III SA/Wr 310/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości [...] "A" sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] czerwca 2018 r., skarżący wniósł skargę na opisaną w osnowie postanowienia decyzję. Jednocześnie zawnioskował o wstrzymanie jej wykonania wskazując, że - z uwagi na toczące się postępowanie upadłościowe, którego celem jest jak największe zaspokojenie wierzycieli - wykonanie decyzji wiąże się z narażeniem masy upadłości na uszczuplenie, co spowoduje bezpośrednią i nieodwracalną szkodę w majątku wierzycieli. Dodatkowo podkreślił, że Syndyk nie prowadzi działalności gospodarczej i ma bardzo ograniczone możliwości powiększenia masy upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/ postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym już stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażonym m. in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004, publ.: CBOSA), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową/niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. j/w). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również trzeba, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; dostępne j/w). Odnosząc te wywody do kontrolowanej sprawy, wskazać należy, że skarżący nie przedłożył jakiejkolwiek dokumentacji, która obrazowałaby obecny stan masy upadłości oraz pozwalałaby na poznanie, jaka jest relacja tej masy do kwoty zobowiązania podlegającego zapłacie. Tym samym uniemożliwił zweryfikowanie słuszności twierdzenia, że uiszczenie tej należności mogłoby zagrozić zaspokojeniu wierzycieli - a jeśli nawet - to w jakim stopniu. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów i nie udokumentował w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej masy upadłości i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.