III SA/Wr 921/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Protokolant Aneta Szmyt po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Opisaną w sentencji wyroku decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]o nałożeniu na D. S. (dalej: strona, skarżący) kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, co następuje. Dnia [...] stycznia 2014 r. w miejscowości C. na drodze krajowej nr [...] inspektorzy ITD zatrzymali do kontroli autobus marki [...] nr rej.[...], kierowany przez B. M.. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób. Organ ustalił, że w chwili kontroli strona wykonywała przewóz regularny specjalny pracowników "A" z miejscowości P. G. a do B. P.. Taki charakter przewozu potwierdził protokół kontroli nr [...], podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Organ wyjaśnił, że protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, może też odmówić jego podpisania. Protokół kontroli drogowej jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ stanowi więc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, a miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 240/09). Z zeznań kierowcy przesłuchanego w czasie kontroli w charakterze świadka wynika, że w dniu kontroli rozpoczął on przejazd w miejscowości P. G. o godz. 5:30, zatrzymał się na przystankach: przy ul. P., przy ul. C., a następnie w P. Z.. Kierowca zeznał, że wpuszcza do autobusu wyłącznie pracowników "A", po okazaniu identyfikatora. Zeznał, że jeździ prawie od 2 lat cały czas na tej samej trasie, od poniedziałku do piątku, w tych samych godzinach, wożąc pracowników "A" . Przesłuchano w charakterze świadka także jedną z pasażerek kontrolowanego pojazdu, B. K., która zeznała, że pracuje w [...] od 2008 r. W dniu kontroli wsiadła do kontrolowanego pojazdu na pierwszym z trzech przystanków w P. G. Odjazd nastąpił o godz. 5:30. Oświadczyła, że trzy przystanki znajdują się w P. G. następnie jeden w P. Z. i ostatni w "A" w B. P.. Stwierdziła: "Sporadycznie autobus staje w N. i w W.. Wynika to z tego, iż jak ktoś się spóźni, to może zadzwonić i autobus go zabierze". Odkąd pracuje w "A" , jeździ autobusem o 5:30. Informacje o zmianie godziny pracownik może dostać od pracodawcy, od którego dowiedziała się, z którego przystanku i o której godzinie ma odjeżdżać do pracy, ponieważ przejazdy organizuje i opłaca pracodawca. Świadek dodała, że z pracy wraca z tym samym przewoźnikiem tą samą trasą. Zeznała także, że od stycznia 2014 r. do 4 kwietnia jeździła cały czas na tej samej trasie z P. G. do zakładu pracy "A" . W toku postępowania strona w wyjaśnieniach złożonych pismem z dnia 24 marca 2014 r. wskazała, że wykonuje przewozy pracowników [...] na bieżące potrzeby przedsiębiorstwa i nie mają one charakteru regularnego. Potwierdziła to w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji. Powołał art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414, dalej także u.t.d.), według którego przewozem regularnym specjalnym jest niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Zgodnie z tą definicją w przypadku przewozu regularnego specjalnego przewoźnik wykonuje przewóz określonej grupy osób (pracowników przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o.), z wyłączeniem innych osób, na trasie określonej między stronami umowy. W rozpatrywanej sprawie przewóz odbywał się na trasie P. G. – B. P.. Wynika to z zeznań przesłuchanych świadków - kierowcy i pasażerki. Do dnia wydania decyzji w II instancji skarżący nie przedłożył zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych pracowników "A" Sp. z o.o. na trasie N. R. – B. P.. Organ stwierdził, że o regularności przewozu przesądza wykonywanie przewozu cyklicznie, czyli określonymi trasami i o określonych godzinach. W rozpatrywanej sprawie przewozy wykonywane na trasie P. G. - zakład pracy "A" miały charakter regularny. Potwierdza to treść protokołu z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, który zeznał, że na tej samej trasie i w tych samych godzinach jeździ już 2 lata, a także treść zeznań pasażerki, która jeździła regularnie na trasie z P. G. do zakładu pracy "A" od stycznia do 4 kwietnia 2014 r. Z tych zeznań wynikało także, że w ogóle nie było zmian w zakresie trasy czy godzin wykonywania przewozów. Organ uznał zatem za bezpodstawne argumenty strony dotyczące niezasadnego