III SA/Wr 619/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 lutego 2010 r. sprawy ze skargi "A" S.A. [...] L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. – powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. (Nr [...]) odmawiającą "A" S.A. [...] w L. (zwanej dalej w skrócie "spółką") stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji Kolegium zauważyło, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek spółki z dnia [...] r., w którym wnioskodawczyni – wskazując na art. 75 § 1 o.p. – zwróciła się do organu pierwszej instancji o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] złotych. Spółka podniosła, że nadpłata w tym podatku powstała wskutek niezasadnego opodatkowania w [...] r. dróg wewnętrznych, albowiem drogi te w latach [...] wyłączone były z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, bez względu na zapisy istniejące w ewidencji gruntów i budynków przedsiębiorcy. Na potwierdzenie zasadności wniosku, do którego dołączyła skorygowane deklaracje na podatek, spółka powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. ([...]). Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Prezydent Miasta L. odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. w żądanej kwocie. Organ ten wywiódł, że w ostatecznej decyzji z dnia [...] r. (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. określiło spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...] r, co uniemożliwia stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości, skoro danina ta została uiszczona zgodnie ze wskazaną decyzją. Do czasu zatem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Kolegium, nie ma podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. ze względu na zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. W odwołaniu spółka domagała się uchylenia pierwszoinstancyjnego orzeczenia, uznając stanowisko Prezydenta Miasta L. za błędne. Zdaniem spółki, nawet wydanie w stosunku do podatnika ostatecznej decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty nie wywołuje skutku w postaci powagi rzeczy osądzonej (res iuducata), w zakresie nadpłaty podatku za dany okres, pod warunkiem, że kolejny wniosek zainteresowanego o stwierdzenie nadpłaty nie będzie dotyczył tych samych okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę faktyczną stwierdzenia nadpłaty, co do okoliczności, na podstawie których organ orzekał już we wcześniejszej ostatecznej decyzji (odwołująca powołała się w tym zakresie na wyrok WSA III SA/Wa 1271/06, Lex Nr 256501). W postępowaniu podatkowym w sprawie podatku od nieruchomości za [...] r., spółka nie podnosiła okoliczności związanych z opodatkowaniem dróg wewnętrznych. Odnosząc się do zarzutów i argumentów spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wskazało przede wszystkim na art. 75 § 2 pkt 1 lit. "b" Ordynacji podatkowej, stwarzający podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 tej ustawy, podstawę prawną do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli w deklaracjach wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek. Prowadzone na wniosek podatnika postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty łączy się ściśle z techniką samoobliczania podatku, poniewaz stwarza ona podatnikowi możliwość weryfikacji podejmowanych czynności zmierzających do poniesienia prawidłowego ciężaru zobowiązania podatkowego, jakie na nim ciąży z mocy ustawy. Zakres przedmiotowy postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku jest determinowany treścią wniosku strony, a zatem podejmowane w jego efekcie rozstrzygnięcie organu podatkowego nie określa zobowiązania podatkowego, którego wysokość może wynikać dopiero z szerszego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowe. Przedmiot obu postępowań i wydanych w ich rezultacie decyzji wyznacza treść zastosowanych przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. (II FSK 345/06, LEX nr 216725), można twierdzić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji ma charakter procedury zasadniczej (pierwotnej) w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Dlatego też – w niektórych sytuacjach podatkowych, zwłaszcza