III SA/Wr 892/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J., z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...], w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu w wysokości [...] zł, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że natychmiastowa zapłata tej kwoty spowoduje, że będzie musiał podjąć kroki w celu likwidacji działalności oświatowej, a także doprowadzi do zakończenia współpracy z nauczycielami oraz zakończenia edukacji szkolnej słuchaczy w czerwcu 2016 r. Takie działanie, zdaniem skarżącego, spowoduje nie tylko wymierną szkodę majątkową, ale również niemajątkową albowiem wielu słuchaczy zostanie pozbawionych możliwości kontynuowania edukacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna i postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażonym m.in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ.: j/w). Wobec powyższego, nie jest wystarczający ogólny wywód strony skarżącej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Podkreślić również należy, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten - wyręczając go - niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por.: postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; publ.: j/w). Odnosząc dotychczasowe wywody do kontrolowanej sprawy, wskazać trzeba, że skarżący – uzasadniając swój wniosek – podniósł, że natychmiastowa zapłata kwoty dotacji przypadającej do zwrotu spowoduje, że będzie musiał podjąć kroki w celu likwidacji działalności oświatowej. Ponadto może także dojść do zakończenia współpracy z nauczycielami oraz zakończenia edukacji szkolnej słuchaczy w czerwcu 2016 r. Takie działanie, zdaniem skarżącego, spowoduje nie tylko wymierną szkodę majątkową, ale również niemajątkową albowiem wielu słuchaczy zostanie pozbawionych możliwości kontynuowania edukacji. Na poparcie tych twierdzeń skarżący nie przedstawił jednak żadnych dowodów i nie udokumentował w swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi ocenę prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił, jak w sentencji.