III SA/Wr 905/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA, Sędziowie Sędzia WSA, Sędziowie Asesor WSA, Kamila Paszowska - Wojnar, Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Dominik Dymitruk, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 8 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr 0201-IEE1.711.217.2022.AB w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi G. K. (dalej: zobowiązana, strona skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, DIAS) z 29 sierpnia 2022 r., nr 0201-IEE1.711.217.2022.AB, utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Wałbrzychu (dalej: organ egzekucyjny, organ I instancji) z 4 lipca 2022 r., nr 430300/71/2018-RED/E-147 w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną – zajęcie egzekucyjne. Z akt sprawy wynika, że wobec zobowiązanej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 9 maja 2022 r. wystawionego przez organ I instancji (organ egzekucyjny), który obejmuje zadłużenie z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 09/2021 r. do 12/2021 r. Odpis tytułu wykonawczego został skutecznie doręczony zobowiązanej wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w dniu 26 maja 2022 r. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało doręczone do tego banku drogą elektroniczną za pośrednictwem systemu OGNIVO w dniu 11 maja 2022 r. W dniu 2 czerwca 2022 r. zobowiązana wniosła skargę na czynność w postaci zajęcia rachunku bankowego, podnosząc, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Wałbrzychu nie jest uprawniony do egzekucji składek na ubezpieczenie zdrowotne. Ponadto zarzuciła, że zawiadomienie o zajęciu zawiera formalne braki a także nie spełnia ustawowych wymogów. Postanowieniem z 4 lipca 2022 r. organ I instancji oddalił skargę na czynność egzekucyjną, stwierdzając brak przesłanek uzasadniających jej uwzględnienie. W zażaleniu na to postanowienie zobowiązana podtrzymała dotychczasowe argumenty. Poza tym, wskazała, że nie ma statusu zobowiązanej w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym (pkt. 1-2 zażalenia). Ponadto obszernie opisała wadliwości i braki formalne przedsiębranej czynności egzekucyjnej związane z naruszeniem min. art. 26e § 1 pkt 1. 2, 3, 4, 5 oraz § 2 pkt 1 i 2, art. 80 § 3, art. 86b u.p.e.a. (pkt . 3-8 oraz pkt 10). Po rozpatrzeniu zażalenia, organ odwoławczy postanowieniem z 29 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W skardze do Sądu zobowiązana zaskarżyła w całości postanowienie organu odwoławczego wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Przede wszystkim wskazała na rozbieżność pomiędzy numerem sygnatury postanowienia organu pierwszej instancji (430300/71/2020-RED-E-147) a numerem powołanym w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego (430300/71/2018-RED/E-147). Stąd wywodziła, że jej zażalenie nie zostało przekazane a tym samym nie zostało również rozpatrzone przez organ odwoławczy. Poza tym, podtrzymała w całości zarzuty zawarte we wcześniejszym zażaleniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna (postanowienie) podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlega postanowienie DIAS o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną – zajęcie rachunku bankowego z 11 maja 2022 r. Strona skarżąca kwestionowała prawidłowość dokonanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z jej rachunku bankowego, twierdząc, że nie spełnia ono ustawowych wymogów. Negowała również istnienie egzekwowanego obowiązku zapłaty składek na ubezpieczenie zdrowotne. Odnosząc się do tak zarysowanego sporu, w pierwszej kolejności należy wskazać, że - wbrew odmiennemu stanowisku strony skarżącej - organ odwoławczy postanowieniem z 29 sierpnia 2022 r., nr 0201-IEE1.711.217.2022.AB rozpatrzył jej zażalenie (pismo z 1 sierpnia 2022 r.) na postanowienie organu I instancji z 4 lipca 2022 r., nr 430300/71/2018-RED/E-147 w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Sąd wskazuje, że wskazane w skardze nieścisłości w oznaczeniu sygnatur pism procesowych (tutaj – postanowienia organu I instancji) nie mają żadnego wpływu na ocenę skuteczności oraz poprawności zaskarżonego postanowienia. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że kwestionowane przez stronę skarżącą rozstrzygnięcia organów dotyczyły tej samej czynności procesowej (zajęcia rachunku bankowego z 11 maja 2022 r.) Następnie trzeba zaznaczyć, że zgodnie z art. 19 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2020 r., poz.497 ze zm. - dalej: u.p.e.a.), dyrektor oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń. Przy tym – wedle art. 1 i art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - należności z tytułu "składek na ubezpieczenia społeczne" obejmują należności z tytułu składek na ubezpieczenie emerytalne, ubezpieczenia rentowe, ubezpieczenie w razie choroby i macierzyństwa ("ubezpieczenie chorobowe") oraz ubezpieczenie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych ("ubezpieczenie wypadkowe"). Dalej, zgodnie z treścią art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie (§ 2). Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (§ 3). Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14). Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13). Z powyższych względów Sąd podziela pogląd organu w niniejszej sprawie, że w trybie skargi na czynność egzekucyjną przedmiotem rozstrzygnięcia mogą być wyłącznie okoliczności dotyczące prawidłowości dokonania przez Dyrektora Oddziału ZUS w Wałbrzychu zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego pod kątem formalnym, tzn. czy tej konkretnej czynności dokonano zgodnie z trybem wskazanym w przepisach ustawy egzekucyjnej i czy procedura dotycząca zajęcia nie jest obarczona żadnymi wadami. Wobec tego, w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną nie podlegały badaniu okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą dotyczące niedopuszczalności egzekucji, prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego, nieistnienia obowiązku. Kwestie te mogą bowiem podlegać rozpoznaniu w postępowaniu dotyczącym zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Co oznacza, że nie mogły być zatem przez Sąd uwzględnione przy ocenie legalności zaskarżonego postanowienia. Dalej trzeba wskazać, że przepisy art. 1a pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 54 § 1 u.p.e.a. wskazują, jak należy rozumieć pojęcie "czynności egzekucyjnych". W świetle tych unormowań są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Owe działania, jak podkreśla się w doktrynie, to czynności faktyczne (a nie akty prawne). Katalog środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych został określony w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Jednym z wymienionych środków egzekucyjnych, jest egzekucja z rachunków bankowych (art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.). W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny zawiadomieniem z 11 maja 2022 r. nr [...] zajął wierzytelności z rachunku bankowego stronie skarżącej w Banku S. w J. Oddział w S(1). Zawiadomienia doręczono do banku za pomocą systemu teleinformacyjnego (za pośrednictwem systemu OGNIVO) w dniu 11 maja 2022 r. Natomiast zobowiązanej organ egzekucyjny doręczył w dniu 26 maja 2022 r. wydruk zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego przesłanego do Banku wraz z odpisami tytułów wykonawczych. W tym miejscu wyjaśnić należy, nawiązując w tym zakresie do zarzutów skargi, że zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a., podstawę zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Jednocześnie należy pamiętać, że w myśl art. 67 § 1a u.p.e.a. zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru, o którym mowa w § 1. Przepis art. 67 § 2a u.p.e.a. stanowi, że jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej: 1) w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego; 2) zawiadomienie o zajęciu zawiera PESEL, NIP lub REGON zobowiązanego albo jego numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, albo numer w innym rejestrze lub ewidencji, o ile są znane organowi egzekucyjnemu. Natomiast zgodnie z art. 67 § 2b u.p.e.a. w przypadkach, o których mowa w § 1a, organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia. Dalej, stosownie do art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu (art. 80 § 2 u.p.e.a.). Natomiast w myśl § 3 tego przepisu ustawy egzekucyjnej, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 86b u.p.e.a., zawiadomienia i wezwania przesyła się do banku i organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Sąd podziela stanowisko