wówczas, gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa i wnioskodawca wszczyna postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty (jak to się stało w rozpatrywanej sprawie) – postępowanie o stwierdzenie nadpłaty ma charakter wtórny, czyli powinno być poprzedzone postępowaniem w sprawie określenia zobowiązań podatkowych. Nie oznacza to jednak, że wydanie decyzji w przedmiocie nadpłaty wyklucza możliwość następczego wydania decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Należy jednak podkreślić, że wysokość zobowiązania podatkowego określona w decyzji wydanej na podstawie tego przepisu i dokonanych na tej podstawie wpłat musi korelować z orzeczeniem w sprawie nadpłaty. Zapłata podatku w terminach i wysokości wynikających z decyzji określającej jego wysokość skutkować powinna odmową stwierdzenia nadpłaty i odwrotnie. Odnosząc poczynione uwagi do rozpatrywanej sprawy, Kolegium stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. została wydana wskutek złożenia przez spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku wraz z korektą deklaracji podatkowej na [...] r., w związku z wyłączeniem z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowiących drogi wewnętrzne, na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w stanie prawnym obowiązującym w latach [...], co różniło się z pierwotną deklaracją spółki za [...] r. W kontekście przywołanych wcześnie przepisów, taki stan faktyczny sprawy prowadziłby – zdaniem organu odwoławczego – do konieczności jej załatwienia w trybie dwóch odrębnych procedur uregulowanych w Ordynacji podatkowej, a mianowicie: pierwszej, odnoszącej się do określania zobowiązań podatkowych (art. 21 § 3), oraz drugiej – w sprawie stwierdzenia nadpłaty (art. 75). Kolegium podkreśliło, iż z akt sprawy wynika, że pierwotne postępowanie, dotyczące określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r., zakończyło się wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzji z dnia [...] r. (Nr [...]), na mocy której – w wyniku wznowienia postępowania – Kolegium uchyliło w całości swoją ostateczną decyzję z dnia [...] r. (Nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł, i określiło spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. (Nr [...]), po rozpatrzeniu odwołania spółki. Przedmiotem wznowionego postępowania było określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r. w związku z ujawnieniem przez spółkę przedmiotów opodatkowania w postaci budowli, które – jej zdaniem – podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a których wartość, jako podstawa opodatkowania, nie została uwzględniona w deklaracjach podatkowych składanych w [...] r. W toku wznowionego postępowania spółka nie kwestionowała zasadności opodatkowania w [...] r. dróg wewnętrznych. Oceniając decyzję Prezydenta Miasta L., organ drugiej instancji stwierdził, że – wobec istnienia w obrocie prawnym decyzji określającej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, za [...] r. w kwocie [...] zł – zasadna była odmowa stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. Dopiero wzruszenie ostatecznej decyzji określającej spółce wysokość zobowiązania podatkowego na [...] r., na podstawie przepisów, które określają zasady i przesłanki eliminowania z obrotu takich rozstrzygnięć, wskutek czego doszłoby do ustalenia, że spółka ma nadpłatę, skutkowałoby obowiązkiem stwierdzenia takiej nadpłaty. Stwierdzenie nadpłaty łączy się bowiem nierozerwalnie z postępowaniem w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Skoro zatem decyzja w sprawie nadpłaty została poprzedzona postępowaniem w sprawie zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji określającej wysokości zobowiązania podatkowego za [...] r., to wszelkie próby jej zmiany muszą być podejmowane na podstawie obowiązujących przepisów. Kolegium zauważyło również, że organ pierwszej instancji nie zakwestionował – wbrew twierdzeniu odwołującej się strony – prawa spółki do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, gdyż wniosek w tym zakresie został rozpatrzony, a sposób jego załatwienia znalazł wyraz w zaskarżonej decyzji. Nieuprawniony – zdaniem organu odwoławczego – jest zarzut spółki, jakoby podatnik miał prawo zwrotu