III SA/Wr 901/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Protokolant specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości "A" w D. S.A. w upadłości likwidacyjnej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 7, 9 i 22, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 20 ust. la, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę skarżącą Syndyka Masy Upadłości "A" w D. SA w upadłości likwidacyjnej od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych - utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że jego podstawę faktyczną stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym a stwierdzenie takiego naruszenia nastąpiło wskutek przede wszystkim ustaleń kontroli drogowej w dniu [...] kwietnia 2014 r., w miejscowości J., autobusu marki SETRA o nr rej. [...] przeprowadzonej przez Inspekcję Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował .M.K. Kierujący okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób oraz wypis z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej [...] ważnego do dnia [...] marca 2014 roku. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. Podczas kontroli przesłuchano kierowcę w charakterze świadka. Z jego zeznań wynika, że w dniu [...] kwietnia 2014 roku wyjechał ok. godz. 4:30 z bazy przedsiębiorstwa w D. (ul. K.) i wykonywał przewóz osób na linii regularnej [...] według okazanego do kontroli rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej [...]ważnego do dnia [...] marca 2014 roku. Świadek dodał, że powyższa trasa obsługiwana jest codziennie, ale świadek nie ma wiedzy na temat tego, czy skarżąca spółka posiada aktualne zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych (protokół z przesłuchania świadka - w aktach sprawy). W toku postępowania organ I instancji ustalił, na podstawie informacji uzyskanej od Marszałka Województwa D., że strona w dniu [...] marca 2014 roku złożyła wniosek o wydanie jej zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego osób na trasie [...]. Wniosek zawierał braki formalne związane z przedłożeniem prawidłowego cennika opłat i aktualnych uzgodnień zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków. Nadto proponowany rozkład jazdy nie odpowiadał wymogom rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie rozkładów jazdy. Uzupełnienie wniosku nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2014 roku, kiedy to do organu wpłynęło pismo z Urzędu Gminy w K. uzgadniające zasady korzystania z przystanków w miejscowości B.. Wówczas organ zwrócił się do Starosty Powiatu D., W. i Prezydenta W. o uzgodnienie wydania zezwolenia z uwzględnieniem planowanego przebiegu wymienionej linii komunikacyjnej w powiecie d., w. i we W.. Po pozytywnym uzgodnieniu wydania zezwolenia i uiszczeniu przez wnioskodawcę stosownej opłaty Marszałek Województwa D. w dniu [...] kwietnia 2014 roku wydał stronie zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...]. (pismo z Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. z dnia [...] maja 2014 roku - w aktach sprawy). W oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu w I instancji organ stwierdził, iż w omawianej sprawie strona bezspornie popełniła naruszenie z lp. 2.1 załącznika nr 3, zatem decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych należało utrzymać w mocy. Bezspornym bowiem jest, że na dzień kontroli strona wykonywała przewóz regularny osób na trasie [...] na podstawie zezwolenia nr [...], które utraciło ważność. Okoliczność w postaci złożenia z dniem [...] marca 2014 roku wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na powyższej trasie nie wyłącza odpowiedzialności strony za stwierdzone naruszenie. Jak wynika z treści z Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. z dnia [...] maja 2014 roku, strona złożyła wniosek obarczony brakami formalnymi, które zostały ostatecznie usunięte dopiero w dniu [...] kwietnia 2014 roku, kiedy to do organu wpłynęło pismo z Urzędu Gminy w Kobierzycach uzgadniające zasady korzystania z przystanków w miejscowości Bielany Wrocławskie. Dopiero wówczas organ mógł kontynuować postępowanie w sprawie ustalenia, czy wydanie stronie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych będzie zgodne z wymogami ustawy o transporcie drogowym. Obowiązkiem strony było złożenie zgodnego z wymogami formalnymi wniosku o wydanie zezwolenia z odpowiednim wyprzedzeniem oraz powstrzymanie się z realizacją