III SA/Wr 366/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o zmianę postanowienia z dnia [...] r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. nakładającą karę pieniężną w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego strony skarżącej, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreślono przy tym, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie którego nałożono na Spółkę karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowi, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Wskazano, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów Spółki, co umożliwia jej tym samym nieprzerwane funkcjonowanie. W związku z tym, w braku udzielenia Skarżącej tymczasowej ochrony z art. 61 p.p.s.a., mogą wystąpić niemożliwe wręcz do odwrócenia skutki w postaci znacznego utrudnienia prowadzenia przez Spółkę przedmiotowej działalności gospodarczej czy też wręcz jej zaprzestania. Dodatkowo zaznaczono, że sytuacja finansowa Spółki nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Strona skarżąca podkreśliła także, że obecnie wobec Spółki prowadzonych jest kilkaset postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Prowadzenie natomiast tych postepowań (wskazanych przez Skarżącą poprzez podanie ich sygnatur) w oczywisty sposób stanowi o wysoce prawdopodobnej, graniczącej z pewnością możliwości przyczynienia się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków godzących w jej płynność. Skarżąca podniosła również, że ujęcie kary, której szacowana kwota stanowi bajońską kwotę [...] zł, stanowiącej siedmiokrotność rocznego zysku Spółki, daje obraz wielkości szkody, która jej grozi i z pewnością doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o zmianę postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w trybie art. 61 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uzasadnienia wniosku oraz przedłożonej dokumentacji wynika, że na dzień [...] r. Spółka wypracowała zysk netto w wysokości [...] zł (co – w ocenie strony skarżącej, biorąc pod uwagę szeroki zakres działalności Spółki, nie stanowi, o znacznej rentowności przedsiębiorstwa). W uzasadnieniu dokonano także analizy sprawozdania finansowego Spółki sporządzonego na dzień [...] r. (rachunek zysków i strat), z którego wynika, że koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa, wyniosły łącznie [...] zł. Na koszty te składały się: odpisy amortyzacyjne w wysokości [...] zł, zużycie materiałów i energii: w wysokości [...] zł, koszty związane z usługami obcymi w wysokości: [...] zł oraz podatki i opłaty, łącznie z wypłatami i składkami na ubezpiecza społeczne i inne świadczenia w łącznej wysokości opiewającej na kwotę [...]. Powyższe – zdaniem strony skarżącej – wskazuje, że Spółka ponosi koszty, które są konieczne i nieuniknione w przypadku tak szerokiego zakresu działalności, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnie pozytywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. Podkreślono przy tym, że w przypadku jakichkolwiek późniejszych postępowań egzekucyjnych wobec Spółki wskaźnik rentowności przedsiębiorstwa ulegnie osłabieniu, co stanowi o realnym zagrożeniu sytuacji majątkowej podmiotu, w oparciu chociażby o dotychczasowe funkcjonowanie na rynku gospodarczym. Podkreślono także, że obecnie przeciwko Spółce wszczętych i prowadzonych jest kilkaset postępowań, na dowód czego dołączono odpisy postanowień wszczynających postępowania o wymierzenie kar pieniężnych. Dodatkowo wskazano, że prowadzenie powyższych postępowań stanowi o wysoce prawdopodobnej, graniczącej z pewnością możliwości przyczynienia się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, godzących w płynność finansową Spółki. Wskazano, że zbiorcze ujęcie kar, których szacowana suma stanowi kwotę [...] zł, stanowiącej trzynastokrotność rocznego zysku Spółki, daje obraz wielkości szkody, która grozi Spółce i który rozmiar z pewnością doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca podniosła także, że na chwilę obecną wobec strony skarżącej prowadzonych jest siedem postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, które znajdują się na etapie zaskarżenia do sądów administracyjnych decyzji Dyrektorów Izb Celnych, na mocy których może nastąpić wyegzekwowanie wymierzonych Spółce kar. Wskazano, że wysokość wymierzonych ostatecznymi decyzjami kar wynosi [...] zł. Końcowo zauważono, że nakładanie kar na przyjętej przez organy podstawie, polega na uskutecznianiu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, czyli na działaniu z naruszeniem prawa europejskiego, co obliguje Sąd do udzielenia ochrony tymczasowej. Dodatkowo podkreślono, że dokonując oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z samej swej istoty musi odnieść się do przyszłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3 tego przepisu, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Odnosząc dotychczasowe wywody do kontrolowanej sprawy, wskazać należy, że przedstawione w piśmie z dnia [...] r. okoliczności wraz z załączonymi dokumentami w ocenie Sądu nie uzasadniają zmiany postanowienia z dnia [...] r. poprzez orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca uzasadniając swój wniosek podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody i trudnymi do odwrócenia skutkami, podkreślając przy tym, że osiągnięty w 2014 r. zysk nie świadczy o wysokiej rentowności przedsiębiorstwa. Strona skarżąca dodała również, że oceniając jej stan finansowy, trzeba także uwzględnić grożące Spółce kary finansowe, które na chwilę obecną wynoszą [...] zł, natomiast szacunkowa wysokość grożących Spółce kar w związku z prowadzonymi postępowaniami stanowi kwotę [...] zł. Na poparcie swoich twierdzeń Spółka przedłożyła kserokopie pierwszych stron postanowień wszczynających postępowania oraz upomnień wzywających do uregulowania należności, a także rachunek zysków i strat za okres od [...] r. do [...] r. i bilans na dzień [...] r. Zdaniem Sądu przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat – sprawozdania za okres od [...] r. do [...] r. wynika bowiem, że Spółka – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – w podanym okresie uzyskała przychód w kwocie [...] zł i wypracowała zysk w wysokości [...] zł. Ponadto z bilansu wynika, że aktywa Spółki stanowią wartość [...] zł. Zdaniem Sądu zatem, wobec wysokości osiągniętego przychodu, zysku, a także posiadanych aktywów, kwota nałożonych ogółem kar pieniężnych ([...] zł) nie będzie stanowić takiej uciążliwości, która mogłaby zagrozić bytowi strony skarżącej i doprowadzić do jej upadłości. Ponadto spółka, poza wspomnianą dokumentacją, nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej rzeczywistą - aktualną (podkreślenie Sądu) - sytuację finansową, np. wyciągów z rachunków bankowych. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowił jak w sentencji.