III SA/Wr 640/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Gminy J. G. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia 12 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie określenia wysokości Nagrody Miasta J. G. I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; określa, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie może być wykonane.  UZASADNIENIE Uchwałą z dnia 19 września 2006 r., Nr [...] Rada Miejska J. G. – powołując jako podstawę prawną swego aktu § 52 ust.1 pkt 2 Statutu Miasta J. G. w związku z Załącznikiem Nr 1 pkt 3 do uchwały tego samego organu Nr [...] z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie trybu przyznawania nagród i honorowych tytułów Miasta J. G. – ustaliła wysokość Nagrody Miasta J. G. w 2006 r. w kwocie 6000 zł brutto (§ 1). Wykonanie tej uchwały powierzono Przewodniczącemu Rady Miejskiej (§ 2), wskazując jednocześnie, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). W dniu 12 października 2006 r. Wojewoda D. – działając na mocy art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – wydał rozstrzygnięcie nadzorcze Nr [...], w którym stwierdził nieważność uchwały z dnia 19 września 2006 r. (Nr [...]). Z uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego wynika, że w toku badania legalności uchwały organ nadzoru stwierdził, iż została ona podjęta z naruszeniem art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i § 142 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 908). Wojewoda wywodził, że – w świetle art. 2 Konstytucji – Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Pochodną zasady demokratycznego państwa prawnego jest art. 7 ustawy zasadniczej, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, iż każde działanie organu władzy, w tym także rady gminy, musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. Stosownie do art. 94 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego podejmowane są w oparciu o wyraźne upoważnienie ustawowe. Podejmując akty prawa miejscowego na podstawie normy ustawowej, organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Działania zatem jednostek samorządu terytorialnego muszą być oparte na podstawie prawnej, przy czym zakres tych działań i kompetencji organów jednostek samorządowych wyznaczają ustawy. Kompetencja jednostki samorządu terytorialnego do podjęcia uchwały w zakresie danej regulacji winna przy tym wyraźnie wynikać z przepisu rangi ustawowej. Nie może być domniemywana ani wywodzona z norm o ogólnym charakterze, nie przewidujących wprost upoważnień do działania. Brak jest tymczasem przepisu ustawy upoważniającego radę gminy do przyznawania nagród pieniężnych. W dalszej części wywodów organ nadzoru argumentował, że odnośnie swobody wydatkowania środków finansowych na realizację zadań gminy obowiązuje generalna reguła, przyjęta jednolicie w orzecznictwie i w doktrynie, iż w ramach gospodarki finansowej organom jednostek samorządu terytorialnego wolno tylko to, na co zezwalają ustawy (organ nadzoru powołał w tym zakresie: wyrok NSA z dnia 24 maja 1993 r., sygn. akt III SA 2017/93, ONSA 1993, Nr 4, poz. 13 oraz wyrok NSA z dnia 17 marca 2000 r., sygn. akt SA/Lu 31/00, OwSS 2001/1/0). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 23 marca 2000 r. (sygn. akt II SA/Ka 2407/99, OwSS 2000/4/113), zasada ta znalazła swój wyraz w normie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (obecnie art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych), w myśl której jednostki sektora finansów publicznych dokonują wydatków zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych rodzajów wydatków, a wobec tego podstawa dokonania wydatków oraz sposób ich finansowania muszą wynikać wyraźnie z przepisów ustaw, które przewidują między innymi rodzaj świadczeń i wskazują podmiot uprawniony do ich udzielania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Gmina J. G. wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego, zarzucając naruszenie