uznania przewozów za regularne. Organ powołał przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1073/2009 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem i autobusem i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U.UE z 14.11.2009 r. L.300/88), gdzie przewozy pracowników określono jako klasyczny przykład przewozów regularnych specjalnych. Okazjonalne zmiany godzin przejazdu nie oznaczają, że takie przewozy tracą charakter regularności. Zgodnie z ustawą o transporcie drogowym jest to dopuszczalne, gdy nie jest to zależne od strony. Obok przewozów regularnych specjalnych można także wykonywać przewozy okazjonalne. W oparciu o to organ stwierdził, iż w omawianej sprawie skarżący bezspornie popełnił naruszenie z lp. 2.1, zatem decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] ([...] tysięcy) złotych należy utrzymać w mocy. Odnosząc się do wniosku dowodowego strony organ stwierdził, że sugerowana przez stronę konieczność analizy wykresówek okazanych przez kierowcę pod kątem zmienności godzin wykonywania przewozu pracowników ‘A" nie jest zasadna. Na wykresówkach nie znajdują się bowiem informacje dotyczące charakteru przewozu, lecz jedynie trasy, godzin przejazdu i stanu licznika pojazdu. Zawarte na wykresówkach informacje nie mogą więc stanowić dowodu na wykonywanie przez stronę przewozu o charakterze nieregularnym. Także zarzut strony dotyczący zaniechania przeprowadzenia dowodów z przesłuchania kolejnych świadków organ uznał za bezzasadny. Zgodnie z art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może bowiem nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Według organu okoliczności istotne dla sprawy udowodniono na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej, uzupełnionych w toku postępowania. Organ podkreślił, że treść zeznań kierowcy nie budzi wątpliwości organu co do ich wiarygodności. Są one spójne, logiczne i znajdują potwierdzenie w treści zeznań świadków. Według organu przesłuchanie dodatkowych świadków nie zmierza do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, lecz do przedłużenia postępowania. Co do naruszenia z lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ podniósł, że podczas kontroli drogowej stwierdzono brak tabliczki pomiarowej potwierdzającej przeprowadzenie sprawdzenia okresowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. Udokumentowano to w protokole kontroli i w protokole oględzin pojazdu. Według ust. 3 pkt a rozdziału VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, okresowe badania przyrządów zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji badania technicznego. W odwołaniu od decyzji strona nie odniosła się do tego naruszenia. Dla oceny wystąpienia naruszenia istotne znaczenie mają dane zawarte na tabliczce pomiarowej umieszczonej na urządzeniu. Brak tej tabliczki na urządzeniu rejestrującym lub niemożność odczytania z niej informacji o dacie sprawdzenia okresowego odnoszą taki sam skutek jak brak sprawdzenia tachografu w wymaganym terminie. Potwierdza to wyrok NSA z dnia 9 września 2008 r. (sygn. akt II GSK 326/08), zgodnie z którym "tabliczka pomiarowa, która jest nieczytelna, nie spełnia swoich podstawowych funkcji, zatem jest uszkodzona, a jeżeli jest uszkodzona, tachograf podlega sprawdzeniu, zaś tabliczka podlega wymianie, niezależnie od daty ostatniego sprawdzenia. Uszkodzona tabliczka powinna być wymieniona niezwłocznie po stwierdzeniu uszkodzenia, a pojazd z nieczytelną tabliczką pomiarową tachografu nie może być używany do wykonywania transportu drogowego, dopóki uszkodzenie nie zostanie usunięte. Używanie pojazdu z uszkodzoną tabliczką stanowi niewypełnienie obowiązku sprawdzenia tachografu we właściwym czasie, tj. niezwłocznie po stwierdzeniu, że tabliczka pomiarowa jest uszkodzona." Biorąc pod uwagę ten materiał dowodowy organ II instancji utrzymał w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w kwocie 1000 zł. Organ powołał art. 10 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, według którego przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II tego rozporządzenia. Artykuł 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 stanowi, że pracodawca oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących. W ocenie organu odwoławczego strona nie dochowała należytej staranności, aby zapewnić poprawne działanie urządzenia rejestrującego (tachografu) i jego odpowiednie stosowanie przez realizację obowiązku związanego z przeprowadzeniem badania urządzenia i zamieszczeniem na urządzeniu tabliczki pomiarowej potwierdzającej badanie. Wykonywany w dniu kontroli przewóz podlegał przepisom rozporządzeń nr 3821/85 i 561/2006. Na stronie spoczywały więc obowiązki związane z dopilnowaniem, aby tachograf działał poprawnie, był właściwie używany i w odpowiednich terminach poddawany kontroli okresowej. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą winien liczyć się z konsekwencjami, jakie przewiduje prawo za naruszenie przepisów, w rozpatrywanej sprawie przez ustawę o transporcie drogowym. Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 roku (OTK-A 2008/2/30, Dz.U. RP 2008/57/349), według którego wskazane regulacje zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, aby działalność ta odbywała się bezpiecznie, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Według organu postępowanie I instancji przeprowadzono z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d., według którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). Strona nie przedłożyła bowiem w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności. Ograniczyła się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie kwestionowania własnej odpowiedzialności. Strona niezadowolona z decyzji wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając decyzji II instancji: 1) błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, czyli art. 18 ust. 1 i w zw. z art. 4 pkt 4 i 7 u.t.d. - przez błędne przyjęcie, że usługa transportu wykonywana przez stronę skarżącą przewożącą pracowników "A" Sp. z o.o. w B. P., stanowi regularny przewóz specjalny wymagający uzyskania stosownego zezwolenia, gdy usługa ta nie może zostać zaliczona do przewozu regularnego w rozumieniu ustawy, gdyż w okolicznościach wykonywania usług świadczonych przez stronę skarżącą usługa ta jest pozbawiona cechy regularności w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, co powoduje, że nie wymaga ona uzyskania zezwolenia, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 77§ 1 w zw. z art. 79 § 2 k.p.a. polegające na tym, że organy I i II instancji zaniechały przeprowadzenia dowodu z udziałem strony z zeznań kierowcy i M. S., przez co doszło do naruszenia prawa strony do udziału w postępowaniu dowodowym i ograniczenia w dowodzeniu przyczyn i częstotliwości zmiany przez przewoźnika (skarżącego) tras przewozu pracowników "A" sp. z o.o. w B. P.. Biorąc to pod uwagę skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skontrolowane przewozy wykonywane przez skarżącego nie spełniają wymogów przewozu regularnego, specjalnego (pracowniczego) określonego ustawą o transporcie drogowym. Z ustawowej definicji tego pojęcia zawartej w art. 4 pkt 9 w zw. z art. 4 pkt 7 u.t.d. wynika, że przewóz regularny specjalny jest to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób np. pracowników, z wyłączeniem innych osób. Regularność transportu polega natomiast przede wszystkim na przewozie osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami. Przewozy wykonywane przez stronę skarżącą są pozbawione cech regularności w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie mamy do czynienia z przewozem regularnym specjalnym. Organ I instancji ustalił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący przewoził pracowników dokonując bieżących zmian w przebiegu trasy. Wnioski dowodowe skarżącego zmierzały do wyjaśnienia częstotliwości tych zmian i ich przyczyn. Organ ich jednak nie uwzględnił, który stan faktyczny ustalił jedynie w oparciu o wybrane przez siebie dowody. Według skarżącego istotne w sprawie było ustalenie częstotliwości zmian w trasie oraz ich przyczyn. Organ stwierdził jednak, że zmiany na trasie były na tyle rzadkie, że nie rzutowały na zakwalifikowanie przewozu jako regularnego. Przeczy temu jednak materiał dowodowy. Pracowniczka dojeżdżająca zeznała, że zmiany w trasie były sporadyczne bez precyzyjnego określenia, jak często występowały i nie wypowiedziała się w sposób przekonywający o przyczynach zmian. Dowód z wykresówek przejazdów potwierdza natomiast, że na przestrzeni około dwóch tygodni okresie od 3 do 20 stycznia 2014 r. następowały zmiany w trasie nie tylko co do lokalizacji przystanków, ale również czasu