III SA/Wr 290/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 2 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania bezzasadności wniosku dotyczącego wykonywania mandatu radnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z [...] czerwca 2020 r. A. M. (dalej: skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia jego wniosku dotyczącego wyjaśnienia wykonywania mandatu radnego. Stan faktyczny sprawy kształtuje się następująco. W dniu [...] listopada 2019 r. na sesji Rady Miejskiej W. został zgłoszony wniosek mieszkańca Gminy (skarżącego), który dotyczył podjęcia działań w stosunku do wskazanego przez niego radnego w sprawie wyjaśnienia sytuacji prawnej dotyczącej możliwego naruszenia art. 24f ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020, poz. 713) ze względu na prowadzenie przez niego handlu na targowisku miejskim oraz wnioskowania o obniżenie stawek opłaty targowej i głosowania radnego za uchwałą w tej sprawie ze względu na własne korzyści. Wniosek ten został skierowany do Komisji Rewizyjnej, a następnie do Komisji Skarg Wniosków i Petycji celem przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego i przedstawienie stanowiska. Uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], wniosek został uznany za bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] maja 2020 r. Nr [...] wydana na podstawie art. 18 b ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) w związku z art. 238 ust. 1 oraz art. 247 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako: "k.p.a."), dotycząca rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r. dotyczącego wyjaśnienia wykonywania mandatu radnego. Przedmiotem skargi jest zatem uchwała wydana przez organ administracyjny w ramach przewidzianego w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. postępowania w sprawie skarg i wniosków. Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi na uchwałę wydaną w sprawie skargi z Działu VIII k.p.a. do sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżona niniejszą skargą uchwała Rada Miejskiej W. rozstrzygająca wniosek z Działu VIII k.p.a. pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Nie jest ona bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" (por. m.in. A. Matan w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, "Kodeks postępowania administracyjnego", Zakamycze 2005, tom II, str. 545-546). Istotą bowiem uregulowanych w Dziale VIII k.p.a. skarg jest uruchomienie jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym, kończącego się czynnością materialno-techniczną – zawiadomieniem (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998r., sygn. akt III SA 1636/97, niepublikowany, cyt. za M. Jaśkowską w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), Lex 2014). A zatem rozstrzygnięcie takiej skargi nie następuje drogą decyzji, lecz czynności materialno-technicznej – zawiadomienia, które nie ma charakteru aktu administracyjnego władczo rozstrzygającego o prawach i obowiązkach jednostki wynikających z przepisów prawa administracyjnego, a zatem nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zawiadomienie takie wywiera trojakie skutki: zakończenie postępowania skargowego w odniesieniu do sprawy, która była jej przedmiotem, możliwość wniesienia kolejnej skargi będącej wynikiem niezadowolenia ze sposobu załatwienia pierwszej skargi (art. 227 k.p.a.) oraz możliwość zastosowania trybu z art. 239 k.p.a. wobec ponowionej skargi. Na takie zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie służy jednakże skarga do sądu administracyjnego, ocena zatem prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2692/11, LEX nr 1110181, czy postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, LEX nr 1305299). Z tego względu będąca przedmiotem niniejszej skargi uchwała Rada Miejskiej W., będąca w istocie zawiadomieniem o sposobie załatwienia wniosku z Działu VIII k.p.a., nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Jak z powyższego wynika, brak w niniejszej sprawie podstaw prawnych do rozpoznania skargi na uchwałę o sposobie rozpatrzenia wniosku wniesionego w trybie Działu VIII k.p.a. W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona w niniejszej sprawie czynność Rady Miejskiej W. nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 246 § 1 k.p.a. wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi w trybie określonym w rozdziale 2 niniejszego działu. Nie jest to jednak skarga składana do Sądu Administracyjnego, a zgodnie z art. 228 k.p.a. skargi takie składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną.