III SA/Wr 169/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. W. opiekuna prawnego W. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Z. obciążył W. W. należnościami celnymi z tytułu wprowadzenia na polski obszar celny samochodu osobowego [...], w kwocie [...] zł wraz z odsetkami. W dniu [...] r. - po rozpoznaniu odwołania strony -Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał opisaną decyzję w mocy. Skarga na powyższe rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. (sygn. akt [...]). Na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W. wszczął wobec W. W. postępowanie egzekucyjne, obejmujące należności wynikające z decyzji z dnia [...] r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Dyrektor Izby Celnej we W., zawiadomieniem z dnia [...] r., dokonał skutecznego zajęcia świadczenia [...] w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Zawiadomienie o dokonanym zajęciu doręczono opiekunowi prawnemu zobowiązanej - M. W. Pismem z dnia [...] r., skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej we W. M. W. wniósł skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia świadczenia [...]. W uzasadnieniu wniosku podniósł potrzebę "umorzenia zajęcia [...] przez Izbę Celną". Precyzując na wezwanie organu egzekucyjnego charakter złożonego wniosku, opiekun prawny dłużniczki egzekucyjnej wyjaśnił, że celem jego żądania jest umorzenie postępowania egzekucyjnego. W związku z oświadczeniem wnioskodawcy Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wniosek do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Dyrektorowi Izby Celnej we W. Precyzując na wezwanie organu, po raz kolejny wniosek, M. W. poinformował, że w sprawie zachodzi kilka przesłanek uzasadniających żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego, przede wszystkim, w ocenie strony, postępowanie egzekucyjne jest w niedopuszczalne i sprzeczne z prawem. Zdaniem wnioskodawcy, zajęcie świadczenia doprowadziło do bezpodstawnego wzbogacenia po stronie Izby Celnej, zaś po stronie W. W. do dramatycznego zubożenia i pozbawienia środków do życia. M. W. podkreślił również, że wątpliwości budzi fakt, czy W. W. jest faktycznie osobą zobowiązaną do spełnienia świadczenia, skoro postępowanie przeciwko niej zostało umorzone, nie była bowiem właścicielem spornego samochodu. Ponadto w piśmie strona wskazała, że od daty ostatniej czynności w sprawie minęło ponad [...] lat, co winno zaskutkować umorzeniem świadczenia w trybie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dodatkowo wyjaśniono też, że wydatki związane z prowadzeniem egzekucji będą prawdopodobnie przekraczały kwotę uzyskaną od dłużnika. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Po rozpoznaniu zażalenia strony, Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu swego orzeczenia wyjaśnił, że zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. "1954 ze zm. zwanej dalej w skrócie "u.p.e.a."), postępowanie egzekucyjne umarza się w następujących wypadkach: 1. jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania, 2. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał, 3. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa, 4. gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego, 5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny, 6 w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego, 7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo że obowiązek taki ciążył na wierzycielu, 8. jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem roku od dnia zgłoszenia tego żądania, 9. na żądanie wierzyciela, w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Przedstawiony katalog przyczyn umorzenia postępowania egzekucyjnego ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, że w sytuacji, gdy zaistnieje jakakolwiek z przedstawionych przesłanek, postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu bez względu na to, czy przesłanki te zostaną stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów. Dyrektor Izby Skarbowej we W. rozpoznając sprawę uznał, że Dyrektor Izby Celnej we W. dokonał prawidłowej analizy stanu faktycznego i prawnego, a wydane rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w uzasadnieniu postanowienia pierwszoinstancyjnego wyczerpująco wyjaśniono okoliczności wzięte pod rozwagę przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, a organ I instancji szczegółowo odniósł się do podniesionych zarzutów. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił ponadto, że postępowanie egzekucyjne w rozpoznawanej sprawie dotyczy nieuregulowanych należności celnych wymierzonych ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniesioną w tym przedmiocie skargę. Natomiast zarzuty strony w postępowaniu egzekucyjnym dotyczą tylko kwestii związanych z prawidłowością dokonanego wymiaru, które to okoliczności były już badane zarówno przez Dyrektora Izby Celnej we W. jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Skoro zaś decyzja wymierzająca należności celne jest wymagalna, nie ma żadnych przeszkód po stronie organu egzekucyjnego do kontynuowania postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo organ podkreślił, że postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem odrębnym od postępowania związanego z wymiarem należności. W toku postępowania egzekucyjnego podejmowane są działania mające doprowadzić do wykonania niezrealizowanych dobrowolnie obowiązków wynikających z decyzji. Organ egzekucyjny nie może na etapie postępowania egzekucyjnego odnosić się do zarzutów