III SA/Wr 169/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. skarżący wniósł skargę na opisaną w osnowie decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. W skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podał, że jednorazowa zapłata kary w wysokości 10.000 zł może spowodować utratę płynności finansowej jego firmy. Prowadzi on bowiem działalność gospodarczą w formie jednoosobowej. Posiada trudności finansowe, które powstały w wyniku kryzysu w branży budowlanej oraz zatorów płatniczych, albowiem jego kontrahenci przestali płacić wymagalne zobowiązania. W celu wyegzekwowania należności, a tym samym w celu poprawy kondycji finansowej firmy, skarżący zmuszony został - jak wskazał - sądownie dochodzić swoich roszczeń od co najmniej kilkunastu dłużników. Skarżący podniósł, że wytoczył proces przeciwko Gminie C. o zapłatę wynagrodzeń za wykonanie kontraktu pn. "[...]", w którym kwota dochodzonej należności głównej wynosi 6.155.744,43 zł, przeciwko "A" sp. z o.o., (kwota kilku milionów złotych); przeciwko "B" we W. - Gminy W. (kwota 530.373 zł, przeciwko Gminie L. (kwota 314.316 zł), przeciwko Gminie G. (kwota 49.000 zł), przeciwko firmie "C" sp. z o.o. (kwota 290.410 zł) przeciwko osobom fizycznym tj. J. W. (kwota 340.000 zł), P. S. (kwota 413.649,00 zł), W. R. (kwota 707.250 zł). W ocenie skarżącego łączna wartość nieuregulowanych na rzecz jego firmy należności przekracza kwotę ponad kilkunastu milionów złotych, co niewątpliwie wywarło negatywny wpływ na równowagę i stabilność finansową firmy. Skarżący jako właściciel – wskazał - że nie mógł przewidzieć, że kontrahenci będą zalegać w płatnościach w tak dużym stopniu, dlatego też - w jego ocenie - nie może on ponosić z tego tytułu negatywnych skutków. Nieuregulowanie należności przez dłużników skarżącego doprowadziło do tego, że jego firma znalazła się na granicy upadłości. Dopiero działania skarżącego polegające na redukcji zatrudnienia i optymalizacji kosztów, sprzedaży nieruchomości położonej w L. oraz samochodu marki [...] uchroniło firmę przed bankructwem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., 270, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący wprawdzie szczegółowo uzasadnił wniosek, aczkolwiek na poparcie twierdzeń w nich zawartych nie przedstawił żadnych dowodów (np. wskazanie sygnatur spraw, pod którymi zawisły sprawy o zapłatę przeciwko wskazanym we wniosku podmiotom i osobom fizycznym, kopii umów zawartych z tymi podmiotami i osobami, dokumentów potwierdzających kondycję finansową firmy skarżącego, dokumentów potwierdzających redukcję zatrudnienia pracowników skarżącego, dokumentów potwierdzających sprzedaż wskazanej we wniosku nieruchomości (kopii aktu notarialnego), czy też sprzedaż samochodu osobowego). Tymczasem dopiero po udokumentowaniu rzeczywistej sytuacji majątkowej, w której znajduje się firma skarżącego, Sąd mógłby odnieść się do oceny wpływu, jaki wywiera na nią wykonanie zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 § 3 p.p.s.a. Gołosłowne zatem twierdzenia skarżącego wskazujące w zasadzie jakie – prawdopodobnie – skutki mogą wystąpić, gdy decyzja zostanie wykonana, niepoparte żadnymi dokumentami źródłowymi odnoszącymi się do sytuacji finansowej skarżącego i prowadzonej przez niego działalności nie są wystarczające do przyjęcia przez Sąd, że wniosek ten jest zasadny. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest nawet wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być jednocześnie poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego – udokumentowanego - uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07). Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.