prawa przez błędną wykładnię i zastosowanie przywołanych przez organ nadzoru przepisów Konstytucji oraz pominięcie szeregu norm ustawy o samorządzie gminnym. Na poparcie skargi strona skarżąca podnosiła, iż Statut Miasta J. G., będący aktem prawa miejscowego wydanym na podstawie przepisów tej ostatnio wymienionej ustawy, nadaje Radzie Miejskiej uprawnienie do przyznawania nagród miasta. Ten przepis statutu nie został nigdy zakwestionowany przez Wojewodę jako organ nadzoru. Wypłacane od kilkunastu lat nagrody są corocznie ujmowane w budżecie miasta, a kompetentna w tym zakresie Regionalna Izba Obrachunkowa nigdy nie kwestionowała zasadności uchwał w przedmiocie przyznania nagrody, jej wysokości czy też ujęcia w budżecie wypłaty nagród. Zdaniem strony skarżącej, stanowisko Wojewody zawiera nieuprawnioną i ograniczającą samodzielność samorządu gminnego interpretację Konstytucji i ustawy o samorządzie gminnym. Uchwała Rady Miejskiej nie narusza żadnego z zacytowanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego przepisów Konstytucji, gdyż nie łamie ani art. 2, ani art. 7, ani też art. 94. Przepis ten nie wymaga bowiem, aby każdy akt prawa miejscowego posiadał "wyraźne upoważnienie ustawowe". Także powołane w tym uzasadnieniu przepisy art. 87 ust. 1 i art. 92 Konstytucji nie mają w przedmiotowej sprawie żadnego zastosowania. Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym uchylił uchwałę, która nie jest aktem prawa miejscowego, a tylko rozstrzyga o wysokości przyznawanych nagród miasta. Skarżąca Gmina zwróciła też uwagę, że zgodnie z treścią art. 87 i 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminy tylko w przypadkach określonych ustawami, uznając za nieważne rozstrzygnięcia sprzeczne z prawem. Rada Miejska J. G., na podstawie art. 163 Konstytucji, wykonuje zadania publiczne niezastrzeżone dla innych władz publicznych. Przyznając nagrody miasta, Rada realizuje zadania określone w ustawie o samorządzie gminnym w artykułach 2, 3, 6, 7, 18 ust.1 i 51 ust.1. Nie narusza więc żadnych norm prawnych, a w szczególności nie uchybia art. 35 ust. 2 ustawy o finansach publicznych. Uchwała Rady Miejskiej ma wyłącznie charakter aktu organizacyjno-gospodarczego. Nie może być więc oceniana przez organ nadzoru tak, jak akty prawa miejscowego. Ingerencja nadzorcza Wojewody jest zatem nieuprawniona i narusza konstytucyjną zasadę samodzielności gminy. W odpowiedzi organ nadzoru wniósł o oddalenie skargi, utrzymując między innymi, że każda uchwała, nie tylko prawa miejscowego, podlega nadzorowi i jest w ten sam sposób badana pod kątem legalności z przepisami prawa. Samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję i ustawy dla organów innych władz publicznych (art. 163 Konstytucji). Uchwały podejmowane w celu wykonania owych zadań publicznych, także te podejmowane w oparciu o przepisy aktów prawa miejscowego, muszą być zatem zgodne nade wszystko z aktami wyższymi w hierarchii źródeł prawa, tzn. Konstytucją i z ustawami. W przypadku spornej uchwały Rady Miejskiej J. G. Nr [...] w sprawie określenia wysokości Nagrody Miasta J. G. organ nadzoru stwierdził, że została podjęta bez podstawy prawnej, a zatem Rada Miejska naruszyła art. 7 Konstytucji RP. Podejmowanie uchwał bez upoważnienia ustawowego stanowi istotne naruszenie prawa i skutkuje stwierdzeniem ich nieważności na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Takie działanie organu nadzoru nie narusza konstytucyjnej zasady samodzielności gminy, bowiem owa samodzielność nie jest nieograniczona, lecz – przeciwnie – jest obwarowana przepisami Konstytucji RP oraz ustaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Zgodnie zaś z art. 148 p.p.s.a., uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru sąd uchyla ten akt. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Żadna z dopiero co powołanych ustaw, ani też ustawa z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst – Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), przytaczana dalej, w skrócie, jako "u.s.g.", nie wprowadzają kryteriów oceny sądu administracyjnego innych niż zgodność rozstrzygnięcia nadzorczego z przepisami prawa. W literaturze przyjmuje się, że podstawą do uchylenia tego aktu powinno być każde naruszenie prawa, bez względu na jego materialnoprawny lub procesowy charakter. Rozstrzygniecie nadzorcze jest zgodne z prawem, jeżeli jest zgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawami. Podstawy podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały organu gminy reguluje art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. Według art. 91 ust. 1, uchwała lub zarządzenie gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 4, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Przepisy art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. wyróżniają zatem dwie kategorie wad uchwał (zarządzeń) organów gminy: istotne naruszenie prawa i nieistotne naruszenie prawa. Podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały organu gminy może być tylko istotne naruszenie prawa. Zgodnie z niekwestionowanym stanowiskiem doktryny oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, do istotnego naruszenia prawa należy zaliczyć naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę przepisów o właściwości, podjęcie uchwały bez podstawy prawnej, a także wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia uchwały. Natomiast art. 91 ust. 3 u.s.g. reguluje wymogi, jakie winno spełniać rozstrzygnięcie nadzorcze. Powinno ono mianowicie zawierać: uzasadnienie prawne i faktyczne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Analiza takiej regulacji wskazuje, iż intencją ustawodawcy było zobowiązanie organu nadzoru do ujawnienia elementów faktów i prawa leżących u podstaw rozstrzygnięcia nadzorczego, a także przedstawienie toku rozumowania organu. Organ nadzoru zobligowany jest wywieść z konkretnie wskazanych przepisów prawa wyraźnie określony rodzaj naruszenia prawa. Ten wywód jest obligatoryjnym elementem rozstrzygnięcia, bowiem w tym właśnie zakresie legalność aktu nadzoru podlega kontroli. W niniejszej sprawie, ocenie Sądu podlegała legalność rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody D., stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy w sprawie wysokości Nagrody Miasta J. G. Zdaniem składu orzekającego, zaskarżony akt nadzoru – kontrolowany co do zawartego w nim uzasadnienia faktycznego i prawnego – uchybia prawu, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przypomnieć należy, że według uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, organ nadzoru – przypisując uchwale walor aktu prawa miejscowego – dopatrzył się naruszenia artykułów 2, 7 i 94 Konstytucji RP oraz § 142 ust. 2 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 908). Organ nadzoru wywodził, iż stanowienie danego aktu prawa miejscowego winno znajdować wyraźnie upoważnienie ustawowe, tymczasem w zakresie uregulowanym uchwałą brak jest stosownej normy rangi ustawowej, z mocy której wynikałaby możliwość określania wysokości nagród pieniężnych (i przyznawania takich nagród przez miasto). Oceny wymaga zatem, czy uchwała, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, jest aktem prawa miejscowego i czy istniała podstawa prawna do jej podjęcia. Odnosząc się do kwestii charakteru prawnego omawianej uchwały należy podnieść przede wszystkim, iż w doktrynie i orzecznictwie zgodnie podkreśla się, że akty prawa miejscowego nie mogą się odnosić do konkretnej, jednostkowej, niepowtarzalnej sytuacji, lecz muszą posiadać cechy ogólności i abstrakcyjności. Zdaniem Sądu, przedmiotowa uchwała nie spełnia tych wymogów. Nie powinno budzić wątpliwości, ze sama kwestia ustalania przez Radę Gminy wysokości nagrody miasta jest aktem indywidualnym, konkretnym, mającym znaczenie wyłącznie w indywidualnym procesie przyznawania nagród przez Miasto J. G. (nagrody mogą być przyznane maksymalnie w sześciu kategoriach w skali roku). Uchwała nie