III SA/Wr 506/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska Szostak po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. nakładającą karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego strony skarżącej, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreślono przy tym, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie którego nałożono na Spółkę karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowi, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Wskazano, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów Spółki, co umożliwia jej tym samym nieprzerwane funkcjonowanie. W związku z tym, w braku udzielenia Skarżącej tymczasowej ochrony z art. 61 p.p.s.a., mogą wystąpić niemożliwe wręcz do odwrócenia skutki w postaci znacznego utrudnienia prowadzenia przez Spółkę przedmiotowej działalności gospodarczej czy też wręcz jej zaprzestania. Dodatkowo zaznaczono, że sytuacja finansowa Spółki nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Strona skarżąca wskazała dalej, że na uwzględnienie zasługuje fakt, że na dzień [...] r. wypracowała zysk netto w wysokości [...] zł., jednakże z uwagi na szeroki zakres działalności Spółki, przyjąć należy, że dochód ten nie stanowi o znacznej rentowności przedsiębiorstwa. Z analizy zaś sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień 31 grudnia (Rachunku Zysków i Strat) wynika, zdaniem strony skarżącej, że spółka ponosi znaczące koszty działalności operacyjnej, które wyniosły łącznie [...] zł, na które to pozycje składały się poszczególne koszty operacyjne w postaci: odpisów amortyzacyjnych w wysokości [...] zł, zużycie materiałów i energii w wysokości [...] zł, koszty związane z usługami obcymi w wysokości [...] oraz podatki i opłaty, łącznie z wypłatami i składnikami na ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia. Dane te wskazują, zdaniem strony skarżącej, że spółka ponosi koszty, które są nieuniknione i konieczne w przypadku tak szerokiego zakresu działalności, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnie pozytywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. Strona skarżąca podkreśliła również, że w przypadku jakichkolwiek późniejszych postępowań egzekucyjnych wobec Spółki, wskaźnik rentowności przedsiębiorstwa ulegnie osłabieniu, co stanowi o realnym zagrożeniu sytuacji majątkowej podmiotu. Dokonując dalszej analizy – opartej w szczególności na strukturze aktywów i pasywów uwzględnionych w bilansie finansowym sporządzonym na dzień [...] r – strona skarżąca podkreśliła, że wyegzekwowanie kwot z tytułu kar pieniężnych, dochodzonych przez poszczególne Organy podatkowe, wpłynie negatywnie na dalszą kondycję finansową przedsiębiorstwa, oraz automatycznie ulegnie pogorszeniu dalsza jej prognoza strukturalna, która uniemożliwi Spółce uzyskanie chociażby obcego źródła finansowania. Ponadto, obciążenie " in plus" struktur pasywów Spółki w znacznej kwocie wynoszącej łącznie [...] zł, realnie – zdaniem strony skarżącej - "unieruchomi" możliwości faktycznego funkcjonowania Spółki. Biorąc pod uwagę wskaźnik rentowność przedsiębiorstwa i obecne zobowiązania wynoszące [...] zł z tytułu innych zobowiązań finansowych, oraz z tytułu dostaw i usług do 12 miesięcy wymagalności, strona skarżąca stwierdziła, że wyegzekwowanie w/w należności wobec Spółki - unieruchomi w sposób niezaprzeczalny dalszą jej egzystencję. Strona skarżąca podkreśliła także, że obecnie wobec Spółki prowadzonych jest klikaset postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Prowadzenie natomiast tych postepowań (wskazanych przez Skarżącą poprzez podanie ich sygnatur) w oczywisty sposób stanowi o wysoce prawdopodobnej, graniczącej z pewnością możliwości przyczynienia się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków godzących w jej płynność. Skarżąca podniosła również, że ujęcie kary, której szacowana kwota stanowi bajońską kwotę [...] zł, stanowiącej siedmiokrotność rocznego zysku Spółki, daje obraz wielkości szkody, która jej grozi i z pewnością doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Odnosząc dotychczasowe wywody do kontrolowanej sprawy, wskazać należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na przekonaniu o wadliwości zaskarżonej decyzji. Podkreślić bowiem należy, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. W dalszej kolejności należy zauważyć, że strona uzasadniając swój wniosek, podniosła, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do zagrożenia bytu gospodarczego Spółki. Dodatkowo zaznaczono, że sytuacja finansowa Spółki nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. I choć strona skarżąca dokonała we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji szczegółowej analizy finansowej na podstawie rachunku zysków i strat oraz sprawozdania finansowego na dzień 31 grudnia 2014 r. to jednak wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku (k. 4 akt sądowych) nie załączyła tych dokumentów do skargi. Zresztą na poparcie twierdzeń strona skarżąca- w ogóle- nie przedstawiła żadnych innych (niż przywołane we wniosku) dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej Spółki i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. 9oraz zweryfikowanie twierdzeń przywołanych przez skarżącą we wniosku. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowił jak w sentencji.