III SA/Wr 454/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska – Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na automatach wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. W skardze zawarł ponadto "wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji" W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie obejmuje swym zakresem urządzeń jakimi są quizomaty, korzystanie z których polega na wykazaniu się przez uczestnika wiedzą powszechną i pozbawione jest elementu losowości, a tym samym cechy definicyjnej "automatu do gry" (zgodnie z art. 2 ust 3 u.g.h.). Ponadto z uwagi na błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" - jako obejmującą w sposób nieuprawniony również podmioty, których czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu urządzenia do gier, bez dokonywania żadnych innych czynności – skarżący bezzasadnie został objęty zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. a tym samym nałożona kara pieniężna jest – w jego ocenie - sprzeczna z prawem. Dalej podkreślił, że osiągane przez niego miesięczne dochody nie dają możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w jego stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Skarżący za istotną uważa także okoliczność, że wymierzona kara pieniężna w wysokości 36.000,00 zł, jest biorąc pod uwagę roczną wysokość osiąganych przez niego przychodów kwotą bardzo dużą, której uiszczenie pozostaje poza jego możliwościami finansowymi. Jednocześnie skarżący podniósł, że nie twierdzi, że wyegzekwowanie obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji jest tożsame z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie PSA z dnia 7.09.2014r. o sygnaturze akt I OZ 737/14). Skarżący nie stawia także znaku równości między egzekucją orzeczonej kary, a wyrządzeniem znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków dla niego, jednak w sposób bezpośredni - wynikający z prowadzonej analizy stanu faktycznego w sprawie - wskazuje na trudną do pominięcia zależność między wysokością orzeczonej kary, a wysokością jego przychodów oraz istotą środka ochrony jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej przewidziane w art. 62 p.p.s.a, które organ powinien wziąć pod uwagę. Końcowo skarżący podniósł, że nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jego kondycji finansowej w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Wymierzenie i tym samym wyegzekwowanie wymierzonej kary pieniężnej może zatem przyczynić się do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku (w tym : wypadku o charakterze majątkowym), który - w obliczu zaprzestania działalności przez niego na skutek jego chociażby przejściowej niewydolności finansowej - nie będzie mógł być -usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 u.p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna i postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażonym m.in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004, publ.:www.orzeczenia.nsa.gov.pl).), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ.: j/w). Wobec powyższego, nie jest wystarczający ogólny wywód strony skarżącej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Podkreślić również należy, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten - wyręczając go - niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por.: postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; publ.: j/w). Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy skarżący nie uzasadnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi mu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wskazał bowiem konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne oraz jednoczesnego ich poparcia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Jakkolwiek skarżący podniósł chociażby, że "wymierzona kara pieniężna w wysokości 36.000,00 zł, jest biorąc pod uwagę roczną wysokość osiąganych przez niego przychodów kwotą bardzo dużą, której uiszczenie pozostaje poza jego możliwościami finansowymi", to jednak nie przedłożył dokumentów pozwalających na ocenę jego sytuacji majątkowej oraz wpływu nałożonych kar pieniężnych na jego kondycję finansową. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, a zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno – prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Zdaniem Sądu w realiach badanej sprawy skarżący nie wykazał możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy przy tym zauważyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może być oparty na przekonaniu skarżącego strony o wadliwości skarżonej decyzji. Podkreślić bowiem należy, że - na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu - Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji