III SA/Wr 568/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska - Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A. K., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją dwóch automatów do gier poza kasynem gry, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie żądania podniesiono, że skarżący nie posiada środków finansowych pozwalających na natychmiastową zapłatę wymierzonej mu kary ([...] złotych), natomiast przymusowa egzekucja doprowadziłaby do zajęć na rachunkach bankowych strony, co z kolei uniemożliwiłoby dalsze prowadzenie bieżącej działalności. Tymczasem, dochody uzyskiwane z prowadzonej działalności gospodarczej są jedynym źródłem utrzymania strony oraz jego żony. Wskazano również, że na sytuację materialną skarżącego wpływają kary grzywny orzeczone w wielu postępowaniach administracyjnych i karno-skarbowych, prowadzonych przeciwko skarżącemu, jak i dokonane zajęcia wielu urządzeń wykorzystywanych w prowadzonej działalności. Postanowieniem z dnia [...] r. odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu [...] r. wpłynął do Sądu kolejny wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym powtórzono w zasadzie argumentację zawartą we wcześniej złożonym wniosku. Przede wszystkim podkreślono, że wykonanie zaskarżonej decyzji zmusi skarżącego do zawieszenia działalności gospodarczej lun nawet jej likwidacji, a egzekucja wymierzonej kary spowoduje szkodę także dla rodziny skarżącego. Dalszą konsekwencją będzie dodatkowo brak możliwości powrotu przez skarżącego na rynek z uwagi na utratę zaufania i rosnącą konkurencyjność. Ponadto wskazano, że w związku z zatrzymaniem należących do skarżącego urządzeń nie jest możliwa ich potencjalna sprzedaż w celu uzyskania środków na pokrycie nałożonej kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący na poparcie podniesionych we wniosku twierdzeń nie dostarczył żadnych dowodów, nie udokumentował też swojej aktualnej sytuacji majątkowej przez przedłożenie np. wyciągów ze sowich rachunków bankowych oraz osób pozostających z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym, czy też poprzez wykazanie dochodów i strat z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Nie udowodnił także (o czym była już mowa w postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2013 r.) jakie urządzenia zostały zabezpieczone oraz jaki ma to wpływ na wysokość osiąganych dochodów. Brak wykazania i co istotniejsze, uprawdopodobnienia potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków – grożących stronie skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwił Sądowi rozstrzygnięcie wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07). Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.