zawiera norm o generalnym i abstrakcyjnym charakterze. W tej materii należy zatem stwierdzić, iż organ nadzoru niezasadnie zaliczył kontrolowaną przez siebie uchwałę za akt prawa miejscowego. Aktem takim jest natomiast statut gminy, na podstawie którego przedmiotową uchwałę podjęto i który w świetle art. 87 ust. 2 Konstytucji stanowi źródło obowiązującego prawa na obszarze gminy, o czym będzie jeszcze mowa. Co prawda, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani podaną w niej podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy, pamiętać jednak należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. (w zakresie, w jakim dotyczy ono zakwestionowanej przez organ nadzoru uchwały), nie zaś sama uchwała, której nieważność stwierdził organ nadzoru, ani też Statut Miasta J. G. Rozważenia, czy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zasadnie zarzuca uchwale Rady Miejskiej J. G. w sprawie określenia wysokości Nagrody Miasta J. G. brak podstaw prawnych do jej podjęcia wymaga też – jak słusznie wskazał WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 638/06 – odniesienia się do elementarnych zasad dotyczących samorządu terytorialnego. Jak trafnie wywiódł WSA w powołanym orzeczeniu: "samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej, wykonując przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność (art. 16 ust. 2 Konstytucji RP), co oznacza prawo i zdolność społeczności lokalnych do kierowania i zarządzania zasadniczą częścią spraw publicznych na ich własną odpowiedzialność oraz w interesie ich mieszkańców (art. 3 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego). Społeczności lokalne mają więc – w zakresie określonym prawem – pełną swobodę działania w każdej sprawie, która nie jest wyłączona z ich kompetencji lub nie wchodzi w zakres kompetencji innych organów władzy (art. 163 Konstytucji w związku z art. 4 ust. 2 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego). Również gmina, jako podstawowa jednostka samorządu terytorialnego, wykonuje wszystkie zadania samorządu terytorialnego nie zastrzeżone dla innych jednostek samorządu terytorialnego (art. 164 ust. 1 i 3 Konstytucji w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Realizacja przypisanych konstytucyjnie i ustawowo gminie zadań wymaga wyposażenia tej jednostki w niezbędne zasoby finansowe, nie jest bowiem możliwa odpowiedzialność za wykonywanie zadań publicznych bez dysponowania środkami pozwalającymi na ich sfinansowanie. W związku z tym przyjmuje się, że art. 16 ust. 2 Konstytucji zawiera również finansową gwarancję dla samorządu terytorialnego, określając równocześnie finansowe władztwo publiczno-prawne korporacji terytorialnych. W przepisie tym ustawodawca konstytucyjny kwalifikuje władztwo finansowe jako istotną gwarancję samodzielności gminy, rozwijając pojęcie i zakres tego władztwa w rozdziale VII Konstytucji. Zakresem władztwa finansowego obejmuje się władztwo wydatkowe – realizowane w ramach gospodarki budżetowej w celu wykonywania funkcji samorządu lokalnego, oraz władztwo dochodowe, którego istotę można sprowadzić do roszczenia samorządu terytorialnego o przyznanie mu dochodów z różnych źródeł (zob. W. Miemiec, [w:] Konstytucje Rzeczypospolitej oraz komentarz do Konstytucji RP z 1997 roku, Wrocław 1998, s. 46; tejże, Prawne gwarancje samodzielności finansowej gminy w zakresie dochodów publicznoprawnych, Wrocław 2005, s. 36 i nast.). Wykonywanie przez gminę władztwa wydatkowego, związanego z realizacją zadań przypisanych tej jednostce samorządu terytorialnego, następuje na podstawie i w granicach prawa, gdyż gmina należy do kręgu organów władzy publicznej, o których mowa w art. 7 Konstytucji RP. To zaś oznacza, że również przyznanie przez gminę nagrody za oznaczoną działalność prowadzoną na jej obszarze musi mieć umocowanie w normie prawnej". Zgodzić należy się z tym, że działanie organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa wymaga wskazania źródła prawa upoważniającego do oznaczonego działania. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są jednak nie tylko Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe i rozporządzenia, ale także akty prawa miejscowego, obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 Konstytucji). W niniejszej sprawie – jak już podnoszono – jako podstawę prawną wydania zakwestionowanej przez Wojewodę D. uchwały Rada Miejska J. G. wskazała § 52 statutu Miasta J. G., upoważniający Radę do przyznawania nagród za szczególne zasługi dla Miasta w określonych dziedzinach. Statut gminy tymczasem – co wynika z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym – ma walor przepisów powszechnie obowiązujących. W rozpoznawanym przypadku nie jest sporne, że legalność Statutu Miasta J. G. nie była przez Wojewodę podważana. Statut ten w części VII (§ 52 do § 54) zawiera ogólne postanowienia, co do trybu oraz zasad przyznawania rzeczonych nagród, zaś w § 55 przewiduje delegację do wydania odrębnej uchwały w omawianym przedmiocie. Z kolei wysokość danej nagrody wynika z uchwały zakwestionowanej przez Wojewodę D. w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Uchwały tego typu zmierzają jedynie do wykonania postanowień Statutu, aktu funkcjonującego w obrocie prawnym, w którym znajdują wyraźne oparcie. Mają zatem charakter wewnętrznych aktów organizacyjno-gospodarczych, co słusznie podnosi strona skarżąca. Odnośnie natomiast zawartych w rozstrzygnięciu nadzorczym zarzutów, iż podjęta przez Radę Gminy uchwała określająca wysokość Nagrody Miasta J. G. narusza zasady gospodarki finansowej organów jednostek samorządowych wyrażone w art. 35 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, należy zauważyć, że według tegoż przepisu jednostki sektora finansów publicznych dokonują wydatków zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych rodzajów wydatków, stosownie zaś do postanowień art. 35 ust. 1 tej samej ustawy, wydatki publiczne mogą być ponoszone na cele i w wysokości ustalonych w uchwale budżetowej jednostki samorządu terytorialnego. Tymczasem kwestionowana przez organ nadzoru uchwała dotyczy wydatków na nagrody, które były objęte stosowną uchwałą budżetową jednostki samorządu terytorialnego. Ponadto uchwała, której nieważność stwierdzało zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, stanowiła w istocie jedynie dalszą konkretyzację przepisów Statutu Gminy, który zawiera w swych postanowieniach delegację dla Rady Miasta do uchwalenia szczegółowego trybu przyznawania nagród, oraz wydanej na podstawie tej delegacji uchwały Nr [...] z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie trybu przyznawania nagród i honorowych tytułów miasta J. G., która w punkcie 3 Załącznika Nr 1 przewidywała, iż wysokość nagrody określa Rada Miejska w ramach środków przewidzianych na ten cel w budżecie (...). Jak słusznie podnosiła strona skarżąca, przepisy Statutu oraz uchwały z dnia 23 maja 2000 r. nie zostały zakwestionowane przez Wojewodę D. w trybie nadzoru, natomiast odpowiednie postanowienia budżetu gminy, przewidujące środki na poszczególne nagrody, były weryfikowane przez Regionalną Izbę Obrachunkową i również ten organ nie znalazł podstaw do podważania ważności tych przepisów. Z tego względu, uwagi podnoszone przez organ nadzoru, a dotyczące zasad gospodarowania finansami publicznymi, nie uzasadniały stwierdzenia nieważności uchwały. Wszystkie wskazane do tej pory względy przemawiają za uznaniem, iż zarzuty sformułowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody D. nie były zasadne, a zakwestionowana przez organ nadzoru uchwała nie tylko nie jest niezgodna z art. 2 i 7 Konstytucji RP, ale także znajduje oparcie w art. 163 tego aktu, a ponadto w art. 6 ust. 1 u.s.g. Wobec tego, skargę Rady Gminy J. G. należało uznać za zasadną, a zatem – stosownie do dyspozycji art. 148 p.p.s.a. – należało orzec, jak w punkcie I sentencji. Orzeczenie zawarte w punkcie II znajduje natomiast umocowanie w art. 152 tej ustawy.