dotyczących zakończonego decyzją ostateczną postępowania wymiarowego. Dyrektor Izby Skarbowej dobitnie podkreślił, że skoro tytuł wykonawczy pozostaje aktualny, organ egzekucyjny zobowiązany jest do podejmowania działań mających na celu wyegzekwowanie objętych nim zaległości. Na etapie postępowania egzekucyjnego nie mogą być rozpoznawane zarzuty dotyczące prawidłowości dokonanego wymiaru długu celnego. Organ egzekucyjny nie może więc rozpatrywać sprawy od strony merytorycznej, wówczas bowiem stałby się III instancją i to niezwiązaną wyrokiem sądu, co naruszałoby przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ podniósł również, że zarzuty dotyczące nałożenia obowiązku można zgłaszać w postępowaniu przy wydawaniu decyzji nakładającej ten obowiązek. Niedopuszczalne jest natomiast polemizowanie z nią na gruncie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wówczas, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. W ocenie organu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Dyrektor Izby Skarbowej we W. podkreślił, że mając na uwadze treść zażalenia, zbadał również z urzędu, czy w sprawie nie zaistniały pozostałe przesłanki wymienione w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obligujące organ egzekucyjny do umorzenia prowadzonego postępowania. W szczególności sprawdził, czy w sprawie nie doszło do przedawnienia dochodzonej należności. Jednakże, zgodnie z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami art. 242 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. z 1997 r. Nr 23, poz. 117 ze zm.), który obowiązywał w momencie powstania należności celnych, bieg przedawnienia tej należności został przerwany. Z powyższego wynika, że w sprawie brak jest przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, M. W. -działając jako opiekun prawny W. W. - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi zarzucono postanowieniu Dyrektora, że jest tendencyjne i krzywdzące, a nadto wydane po pobieżnej jedynie analizie złożonej przez stronę dokumentacji. W obszernym uzasadnieniu skargi po raz kolejny strona podniosła zarzuty dotyczące decyzji wymiarowej Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. oraz złej sytuacji zdrowotnej i materialnej W. W. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie w sprawie lub na które służy zażalenie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno rozstrzygnięcia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] wydane po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Dyrektpra Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpoznając skargę Sąd podzielił stanowisko i argumentację Dyrektora Izby Skarbowej, która legła u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarga nie jest zasadna bowiem w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani zasad postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Organy były zobowiązane zbadać, czy istniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego na gruncie u.p.e.a. Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Ponadto na podstawie art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne może zostać umorzone na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Biorąc pod uwagę ustalony w toku postępowania stan faktyczny oraz powołane przepisy normujące okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego należy zauważyć, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania. Skarżąca powołuje w skardze przede wszystkim okoliczności związane ze swoją trudną sytuacją finansową i zdrowotną które jednak nie stanowią podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Należy bowiem podkreślić, że w cytowanym art. 59 ustawodawca zawarł zamknięty katalog przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania. Tym samym organ egzekucyjny nie może wydać postanowienia o umorzeniu w razie, gdy żadna z tych przesłanek nie wystąpi. Niewątpliwie treść art. 59 nie wskazuje na żadną przesłankę odnoszącą się do stanu majątkowego zobowiązanego. Niemniej, oceniając ten aspekt sytuacji skarżącej w kontekście powoływania się w skardze oraz uprzednio w toku postępowania - na element świadczący o bezskuteczności egzekucji - to jest na przesłankę z art. 59 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, trzeba stwierdzić, że prawidłowo organy oceniły, iż w świetle ustalonego w toku postępowania stanu faktycznego przepis ten nie znajdzie zastosowania. Wypada bowiem podkreślić, że generalną regułą egzekucji administracyjnej jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Organ egzekucyjny jest zobowiązany do podjęcia wszelkich środków przewidzianych w ustawie, by ten cel zrealizować. Zasadniczo nie jest też w tym zakresie ograniczony terminem. Oznacza to, że zastosowanie art. 59 § 2 u.p.e.a. wymaga stwierdzenia, że zobowiązany nie posiada środków przewyższających wydatki egzekucyjne oraz, że stan ten ma charakter definitywny, czyli w świetle obiektywnych okoliczności nie ma podstaw do uznania, że w przyszłości środki takie zostaną przez zobowiązanego zgromadzone. W wyroku z dnia 5 czerwca 2008 r. WSA w Poznaniu (I SA/Po 1453/07) wskazał, że umorzenie możliwe jest, gdy w ogóle nie można ustalić żadnego majątku zobowiązanego. Umorzenie postępowania na gruncie art. 59 § 2 u.p.e.a. jest fakultatywne, gdyż zaistnienie przesłanki ustawowej jedynie uprawnia organ prowadzący postępowanie do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, lecz nie nakłada w tej mierze żadnego obowiązku. Odnośnie fakultatywnej przesłanki umorzenia postępowania