III SA/Wr 690/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu z tytułu dofinansowania projektu; wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. skarżący wniósł skargę na opisaną w osnowie decyzję Zarządu Województwa D. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. – jak to zostało przez Sąd ustalone - skarżący zawarł – zaadresowany do Sądu - wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podał, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji zmierzające do wyegzekwowania kwoty [...] zł wraz z odsetkami sięgającymi kwoty [...] zł narazi go na powstanie znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący bowiem – najprawdopodobniej – jak sam wskazał, zmuszony będzie do wstrzymania produkcji lub sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, albowiem wobec utraty bieżących środków nie będzie mógł uiszczać bieżących opłat z tytułu jej prowadzenia lub też na bieżąco regulować należności publicznoprawnych. Jakikolwiek przestój w prowadzeniu działalności przez beneficjenta spowoduje też nieodwracalną szkodę – w postaci utraty odbiorców produktów pochodzących z jego działalności. Przywrócenie natomiast tego stanu rzeczy albo będzie znacznie utrudnione i wiązać się będzie z wieloletnim odbudowywaniem rynku zbytu, albo też będzie zupełnie niemożliwe wobec nagłej utraty dochodowości jego przedsiębiorstwa. Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że wyegzekwowanie kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji, spowoduje po jego stronie szkodę polegającą na redukcji zatrudnienia bądź całkowitej likwidacji miejsc pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., 270, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący wprawdzie uzasadnił wniosek, aczkolwiek na poparcie twierdzeń w nich zawartych nie przedstawił żadnych dowodów. Ponadto przywołując wysokości środków przypadających do zwrotu z tytułu dofinasowania nie udokumentował w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej. Tymczasem dopiero po udokumentowaniu rzeczywistej sytuacji majątkowej, w której znajduje się skarżący, Sąd mógłby odnieść się do oceny wpływu jaki wywiera na nią wykonanie zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 § 3 p.p.s.a. Gołosłowne zatem twierdzenia skarżącego wskazujące w zasadzie jakie – prawdopodobnie – skutki mogą wystąpić, gdy decyzja zostanie wykonana, niepoparte żadnymi dokumentami źródłowymi odnoszącymi się do sytuacji finansowej skarżącego, nie są wystarczające do przyjęcia przez Sąd, że wniosek ten jest zasadny. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest nawet wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07). Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.