III SA/Wr 54/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. W sprawie ze skargi na powołaną w sentencji decyzję w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, pismem z [...]r. (data wpływu do Sądu: [...]r.), skarżący złożył wniosek (prośbę) o zwrócenie mu - zatrzymanego przez policję - prawa jazdy, jak również o wstrzymanie wszelkich działań z tym związanych do czasu zakończenia sprawy. Argumentował, że prawo jazdy jest mu niezbędne (bardzo potrzebne) do pracy, którą wykonuje na całym obszarze dolnośląskim. Podniósł, że utrata prawa jazdy spowoduje utratę przez niego pracy. Wskazał, że nie może pozwolić sobie na pozostawanie bez pracy, gdyż ma na utrzymaniu żonę i dwoje dzieci (w wieku [...] i [...] lat) oraz ponosi opłaty za mieszkanie. Dodał, że utrata pracy wygeneruje u niego problemy finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 u.p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna i postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażonym m.in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 u.p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ.: j/w). Wobec powyższego, nie jest wystarczający ogólny wywód strony skarżącej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Podkreślić również należy, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten - wyręczając go - niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por.: postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; publ.: j/w). W ocenie Sądu, wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje - w tym kontekście - na uwzględnienie. Lakoniczne uzasadnienie wniosku praktycznie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wnioskodawca wskazał bowiem, że prawo jazdy jest mu niezbędne do pracy (bardzo potrzebne, gdyż pracuje na obszarze całego D.); utrata prawa jazdy spowoduje utratę przez niego pracy; nie może pozwolić sobie na pozostawanie bez pracy, gdyż ma na utrzymaniu żonę i dwoje dzieci (w wieku [...] i [...] lat) oraz ponosi opłaty za mieszkanie; utrata pracy wygeneruje u niego problemy finansowe. Ww. twierdzeń skarżący w żaden sposób nie udokumentował (przykładowo poprzez przedłożenie dokumentów poświadczających charakter zatrudnienia) ani nie uprawdopodobnił. Wobec tego, nie można w żaden obiektywny sposób stwierdzić, czy np. wykonywana przez skarżącego praca wymaga od niego posiadania uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii, a także, czy przy jej wykonywaniu nie może posłużyć się pomocą osób trzecich bądź korzystać z komunikacji zastępczej (publicznej). Twierdzenia skarżącego w tym zakresie są zatem niemożliwe do zweryfikowania. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 u.p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił, jak w sentencji.