III SA/Wr 920/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty D. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...]; II. zasądza na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych kosztów postępowania. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia września 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Starosty D. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], którym organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat.A,B,C,D,B+E,C+E,D+E,T, z uwagi na upływ miesięcznego, ustawowego terminu do jego wznowienia biegnącego od dnia, w którym skarżący B. T. dowiedział się o decyzji. Stan faktyczny i prawny sprawy, w której zapadło zaskarżone do Sądu postanowienie przedstawiał się następująco. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w D. skierował skarżącego B. T. na badania psychologiczne oraz lekarskie z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Prokuratura Rejonowa w D. zatrzymała skarżącemu prawo jazdy. Pismem z dnia [...] września 2009 r. Starosta D. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień z powodu niepoddania się w wyznaczonym terminie badaniu lekarskiemu oraz badaniu psychologicznemu a decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] cofnął B. T. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat.A,B,C,D,B+E,C+E,D+E,T w związku z niepoddaniem się badaniu lekarskiemu i badaniu psychologicznemu w wyznaczonym terminie. Decyzję odebrała J. T. – żona skarżącego. Wyrokiem z dnia [...] listopada 2009r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w D. orzekł wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których uprawnia prawo jazdy kategorii B, na okres jednego roku, zaliczając na poczet orzeczonego środka okres zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] sierpnia 2009 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Starosta D. cofnął skarżącemu uprawnienie kategorii B prawa jazdy na okres od [...] sierpnia 2009 r. do [...] sierpnia 2010 r. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący wystąpił do Starosty D. o przywrócenie uprawnienia kategorii B prawa jazdy przedkładając orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., niestwierdzające przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Starosta D. odmówił przywrócenia cofniętego uprawnienia kat.B prawa jazdy, albowiem decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. zostały cofnięte uprawnienia kat.A,B,C,D,B+E,C+E,D+E,T, w związku z niepoddaniem się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu, w związku z czym skarżący był pozbawiony uprawnień przez ponad jeden rok i stosownie do treści art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r, Nr 30, poz. 151 zwanej dalej ustawą) przywrócenie uprawnień jest możliwe po sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. nazwanym odwołaniem, skarżący wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat.A,B,C,D,B+E,C+E,D+E,T zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2009 r. Skarżący wskazał, że w momencie wszczęcia postępowania przebywał za granicą kraju, zaś przedmiotowa decyzja nie została przez niego odebrana, co więcej nie została ona jemu przekazana, a więc prawidłowo doręczona. Tym samym wywiódł, że nie brał udziału w czynnościach decydujących, które są realizowane przez doręczenie stronie decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący został wezwany przez organ pierwszej instancji do złożenia wyjaśnień. W dniu [...] sierpnia 2013 r. skarżący zeznał do protokołu, że o decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. dowiedział się, gdy przyjechał po odbiór prawa jazdy w 2010 r., po upływie środka karnego tj. po dniu [...] sierpnia 2010 r. Na podstawie poczynionych ustaleń organ pierwszej instancji wydał postanowienie, którym odmówił skarżącemu wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2009 r. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem skarżący wniósł zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy wskazało, że zgodnie z art. 145 § 1pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej w skrócie k.p.a.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z treścią art.148 § 1 i § 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących wznowienie postępowania, przy czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 §1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jednocześnie z art. 43 k.p.a. wynika, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to jest to możliwe w drzwiach mieszkania. Jest to doręczenie zastępcze prowadzące w skutkach jak przy doręczeniu pisma adresatowi. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynikało, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z powodu niepoddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu zostało doręczone sąsiadce, jednak z treści potwierdzenia odbioru pisma nie wynika, aby informacja o takim doręczeniu została umieszczona w skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania, co stanowi o wadliwości doręczenia. Kolejne pismo z dnia [...] października 2009 r. informujące o zakończeniu postępowania w sprawie zostało doręczone żonie skarżącego – J. T., w dniu [...] listopada 2009 r. i zgodnie z obowiązującymi zasadami należało uznać je za prawidłowe. Natomiast decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. została doręczona w dniu [...] listopada 2009r. J. T., jednak z adnotacji doręczyciela uczynionej na potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że została ona doręczona adresatowi, zatem z formalnego punktu widzenia nie jest ono prawidłowe. Odnosząc się do podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji Kolegium nie znalazło podstaw do jego zakwestionowania. Nie budziło bowiem wątpliwości złożone oświadczenie skarżącego, że o treści decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] dowiedział się on w 2010 r., gdy przyszedł do Urzędu Starostwa Powiatowego w D. odebrać prawo jazdy, co miało miejsce po upływie orzeczonej kary, tj. po [...] sierpnia 2010 r. Organ odwoławczy wskazał, że składając oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2013 r. skarżący wiedział, że decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] dotyczyła cofnięcia posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami z powodu niepoddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu i o tej decyzji dowiedział się w 2010 r. W opinii organu drugiej instancji oświadczenie to było czytelne i niebudzące wątpliwości, co prowadziło powinno do wniosku, że skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie, po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Skarżący nie zgodził się z tym orzeczeniem i pismem z dnia [...] listopada 2013 r. skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: " 1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwana dalej k.p.a.), polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co wyrażało się w szczególności: a) w błędnym przyjęciu, że Skarżący powziął wiadomość o treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji nr [...] z dnia [...].11.2009r. w 2010 roku, podczas gdy nastąpiło to dopiero w dniu doręczenia decyzji Starosty D. z dnia [...].06.2013r. nr [...], a w konsekwencji nie doszło do uchybienia ustawowego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania; b) w pominięciu, że protokół przesłuchania strony z dnia [...].08.2013r. nie określał w sposób jednoznaczny i precyzyjny rozstrzygnięcia zawartego w decyzji nr [...] z dnia [...].11.2009r., poprzez nie poinformowanie strony podczas przesłuchania, jakich kategorii dotyczy cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, co ma istotne znaczenie wobec braku doręczenia Skarżącemu przedmiotowej decyzji; c) poprzez stwierdzenie, że oświadczenie złożone przez Skarżącego podczas przesłuchania w dniu [...].08.2013r. jest czytelne i niebudzące wątpliwości, podczas gdy w świetle okoliczności faktycznych i prawnych sprawy a w szczególności istotnych uchybień Organu dot. doręczeń pism w sprawie oraz podczas przesłuchania i nie poinformowania strony o pełnej treści rozstrzygnięcia, strona, składając oświadczenie, miała przeświadczenie, iż informuje tym samym organ, że prawdopodobnie w 2010 roku mogła się dowiedzieć o cofnięciu uprawnień kat.B, co ma istotne znaczenie wobec braku doręczenia Skarżącemu decyzji o cofnięciu wszystkich uprawnień do kierowania pojazdem; 2) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia sprawy, polegające na pominięciu słusznego interesu strony i braku wyczerpującego wskazania podczas przesłuchania w dniu [...].08.2013r. pełnej treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji nr [...] z dnia [...].11.2009r., co podważa zaufanie strony do organów Państwa oraz ich kultury prawnej;3) naruszenie art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. przez przyjęcie, że strona o treści decyzji z dnia [...].11.2009r. nr [...] dowiedziała się w 2010 roku, a w konsekwencji uznanie, że strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, podczas gdy Skarżący powziął wiadomość o w/w decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu dopiero w dniu doręczenia decyzji Starosty D. z dnia [...].06.2013r. nr [...]; 4) naruszenie art. 149 § 3 i § 4 , art. 148 § 1 i § 2, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji; 5) naruszenie art. 15 k.p.a. przez ograniczenie się przy rozpoznawaniu sprawy przez organ odwoławczy do kontroli formalnej decyzji organu pierwszej instancji a nie do całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności; 6)naruszenie art. 8 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. przez doręczenie zaskarżonego postanowienia bezpośrednio Skarżącemu, podczas gdy strona była reprezentowana przez występującego w sprawie pełnomocnika i dopiero - po telefonicznej interwencji strony - prawidłowe doręczenie przedmiotowego pisma pełnomocnikowi, co podważa zaufanie strony do organów Państwa i ich kultury prawnej; 7) naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, i nieudzielenie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek; 8) naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, z uwagi na niepowiadomienie o terminie i czasie zapoznania się z aktami sprawy i możliwości składania wniosków oraz zastrzeżeń przed wydaniem zaskarżonego". W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej (jego) nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.). Kontroli sądów administracyjnych podlega w pierwszej kolejności prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów postępowania. To te przepisy rzutują bowiem na prawidłowość ustaleń stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" p.p.s.a., co powoduje, iż postanowienia te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zgodnie z treścią. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które to dopiero stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy /§ 2/. Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów określonych art. 148 i 145a § 2 k.p.a. Postanowienie o wszczęciu postępowania jest tylko aktem procesowym nierozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. W wyroku z dnia 13 listopada 1987 r., I SA 1326/86 (ONSA 1987, Nr 2 poz. 80) NSA przyjął: "1. Postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. 2. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 kpa), mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 kpa". Dodatkowo należy podkreślić za wyrokiem NSA z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 965/09, LEX nr 597981. "Skoro art. 149 § 1 k.p.a. formalizuje wznowienie postępowania poprzez uzależnienie wznowienia od stosownego postanowienia, to znaczy, że nie można wznowić postępowania per facta concludentia (w sposób dorozumiany na podstawie podjęcia innych czynności przez organ). Natomiast w przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania (jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie) wszczyna się postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 5 października 2007 r., sygn.. akt I OSK 1390/06, publ. OSP 2009, z.11,poz. 118 "czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania, aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego". Postanowienie o wszczęciu postępowania wywiera jedynie skutki procesowe. Odmiennie zatem, aniżeli przed nowelizacją kpa, w fazie wstępnej postępowania w sprawie wznowienia postępowania nie przesądza się o bycie prawnym decyzji ostatecznej. (B. Adamiak /J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wydawnictwo C.H. Beck, 2009, s. 542-543). Na tym etapie postępowania organ może wypowiadać się jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. W tym miejscu uzasadnienia przywołać należy kolejny wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn.. akt II OSK 1747/07, publ. LEX nr 484887 zgodnie z którym "Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję (obecnie postanowienie) o odmowie wznowienia postepowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia postępowania, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.)." Oczywistym jest, co wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz z literatury przedmiotu, że organ administracji obowiązany jest z urzędu badać czy został zachowany termin określony w art. 148 k.p.a. oraz art. 145a § 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 maja 2008 r., II SA/Gd 18/08, LEX nr 400689), jednak w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji nie potrafił wywieść z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, czy skarżący zachował termin do jego wniesienia, czy temu terminowi uchybił. Okoliczność powyższą musiał ustalić dopiero po uzyskaniu informacji od skarżącego. W tym celu przeprowadził w dniu [...] sierpnia 2013 r. rozprawę administracyjną i dopiero po przesłuchaniu skarżącego w charakterze strony swoje wątpliwości wyjaśnił, czemu dał wyraz wydając w dniu [...] sierpnia 2013 r. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Organ pierwszej instancji w zaistniałej sytuacji powinien wznowić postępowania zgodnie z treścią art. 149 § 1 k.p.a., kwestia bowiem wyjaśnienia wątpliwości, co do tego czy pismo skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] spełnia warunki wynikające z art. 148 § 2 k.p.a. powinna być przedmiotem oceny w drugiej fazie merytorycznej poprzedzającej wydanie decyzji kończącej wznowienie postępowania. W rozstrzyganej sprawie z samego wniosku o skarżącego o wznowienie postepowania nie wynikało bowiem w sposób ewidentny i niebudzący wątpliwości czy termin do jego wniesienia został zachowany. Powyższe pośrednio przesądził również organ pierwszej instancji przeprowadzając w celu wyjaśnienia spornej okoliczności rozprawę administracyjną. Ustalenie tej okoliczności następuje w toku postępowania, którego przeprowadzenie musi zostać poprzedzone postanowieniem o wznowieniu postępowania, wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a stanowiącym szczególną formę czynności wszczęcia postępowania, wymaganą przepisami procesowymi, odmiennie od innych administracyjnych postępowań zwykłych czy nadzwyczajnych. Tym bardziej wadliwe jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które w postępowaniu odwoławczym skupiło się głównie na merytorycznym badaniu podstawy wznowienia postępowania ujętej w treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i uczyniło to pomimo braku wydania postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie przywołanego art. 149 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji stwierdzając brak podstaw do wznowienia postępowania, koncentrując się przy tym już na tym wstępnym etapie postępowania wznowieniowego na badaniu wątpliwości w zakresie ustalenia dnia, w którym skarżący dowiedział się o decyzji ostatecznej z [...] listopada 2009 r. nr [...] naruszyły przepisy postępowania sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. przepis art. 149 § 3 k.p.a poprzez błędną jego wykładnię a w konsekwencji i przepis art. 149 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji zastosuje się do powyższych wskazań co do dalszego postępowania. Z przedstawionych powyżej względów należało uznać, że stwierdzone naruszenia przepisów postępowania obligowały do uchylenia zaskarżonego postanowienie jak i postanowienie je poprzedzającego., ponieważ mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I sentencji. O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a