podatku w każdej sytuacji, gdy tylko dokonał wpłaty ponad kwotę wynikającą z ustawy, czego wyrazem jest choćby kwestia dotycząca przedawniania się zobowiązań podatkowych. Instytucja ta działa zresztą w dwie strony, poprzez przedawnienie prawa do żądania stwierdzenia nadpłaty, jak również prawa do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Według Kolegium, ochrona zaufania do organów podatkowych nie może być rozumiana – subiektywnie – przez podatnika, jako prawo do ochrony jedynie jego interesów, ale ma także gwarantować, że w demokratycznym państwie prawa zachowane zostaną zasady dotyczące zobowiązań podatkowych i postępowania podatkowego wynikające z przepisów prawa podatkowego, na podstawie których podatnik musi realizować ciążące na nim zobowiązania podatkowe, a beneficjenci tych danin będą mieć prawo do ich pobierania. Zdaniem Kolegium, nie można twierdzić, że – wobec odmiennej interpretacji przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w kontekście późniejszego i nie zawsze jednolitego orzecznictwa sądowo-administracyjnego – w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia zasady legalności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając rozstrzygnięciu Kolegium naruszenie art. 7 k.p.a., a także przepisów art. 121, art. 240 § 1 pkt 5 i art. 72 w związku z art. 81b § 1 Ordynacji podatkowej. W krótkim uzasadnieniu autorzy skargi wywodzili – po przedstawieniu podstawowych informacji tyczących przebiegu postępowania – że organy postępują niekonsekwentnie i dowolnie w ocenie stanu faktycznego. Wcześniejszy wniosek spółki uznały bowiem za nową okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i wznowiły z urzędu postępowanie podatkowe. Podkreślili dalej, że w świetle art. 72 i art. 81b § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, stronie skarżącej przysługuje prawo do wniesienia korekty deklaracji podatkowej w zakresie nieobjętym decyzją określającą zobowiązanie podatkowe oraz żądanie wznowienia postępowania podatkowego. Na poparcie takiego stwierdzenia – identycznie, jak w odwołaniu od pierwszoinstancyjnej decyzji – skonstatowano, że nawet wydanie w stosunku do podatnika ostatecznej decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty nie wywołuje skutku w postaci powagi rzeczy osądzonej (res iuducata), w zakresie nadpłaty podatku za dany okres, pod warunkiem, że kolejny wniosek zainteresowanego o stwierdzenie nadpłaty nie będzie dotyczył tych samych okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę faktyczną stwierdzenia nadpłaty, co do okoliczności, na podstawie których organ orzekał już we wcześniejszej ostatecznej decyzji (także w skardze powołano się przy tym na wyrok WSA III SA/Wa 1271/06, Lex Nr 256501). W postępowaniu podatkowym w sprawie podatku od nieruchomości za [...] r., spółka nie podnosiła zaś okoliczności związanych z opodatkowaniem dróg wewnętrznych. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ podkreślił w szcze-gólności, że strona wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i umożliwienia jej złożenia korekty deklaracji podatkowej. W świetle zaś art. 81b § 1 pkt 2 lit. "b" Ordynacji podatkowej, prawo spółki do samoobliczenia podatku już wygasło, ponieważ w obrocie prawnym pozostaje nadal decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego, uwzględniająca – między innymi – drogi wewnętrzne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "u.p.p.s.a."), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zarzuty skargi i mające je wesprzeć argumenty nie mogą doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji, gdyż kwestionowane przez stronę rozstrzygnięcie zostało wydane z zachowaniem reguł proceduralnych i znajduje dostateczne podstawy w prawie materialnym. W związku z zarzutami skargi należy w pierwszej kolejności stwierdzić niekonsekwencję samej strony (a nie organów). Nie chodzi przy tym wcale o niezrozumiały zarzut rzekomego naruszenia przez organy podatkowe art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego (kodeks nie miał w ogóle zastosowania w sprawie, rozstrzyganej wszak na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm., powoływanej w dalszych wywodach jako "o.p."). Godzi się bowiem