przewozów do czasu uzyskania zezwolenia, w przeciwnym razie skarżąca spółka winna była liczyć się z możliwością nałożenia na nią sankcji za wykonywanie przewozów regularnych bez zezwolenia. Okoliczność w postaci rzekomego nieterminowego wydania dokumentu przez Marszałka Województwa D. nie wyłącza w ocenie organu odpowiedzialności strony za stwierdzone naruszenie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Według przepisu § 3 ww. artykułu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast § 5 do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W związku z powyższym organ odwoławczy poinformował stronę, że terminy załatwiania spraw określone w Kodeksie postępowania administracyjnego mają charakter procesowy, co oznacza, że ich upływ ani nie pozbawia organu możliwości orzekania w sprawie, ani też nie powoduje wadliwości wydanej w takim postępowaniu decyzji, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 7 maja 1998 roku (I SA/Ka 1215/96, niepubl.). W omawianej sprawie nie może być mowy o przerzuceniu odpowiedzialności za brak zaktualizowanego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na trasie [...] na Marszałka Województwa D. w związku z faktem, iż strona złożyła wniosek obarczony brakami formalnymi. Postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia mogło toczyć się dalej dopiero po uzupełnieniu braków przez stronę, a to nastąpiło dopiero w dniu [...] kwietnia 2014 roku, co wynika z pisma Marszałka Województwa D.. Przywołany przez skarżącego art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organy administracji publicznej obowiązek szybkiego, ale i wnikliwego prowadzenia czynności w sprawie. Zasada szybkości postępowania (art. 12 Kpa) koreluje z innymi zasadami rządzącymi postępowaniem, m.in. zasadą prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych, i nie może być stosowana odrębnie. Na marginesie wskazano, że z załączonego do odwołania pisma nie wynika okoliczność, na którą powołuje się strona. Pismo D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 roku zawiera jedynie ogólne informacje na temat wyników kontroli drogowych przeprowadzanych w dniach [...] grudnia 2013 roku, [...] lutego 2014 roku oraz [...] kwietnia 2014 roku, bez wskazywania, którego z przedsiębiorców kontrole dotyczyły. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń łub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżąca spółka nie przedłożyła żadnego dowodu na zaistnienie okoliczności, o której mowa w art. 92c ustawy o transporcie drogowym, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu jedynie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Okoliczność złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych nie wyłącza odpowiedzialności strony za popełnione naruszenie. Strona do czasu uzyskania tegoż zezwolenia powinna wstrzymać się z wykonywaniem przewozu. Strona tego nie uczyniła, więc tym samym miała wpływ na powstanie naruszenia, które nadto powstało na skutek okoliczności, które można bez trudu przewidzieć. W skardze, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedostatecznym zbadaniu sprawy pod względem faktycznym i prawnym, nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego, niedopełnieniu obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustalenia, że strona nie dopełniła wszelkich wymaganych formalności niezbędnych dla wydania zezwolenia z pominięciem okoliczności, że braki formalne wniosku dotyczyły dokumentu przedłożonego przez podmiot inny niż strona i to ten podmiot, a nie strona, zobowiązany był do ich usunięcia naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie, pomimo że przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy postępowanie winno podlegać umorzeniu z uwagi na to, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Nadto na podstawie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu - pisma Marszałka Województwa D. z dnia [...] kwietnia 2014 r. - na okoliczności zawarte w treści odwołania, w szczególności na okoliczność dochowania przez stronę wymogów formalnych niezbędnych dla uzyskania zezwolenia i uzasadnionego oczekiwania na doręczenie zezwolenia w dniu [...] kwietnia 2014 r. Na poparcie skargi między innymi podniesiono, że do dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia, zgodnie z art. 22 ust 1. ustawy o transporcie drogowym, należą: 1) proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy; 2) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami; 3) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi; 4) zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach; 5) cennik; 6) wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy. Strona skarżąca podkreśliła, że spośród wymaganych dokumentów prawidłowość sporządzenia jednego, a mianowicie potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi, uzależniona jest od podmiotu innego niż wnioskodawca. Uzgodnienie takie musi spełniać wszystkie wymogi formalne wynikające z Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie rozkładów jazdy z dnia 10 kwietnia 2012 r. W sprawie niniejszej brak formalny wniosku o wydanie zezwolenia dotyczył właśnie nieprawidłowości wydanego przez Urząd Gminy w K. potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanków w miejscowości B.. Uzupełnianie tego braku przez Gminę miało bezpośredni wpływ na wydłużenie procedur administracyjnych związanych z rozpoznaniem wniosku i wydaniem zezwolenia bez zbędnej zwłoki. Powołując się na informację zamieszczoną na stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego zdaniem skarżącej strony świadczyć może to o tym, że sytuacja jaka miała miejsce w niniejszej sprawie nie ma charakteru incydentalnego. Argumentując w sprawie zarzutu naruszenia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, zauważyła, że braki formalne powodujące przedłużenie procedury rozpoznania wniosku dotyczyły dokumentu przedłożonego przez podmiot inny niż strona i to ten podmiot, a nie strona, zobowiązany był do ich usunięcia. Akcentowała fakt związania "A" S.A. w likwidacji, jako przedsiębiorcy wykonującego regularny przewóz osób, podanym do publicznej wiadomości i zatwierdzonym przez Marszałka Województwa D. rozkładem jazdy i wynikającym z tego obowiązkiem zapewnienia ciągłości przejazdów w związku z wydawanymi pasażerom biletami okresowymi (miesięcznymi, szkolnymi itp.). W dacie kontroli, tj. w dniu [...] kwietnia 2014 r. wniosek złożony przez stronę spełniał wszelkie wymogi formalne, co wynika z treści pisma Marszałka Województwa D. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Strona miała wówczas uzasadnione podstawy do oczekiwania na uzyskanie zezwolenia w każdej chwili, a ostatecznie zostało jej ono udzielone zaledwie siedem dni po dacie kontroli. Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje, także wysokość kary nałożonej na stronę, tj. bardzo znaczna kwota 8000 zł. Biorąc pod uwagę z jednej strony okoliczności w jakich doszło do naruszenia, a z drugiej strony jej bardzo trudną sytuację finansową, zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą proporcjonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na tle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270; zwanej dalej "p.p.s.a.") sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) zaskarżone orzeczenie podlega wówczas wyeliminowaniu z obrotu prawnego, sąd administracyjny nie ma natomiast kompetencji do merytorycznego orzekania w sprawie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z powodu naruszeń przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 4 pkt 7, 9 i 22, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 1,art. 20 ust. 1a, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust.1,2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. | | Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 wymienionej ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Jak wynika z prawidłowo ustalonego i niespornego stanu faktycznego sprawy strona skarżąca w dacie kontroli drogowej, czyli w dniu [...] kwietnia 2014 r., nie dysponowała takim zezwoleniem albowiem poprzednie wygasło zaś nie zostało jeszcze zakończone postępowanie administracyjne w zakresie złożonego w dniu [...] marca 2014 r. wniosku o wydanie nowego zezwolenia, które ostatecznie uzyskano, lecz [...] kwietnia 2014 r . Według ustaleń organu procedura wydania nowego zezwolenia przedłużyła się wskutek złożenia przez stronę skarżącą wniosku obarczonego brakami formalnymi. Sąd nie stwierdził naruszenia zarzucanych w skardze norm postępowania. W kontekście zarzutu strony skarżącej sformułowanego na tle treści pisma Marszałka Województwa D. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Sąd nie podziela przekonania strony skarżącej jakoby z treści tego pisma wynikało dochowanie przez stronę wymogów formalnych wniosku niezbędnych dla uzyskania zezwolenia i uzasadnionego oczekiwania na doręczenie zezwolenia w dniu [...] kwietnia 2014 r. Nie można też uznać by pismo to lub pismo Urzędu Marszałkowskiego z [...] maja 2014 r. dotyczyły dokumentu przedłożonego przez podmiot inny niż strona i to ten podmiot, a nie strona, zobowiązany był do ich usunięcia. Rzeczone pismo z [...] kwietnia 2014 r. stanowi tylko przekazanie właściwym organom sprawy wydania zezwolenia na wniosek strony skarżącej na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym do uzgodnienia w trybie art. 106 § 1-6 k.p.a. Oczywiste jest, że przekazanie sprawy do uzgodnienia może nastąpić w stosunku do prawidłowego, spełniającego wymogi formalne wniosku. Organ pierwszej instancji prowadził postępowanie wyjaśniające w tym kierunku z urzędu i otrzymał informację od Marszałka Województwa D. w piśmie z [...] maja 2014 r., L.dz. K/F 990/z.3113, że braki wniosku dotyczyły wymienionych w art. 22 ust 1. ustawy o transporcie drogowym wymagań formalnych w zakresie: przedłożenia prawidłowego cennika opłat uwzględniającego bilety ulgowe, aktualnych uzgodnień zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi, prawidłowości nazw i numerów przystanków oraz ich lokalizacji. Dopiero po poprawieniu proponowanego rozkładu jazdy i uzupełnieniu wniosku, kiedy to wpłynęło pismo Urzędu Gminy w K. z dnia [...] kwietnia 2014 r. uzgadniające zasady korzystania z przystanków w B., zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy o transporcie drogowym Urząd Marszałkowski zwrócił się w dniu [...] kwietnia 2014 r. do Starostów Powiatu D. i W. oraz Prezydenta W. o uzgodnienie wydania zezwolenia z uwzględnieniem planowanego przebiegu linii komunikacyjnej na kontrolowanej trasie. Treść komentowanej wypowiedzi Marszałka nie została przez stronę skarżącą podważona żadnym dokumentem o przeciwnej treści, ani nie podana w wątpliwość choćby wiarygodną argumentacją. Jeśli dotychczasowe zezwolenie obowiązywało do [...] marca 2014 r. rzeczą strony skarżącej, prowadzącej profesjonalną działalność gospodarczą w dziedzinie przewozu osób było takie inicjowanie postępowania by w odpowiednim czasie złożyć prawidłowy pod względem formalnym wniosek do właściwego organu. Z niewadliwych ustaleń organu wynika, że wniosek strona skarżąca złożyła [...] marca 2014 r., uzupełniła go dopiero [...] kwietnia 2014 r. Z akt bezsprzecznie wynika, że w dacie kontroli ([...] kwietnia 2014 r.) stosownym zezwoleniem strona skarżąca się nie legitymowała. Po myśli art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Na tle cytowanego przepisu swobodne, samodzielne układanie biegu spraw urzędowych, w tym związanych ze spełnieniem ustawowych wymogów co do dokonywanych czynności procesowych wpływających na ukształtowanie sytuacji materialnoprawnej strony, w sferze jej praw i obowiązków – nie może być uznane za przejaw braku wpływu przedsiębiorcy na powstanie naruszenia lub za okoliczność, której nie mógł przewidzieć. Strona skarżąca nie wykazała by zaistniał przypadek wyłączający jej odpowiedzialność z tytułu popełnionych naruszeń na mocy art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W orzecznictwie podkreśla się, że ewentualne zwolnienie wykonującego przewóz drogowy przedsiębiorcy z odpowiedzialności w tej materii opiera się na przesłankach obiektywnych i przy wykazaniu z jego strony przezorności, aktów należytej, a nawet wysokiej staranności (vide wyroki - WSA w Rzeszowie z 2 grudnia 2014 r. II SA/Rz 1168/14, LEX nr 1575763; w Krakowie z 8 stycznia 2015 r. III SA/Kr 1577/14, LEX nr 1625648; NSA z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 976/09). W rozpatrywanej sprawie trafnie, według oceny Sądu, organ nie dopatrzył się tego rodzaju nadzwyczajnych okoliczności. Strona skarżąca miała zachowaną swobodę w wyborze terminu do skierowania wniosku o udzielenie zezwolenia oraz powinna uwzględnić czas załatwienia sprawy przy znajomości zasad i wymogów formalnych skutecznego składania wniosku. Skoro z ustaleń faktycznych bezsprzecznie wynika, że w dacie kontroli ([...] kwietnia 2014 r.) stosownym zezwoleniem strona skarżąca się nie legitymowała, a nie można jej przypisać działania, na które nie mogła mieć wpływu, zgodnie z prawem nałożono karę pieniężną. Przepisy ustawy w tej mierze, w szczególności art. 92a ust. 1 oraz załącznik nr 3 do ustawy, nie przewidują jej miarkowania według zasad proporcjonalności, tudzież stopnia zawinienia. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.