należy stwierdzić, że podnoszona przez skarżącego trudna sytuacja materialna mogłaby skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego pod tym jednak warunkiem, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Tymczasem z akt wynika, że podnoszona przez opiekuna prawnego skarżącej trudna sytuacja finansowa nie uzasadnia umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie omawianego przepisu. Unormowania u.p.e.a. gwarantują zobowiązanemu ochronę, gdyż egzekucja administracyjna nie może zagrażać egzystencji zobowiązanego, co wynika z przepisów art. 8 - 10 u.p.e.a. Wobec tego osiąganie znikomego dochodu może być przeszkodą w skutecznym prowadzeniu czynności egzekucyjnych, nie uzasadnia ono jednak umorzenia postępowania. Ani niskie dochody, ani ich brak, nie przesądza o tym, że w przyszłości zobowiązany nie osiągnie żadnych innych dochodów, bądź nie zostanie ujawniony jego nowy majątek podlegający egzekucji. Z akt sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne jest dopiero w początkowej fazie, co uzasadnia dalsze jego prowadzenie, które ewentualnie doprowadzi do ustalenia, czy istnieje przesłanka uzasadniająca jego umorzenie. Na obecnym etapie postępowania wniosek taki nie jest jednak uprawniony. Należy wskazać, że dotychczas w postępowaniu egzekucyjnym wobec skarżącej dokonano zajęcia wierzytelności ze świadczenia rentowego wypłacanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w wyniku stałych comiesięcznych wypłat pokryto częściowo powstałe koszty egzekucyjne. Natomiast umorzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy brak jest jakiegokolwiek majątku, z którego możliwe byłoby skuteczne przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Podkreślenia wymaga także to, że na tle art. 59 § 2 u.p.e.a. organowi egzekucyjnemu pozostawiono swobodę prowadzenia egzekucji lub umorzenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28.01.2009 r. sygn. akt II FSK 1506/07). Ustawodawca użył tu zwrotu "może być umorzone", co oznacza, że po stronie organu nie istnieje obowiązek umorzenia postępowania egzekucyjnego nawet wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Z przywołanego przepisu wynika, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje tylko i wyłącznie w sytuacjach, gdy w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wystąpi przeszkoda o charakterze trwałym, która powoduje, że dalsze prowadzenie postępowania stało się niemożliwe lub niecelowe. Zatem istotą umorzenia jest przerwanie prowadzonego postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Umorzenie postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danym konkretnym przypadku zaistniałym w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 872/09). W niniejszej sprawie prawidłowo organ przyjął jednak, że nie zaistniały ustawowe przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a. do umorzenia postępowania. Podobnie organ prawidłowo ustalił, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki ujęte w art. 59 § 1 pkt 4 jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał, gdyż jak słusznie podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie dotyczy nieuregulowanych należności celnych wymierzonych ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] r. Nr [...], utrzymaną w mocy przez organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. Dodatkowo należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] r. oddalił skargę na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi również przesłanka , o której mowa w art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a., bowiem wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego w Z. postanowienie z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia dochodzenia o wykroczenie skarbowe nie stanowi podstawy do nie egzekwowania powstałego obowiązku, gdyż postępowanie karno-skarbowe jest odrębnym i niezależnym postępowaniem od postępowania celnego, odnosi się do legalności wprowadzenia towaru na polski obszar celny. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyraźnie też wskazano, że dane dłużnika zawarte w tytule wykonawczym, który stanowi podstawę egzekucji są zgodne z danymi skarżącej wskazanymi w decyzji wymiarowej. Należy również wskazać, że argumenty zawarte w skardze odnoszą się do w zasadzie do kwestii związanych ze sposobem (wadliwym zdaniem skarżącej) prowadzenia postępowania przez organy celne wymierzające skarżącej należności celne. Tymczasem na drodze postępowania egzekucyjnego, w tym o jego umorzenie, nie można podważać skutków prawnych wynikających z ostatecznych decyzji organów administracji publicznej tudzież prawomocnych orzeczeń sądowych. Temu służą odrębne procedury prawne, wymagające we właściwych postępowaniach wnoszenia przez zainteresowane strony środków zaskarżenia, czy to w trybie zwykłym, czy nadzwyczajnym (jak wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności etc.) Zaskarżone postanowienie prawidłowo zostało oparte na regulacji z art. 59 u.p.e.a. Organy - pierwszej i drugiej instancji - rozeznały w pełni stan faktyczny sprawy i wyczerpująco rozważyły, czy zaistniały w przypadku skarżącej wymienione w tym przepisie przesłanki do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zasadnie przyjmując ich brak, o czym mowa w spełniających wymogi prawne, niewadliwych uzasadnieniach postanowień obu instancji. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zgodne z prawem jest stanowisko organu o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd oddalił skargę.