DIAS, że organ egzekucyjny dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zasadnie przesłał do zobowiązanej wydruk zawiadomienia o zajęciu przesłanego poprzez system teleinformatyczny OGNIVO do dłużnika zajętych wierzytelności. Zgodnie z art. 67 § 2b u.p.e.a. w sytuacji, gdy zawiadomienia o zajęciu doręczane są przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, organ egzekucyjny winien sporządzić wydruk zawiadomienia o zajęciu, który doręczany jest zobowiązanemu. Z powyższego wynika, że organ egzekucyjny obowiązany jest zawsze doręczyć zobowiązanemu wydruk zawiadomienia o zajęciu przesłanego poprzez system OGNIVO. Sąd zgadza się również z tezą wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z 8 lutego 2018 r., III SA/Wa 1015/17. W powołanym wyroku wskazano, że w przepisie art. 67 § 2b u.p.e.a. ustawodawca wyraźnie wskazał, co stanowi odpis zawiadomienia o zajęciu w przypadku dokonania czynności drogą elektroniczną, tj. wyłącznie wydruk zawiadomienia o zajęciu, jeżeli organ zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, ponieważ taki właśnie dokument wskazuje, jakiej czynności organ egzekucyjny dokonał względem dłużnika zajętej wierzytelności. Od wskazanej w art. 67 § 2b u.p.e.a. reguły na gruncie ustawy o egzekucji nie został wprowadzony jakikolwiek wyjątek, który mógłby stanowić od niej odstępstwo, co powoduje, że organ egzekucyjny obowiązany jest zawsze doręczyć odpis przesłanego zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego (w tym przypadku w formie wydruku zawiadomienia przesłanego przez system OGNIVO). Wskazany sposób informowania zobowiązanego o podjętych czynnościach ma na celu zapewnienie pełnego obrazu podjętych czynności egzekucyjnych. Co istotne, dla zobowiązanego doręczenie właśnie odpisu zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego ma doniosłe znaczenie, ponieważ zobowiązany jest w stanie samodzielnie dokonać oceny prawidłowości podjętych czynności egzekucyjnych. Reasumując, z treści przepisu art. 67 § 2b u.p.e.a. wynika, że w przypadkach, o których mowa w § 1a, organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia. W tej sytuacji należało uznać, że organ egzekucyjny postąpił prawidłowo doręczając zobowiązanej wydruk zawiadomienia o zajęciu. Tym samym nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że winno jej być doręczone zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zgodne ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Odnosząc się do dalszych zarzutów podniesionych w skardze, Sąd za organem odwoławczym wskazuje, że zajęcie z 11 maja 2022 r. zawiera wszystkie elementy zawarte w art. 67 § 2 u.p.e.a. Jeszcze raz Sąd także podkreśla – za motywami organu odwoławczego – że w niniejszej sprawie zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało sporządzone w postaci elektronicznej i doręczone do banku przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej. Zgodnie z art. 26e § 1 i § 2 u.p.e.a. pismo sporządzone przez organ egzekucyjny w postaci elektronicznej opatruje się między innymi kwalifikowanym elektronicznym. Jeżeli zachodzi potrzeba doręczenia wydruku pisma sporządzonego przez organ egzekucyjny w postaci elektronicznej, druk tego pisma odzwierciedla jego treść i zawiera informację o sporządzeniu pisma w postaci elektronicznej oraz o opatrzeniu go kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Jak wynika z akt administracyjnych wskazane elementy zostały zawarte w zawiadomieniu o zajęciu. Fakt zawarcia w przekazanym zobowiązanej zawiadomieniu stwierdzenia, że stanowi ono wydruk pisma sporządzonego "w formie elektronicznej" zamiast jak wynika z treści w. przepisów "w postaci elektronicznej" nie ma żadnego wpływu na poprawność czynności. Z uwagi na wszystkie powyższe okoliczności - podkreślając ponownie, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną nie podlegają badaniu okoliczności podniesione przez stronę skarżącą, które nie mają związku z proceduralną poprawnością czynności egzekucyjnej (w tym odnoszące się do istnienia zobowiązania) - Sąd stwierdza, że podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione. W sprawie nie stwierdzono takiego naruszenia przepisów, które powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. Skarga rozpoznana została przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a.