spowodowało "utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy, organ podatkowy nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska co do załatwienia sprawy czynnościami pozaprocesowymi, lecz może to nastąpić tylko w ramach przepisów procesowych" (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2005 r., I FSK 132/05, LEX nr 173287). Reasumując, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, odmawiając wszczęcia postępowania, organy prowadzące postępowanie nie naruszyły art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Orzekanie merytoryczne w przedmiocie przedłużenia zezwolenia, które zostało cofnięte decyzją oznaczałoby bowiem brak respektowania przez organ treści wydanej decyzji o cofnięciu zezwolenia, z naruszeniem przepisu art. 212 Ordynacji podatkowej. Przestał już bowiem istnieć - w znaczeniu materialnym - przedmiot postępowania. 5. Na zakończenie, odnosząc się do składanych w toku postępowania wniosków o zawieszenie postępowania sądowo administracyjnego oraz przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w piśmie strony skarżącej z dnia [...] r., trzeba podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw zarówno do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz do przeprowadzenia dowodów na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co się bowiem tyczy związków pomiędzy postępowaniem w rozpoznawanej sprawie a sprawą oznaczoną sygn. [...], w której przedmiotem skargi była decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie cofnięcia w całości zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d., to trzeba podkreślić, że pomiędzy tymi sprawami nie było takiej zależności, która nakazywałaby zawieszenie postępowania. Pozostawiając na uboczu to, że zawieszenie postępowania art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest fakultatywne, rozstrzygnięcie obu kwestii mogło nastąpić łącznie i z tych powodów doszło do odroczenia rozprawy. Przede wszystkim decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie cofnięcia w całości zezwolenia została oparta na innych przesłankach faktycznych i prawnych (upłynął termin ważności zezwolenia). Skoro w sprawie o sygn. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, że decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie cofnięcia w całości zezwolenia została wydana z naruszeniem prawa, to w konsekwencji – kierując się przedstawionymi wyżej motywami – nie było przeszkód faktycznych i prawnych do rozpoznania skargi wniesionej w tej sprawie. Jako całkowicie bezzasadny i w istocie zmierzający do przewlekłego prowadzenia postępowania należało ocenić o przeprowadzenie dowodów wymienionych w piśmie procesowym z dnia [...] r. Wnioskowane dowody z dokumentów w postaci analiz działalności strony skarżącej, zestawienia zezwoleń, opinii dotyczącej wartości automatów do gry, informacji o realnym spadku ilości eksploatowanych automatów do gry itp. nie miały żadnego związku z przedmiotem sprawy. W ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012r. (II GSK 228/11, LEX nr 1145498) trzeba powtórzyć, że cel regulacji zawartej w art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraża się w tym, że "przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu, o którym mowa w tym przepisie, jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy wnioskowany bądź dopuszczony z urzędu dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu". Z podanych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest bezzasadne i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. .