zauważyć, że dopiero w skardze spółka nawiązała do art. 240 § 1 pkt 5 o.p., co może ewentualnie sugerować wolę załatwienia jej żądania na płaszczyźnie instytucji wznowienia postępowania. Natomiast zarówno we wniosku (z dnia [...] r.) wszczynającym postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji, kontrolowanej przez Sąd w niniejszym przypadku, jak i w odwołaniu (datowanym na dzień [...] r.) od pierwszoinstancyjnego orzeczenia strona w ogóle nie nawiązywała do żadnego z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. We wspomnianym wniosku zawarto jednoznaczne żądanie "o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za rok [...], w związku z wyłączeniem dróg wewnętrznych (na podstawie wyroku NSA z dnia [...] r., [...]), i to z powołaniem jako podstawy prawnej art. 75 o.p. (zwłaszcza ten fakt wymaga silnego zaakcentowania). Uzasadniając swoje żądanie, spółka równie wyraźnie przywołała istnienie "okoliczności uzasadniających złożenie korekt deklaracji (kolejne celowe podkreślenie składu orzekającego) podatku od nieruchomości za rok [...]". Z kolei w odwołaniu, o którym była mowa, podjęto wyłącznie polemikę z twierdzeniem organu, że przeszkodą do stwierdzenia nadpłaty jest fakt pozostawania w obrocie prawomocnej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (przy użyciu identycznych słów, jak w skardze). Skoro – zgodnie z jasno określonym żądaniem strony i wskazaną przez samą zainteresowaną podstawą prawną jej żądania – organy procedowały w niniejszej sprawie w trybie zwykłego postępowania, a nie w trybie nadzwyczajnej kontroli zgodności z prawem ostatecznych decyzji administracyjnych, przeto istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji określającej osobie prawnej podatek od nieruchomości za [...] r., możliwe jest zadośćuczynienie żądaniu podatnika, który domaga się stwierdzenia nadpłaty (w trybie art. 75 i nast. o.p.) w tymże podatku za [...] r., powołując się na judykaturę wskazującą na wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w tym okresie dróg wewnętrznych podatnika. Przy rozstrzyganiu tak sformułowanego zagadnienia należy najpierw zauważyć, że wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę w trybie art. 75 o.p. może nastąpić jedynie w odniesieniu do podatków powstających z mocy prawa. Z postanowień tego przepisu wynika, że z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatnicy mają prawo wystąpić generalnie w trzech sytuacjach, a mianowicie, gdy: 1) kwestionują zasadność pobranego podatku przez płatnika lub wysokość pobranego podatku; 2) wykazali w deklaracjach zobowiązanie nienależne lub w wysokości wyższej od należnej albo mniejszą kwotę nadpłaty; w takich przypadkach podatnicy zobowiązani do składania deklaracji (w tym i zeznań), którzy błędnie wyliczyli kwotę podatku (zawyżenie) albo nadpłaty (zaniżenie), mogą wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, korygując jednocześnie deklarację; 3) nie będąc zobowiązanymi do złożenia deklaracji (zeznania), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Przedstawione w art. 75 o.p. zasady stwierdzania nadpłaty podatku nie znajdą natomiast zastosowania, jeżeli w obrocie prawnym istnieją decyzje ustalające lub określające zobowiązanie podatkowe. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie może być wykorzystywany przez podatników w odniesieniu do nadpłat podatków powstających po doręczeniu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. W takich przypadkach podatnicy, kwestionujący kwotę podatku wynikającą z decyzji ustalającej, muszą najpierw – w postępowaniu odwoławczym lub w trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych (art. 240, 247, 254 o.p.) – wyeliminować z obrotu prawnego taką decyzję lub ją zmienić, co w konsekwencji umożliwi im zwrot nadpłaty. Trafnie bowiem wywiedziono w orzecznictwie, że "Instytucja stwierdzenia nadpłaty nie może być wykorzystywana do wzruszania ostatecznych decyzji wymiarowych wydanych na podstawie art. 21 § 3 ordynacji podatkowej. Tryb postępowania podatkowego zmierzający do stwierdzenia nadpłaty nie jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, dzięki któremu można wzruszyć ostateczne decyzje podatkowe, gdyż środki te określone zostały enumeratywnie w przepisach rozdziałów 17, 18 i 19 ordynacji podatkowej" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2006 r., II FSK 206/05, Lex Nr 193354). Poczynione wywody mają również zastosowanie do zobowiązań podatkowych wynikających z ostatecznych decyzji określających. Nie ma bowiem podstaw prawnych do rozpatrzenia i pozytywnego dla podatnika załatwienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w przypadku, gdy kwota zobowiązania wynika z ostatecznej, funkcjonującej w obrocie prawnym, decyzji określającej. W przedstawionej sytuacji podatnik może uzyskać zwrot podatku określonego w takiej decyzji jedynie wówczas, gdy doprowadzi do jej uchylenia lub zmiany w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszania ostatecznych decyzji podatkowych (art. 240, 247, 254 o.p.). Uwagi zawarte w ostatnim akapicie odnoszą się w pełni do stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie. Strona skarżąca podjęła bowiem próbę wykazania nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r., sięgając po instytucję stwierdzenia nadpłaty (art. 75 o.p.), mimo że podatek ten został określony, funkcjonującą w obrocie prawnym, ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Tymczasem – jak wynika z wcześniejszych wywodów – dopóki w obrocie prawnym istnieje decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż wykazana w deklaracji (zeznaniu), nie jest możliwe wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę w podatku będącym przedmiotem tego zobowiązania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2006 r., II FSK 1259/05, Lex Nr 280387 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lutego 2009 r., I SA/Gl 871/08, Lex Nr 511285; zob. także S. Babiarz, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r., II FSK 1242/06, Jur. Podat. 2008, Nr 3). Na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego można więc zasadnie twierdzić, że ewentualne wykazanie przez stronę skarżącą nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. może nastąpić w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszania ostatecznych decyzji podatkowych (art. 240, 247, 254 o.p.), co odnosi się do decyzji Kolegium określającej spółce akcyjnej, jako osobie prawnej, podatek od nieruchomości za [...] r. W realiach tej konkretnej sprawy organy podatkowe powinny zatem ewentualnie wyjaśnić, czy zdawkowe nawiązanie w skardze do artr. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej należy rozumieć jako wniosek o formalnie wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji SKO w L. z dnia [...] r. ([...]). W kontekście przedstawionych uwag nieuprawniona jest sugestia strony skarżącej, jakoby bez względu na istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji ustalającej lub określającej wysokość podatku – podatnikowi przysługiwało nadal uprawnienie do stwierdzenia nadpłaty w trybie przewidzianym w art. 75 i nast. o.p. Przyjęcie zapatrywania strony skarżącej prowadziłaby bowiem do nieakceptowanego przez system prawa podatkowego istnienia w obrocie prawnym dwóch, sprzecznych w swej treści, decyzji dotyczących w istocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r., z których pierwsza określałaby wysokość tego podatku, druga zaś redukowała ten podatek o ewentualną nadpłatę bez jednoczesnego wyeliminowania z obrotu, czy też skorygowania, decyzji określającej ów podatek, albowiem stwierdzenie nadpłaty podatku w trybie art. 75 i nast. o.p. nie jest nadzwyczajnym trybem postępowania służącym do wzruszania ostatecznych decyzji podatkowych. Wbrew odmiennemu stanowisku spółki, organy nie dopuściły się także naruszenia art. 81b § 1 o.p. Ponieważ – na co Sąd zwracał już uwagę wielokrotnie – pozostaje w obrocie ostateczna decyzja określająca wysokość zobowiązania podatku od nieruchomości za [...] r., spółce nie przysługuje uprawnienie do skorygowania deklaracji podatkowej (pkt 2 lit. "b" powołanego artykułu i ustępu Ordynacji). Ponieważ wszczęte skargą spółki postępowanie sądowe nie dało podstaw do postawienia organom administracji publicznej skutecznego zarzutu naruszenia prawa według art. 145 u.p.p.s.a., należało – stosownie do dyspozycji art. 151 u.p.p.s.a. – orzec jak w sentencji.