III SA/Wr 539/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi R.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., opisaną w sentencji niniejszego postanowienia. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że wykonywanie zawodu diagnosty stanowi podstawowe źródło utrzymania skarżącego i jego rodziny. Skarżący posiada na utrzymaniu dwójkę dzieci, w wieku szkolnym, oraz niepełnosprawną małżonkę. Sam jest również osobą niepełnosprawną, obecnie z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, co stanowi utrudnienie w znalezieniu przez niego pracy. Małżonka skarżącego, choć wykonuje zawód nauczyciela, to z uwagi na wysokość otrzymywanego wynagrodzenia nie jest w stanie zapewnić rodzinie podstawy codziennego utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, wedle art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacz-nej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja bądź postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym – między innymi – w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być pokryty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata takiego przedmiotu świadczenia, który – wskutek swych właściwości – nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie w dopiero co przedstawionym kontekście. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że skarżący – choć reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – uzasadnił wprawdzie wniosek, ale nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. W szczególności, nie przedłożył aktów urodzenia dzieci ani też orzeczeń o niepełnosprawności (swojej i swojej żony). Nie wskazał również, czy prowadzi z żoną wspólne gospodarstwo domowe. Nie dowiódł wreszcie, w jakiej wysokości uzyskuje comiesięczne wynagrodzenie z tytułu wykonywania badań technicznych pojazdów jako diagnosta oraz w jakiej wysokości pobiera wynagrodzenie jego żona. Okoliczności te pozwalałyby ustalić rzeczywistą sytuację rodzinnej skarżącego, przede wszystkim zaś sposób finansowania jej potrzeb. Tymczasem dopiero po udokumentowaniu rzeczywistej sytuacji majątkowej, w której znajduje się skarżący, Sąd mógłby odnieść się do oceny wpływu, jaki wywiera na nią wykonanie zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 § 3 p.p.s.a. Gołosłowne tylko twierdzenia skarżącego wskazujące w zasadzie, jakie – prawdopodobnie – skutki mogą wystąpić, gdy decyzja zostanie wykonana, niepoparte żadnymi dokumentami źródłowymi odnoszącymi się do sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny, nie są wystarczające do przyjęcia przez Sąd, że wniosek ten jest zasadny. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam tylko wywód zainteresowanego. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04 i z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04). Także w judykaturze utrwalony został już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11: z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12). Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił, jak w sentencji.