III SA/Wr 643/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w zakresie urządzania gier na automacie poza kasynem gry bez wymaganej koncesji wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] r. nr [...]. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] r., nr [...]. Wraz ze skargą na powołaną w sentencji decyzję, skarżąca spółka - w oparciu o art. 61 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. Podniosła, że wykonanie skarżonej decyzji pociągnie za sobą ryzyko utraty płynności finansowej spółki oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Dodała, że - w 2014 r. - z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej poniosła stratę w wysokości [...] zł. Zaznaczyła, że toczy się przeciwko niej wiele postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych. Uznała, że - w zaistniałej sytuacji - brak wstrzymania wykonania skarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego może spowodować, że będzie zmuszona zakończyć prowadzoną działalność gospodarczą, co w konsekwencji doprowadzi do niewypłacalności. Brak środków finansowych może skutkować, że popadnie w spiralę zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie - samo w sobie - trudne do odwrócenia. Postanowieniem z [...] r., Dyrektor Izby Celnej we W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna i postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażonym m.in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ.: j/w). Wobec powyższego, nie jest wystarczający ogólny wywód strony skarżącej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Podkreślić również należy, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten - wyręczając go - niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por.: postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; publ.: j/w). Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy, wskazać trzeba, że spółka - uzasadniając swój wniosek - wskazała na wysokość nałożonych na nią kar pieniężnych oraz na groźbę utraty płynności finansowej, a nawet zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej, co spowodowałoby nieodwracalne skutki. Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dołączyła kopię rachunku zysków i strat za okres od dnia 25 marca 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r., bilans za ten sam okres oraz kopię informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego (również za okres od 25 marca 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.). W ocenie Sądu, przedłożone przez skarżącą spółkę dokumenty nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat wynika bowiem, że spółka - mimo twierdzeń o swojej złej sytuacji ekonomicznej - w podanym okresie uzyskała przychód netto ze sprzedaży w kwocie 398.513,93 zł, ponosząc stratę (ze sprzedaży) w wysokości [...] zł. Odnosząc się przy tym do poniesionej przez spółkę straty, wskazać trzeba, że strata powstaje wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych, czy też o utracie przez spółkę płynności finansowej. Podkreślić ponadto należy, że w analizowanym okresie spółka nie miała żadnych zobowiązań długoterminowych. Poza tym, z przedłożonej informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wynika, że spółka ma zdolność do kontynuowania działalności gospodarczej. W tej sytuacji, zarówno liczba wszczętych wobec spółki postępowań, jak i poniesiona strata, nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji. Spółka nie uprawdopodobniła, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej nałożonych kar pieniężnych, nie wykazała także, jaka jest jej aktualna sytuacja finansowa. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji spółki. Nadto spółka, poza wspomnianą dokumentacją, nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej rzeczywistą - aktualną - sytuację finansową, np. wyciągów z rachunków bankowych. Należy zaakcentować, że spółka winna liczyć się z okolicznością, że każda decyzja administracyjna, zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach strony zobowiązanej do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która - sama w sobie - uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określona w art. 61 p.p.s.a. Reasumując stwierdzić trzeba, że skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności - na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.