przejazdu. Już to świadczy o tym, że zmiany nie były rzadkie, ale dość częste. Organ II instancji przyjął błędnie, że informacje zawarte w wykresówkach nie mogą stanowić dowodu na wykonywanie przez stronę przewozu o charakterze nieregularnym. Z tych wykresówek wynikają natomiast trasy przejazdów oraz godziny przejazdu. Ich analiza pozwoliłaby na ustalenie, czy skarżący rzeczywiście jeździł tymi samymi trasami, o tych samych godzinach. Wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków miały zatem na celu wykazanie zmienności tras (przystanków i czasu przejazdu) i ich przyczyn. Stronę pozbawiono możliwości dowiedzenia tego z uwagi na niedopuszczenie wnioskowanych dowodów przez organ. W ocenie skarżącego organ w taki sposób naruszył art. 77 § 1 k.p.a. i art. 79 § 2 k.p.a. Nie zebrał bowiem w sposób wyczerpujący materiału dowodowego mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zapewnił stronie udziału przesłuchaniu świadka kierowcy autokaru, mimo zgłaszanego przez stronę wniosku o jego ponowne przesłuchanie. Naruszył tym art. 79 § 2 k.p.a. Zeznania świadków świadczą o niemożności ustalenia stałego rozkładu jazdy przez przewoźnika oraz konieczność dostosowywania tras i czasu dojazdu do potrzeb pracodawcy. Skarżący powołał wyrok NSA z dnia 6 maja 2008 r. (II GSK 82/08), zgodnie z którym regularność transportu musi przekładać się na możliwość ustalenia stałego i niezmiennego rozkładu jazdy, powiązanego z zatrzymywaniem się na określonych w nim przystankach, a taki rozkład jazdy mógłby być trwale zaakceptowany przez organ udzielający zezwolenia na przewozy regularne. W przypadku usług świadczonych przez stronę skarżącą nie ma możliwości ustalenia takiego niezmiennego rozkładu jazdy, który mógłby zostać zaakceptowany przez organ wydający to zezwolenie. NSA w wyroku z dnia 28 sierpnia 2007 r. przyjął: "Zauważyć także należy, że regularność, o której mowa w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, musi "przekładać się" na możliwość ustalenia stałego i niezmiennego rozkładu jazdy takiego, który mógłby być trwale zaakceptowany przez organ udzielający zezwolenia na przewozy regularne, zgodnie z art. 18, art. 20 i art. 22 ust. 4 ustawy". Jeśli przedsiębiorca z przyczyn obiektywnych uzasadnionych specyfiką przewozów pracowniczych w określonych okolicznościach nie może ustalić stałego rozkładu jazdy, gdyż przystanki, na których się zatrzymuje na danej trasie zmieniają się często z przyczyn niezależnych od przewoźnika, to nie można wymagać od niego zezwolenia na przewóz regularny specjalny. Skoro przewóz pracowników świadczony przez skarżącego nie stanowi przewozu regularnego specjalnego, to brak jest podstaw do obciążenia go karą pieniężną w wysokości [...] zł. Strona nie ma bowiem obowiązku posiadania zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego. Organy orzekające ustalając, że przewóz świadczony przez skarżącego ma charakter regularny specjalny, pominęły istotne okoliczności wynikające z materiału dowodowego, a mianowicie to, że przystanki na których zatrzymuje się przewoźnik są zmienne, a zmiany te są od niego niezależne, gdyż wynikają każdorazowo ze wskazań pracodawcy, który określa skąd i kiedy przewoźnik ma zabrać pracowników. Okoliczności te przemawiają za tym, że nie można zaliczyć świadczonego przez skarżącego przewozu do przewozu regularnego specjalnego ale do okazjonalnego. Biorąc to pod uwagę skarżący stwierdził, że skarga jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), w tym także na decyzje wydawane w przedmiocie kar za wykonywanie transportu drogowego niezgodnie z wymogami prawa. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Podstawy materialnoprawne rozpatrywanej sprawy zawarte są w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414, zwana także u.t.d.). Kontrola przeprowadzona dnia [...] stycznia 2014 r. w miejscowości C. na drodze krajowej nr [...] przez inspektorów ITD autobusu marki [...] nr rej.[...], wykazała, że przez stronę był wykonywany przewóz regularny specjalny pracowników "A" na trasie P. G. – B. P.. Sąd podziela to ustalenie dotyczące charakteru przewozu. Zostało to bowiem potwierdzone w protokole kontroli nr[...], podpisanym przez kierowcę, który nie wniósł zastrzeżeń do tego ustalenia, a miał takie prawo, gdyby się nie zgadzał z ustaleniami kontroli, a nawet odmówić jego podpisania. Organ trafnie wskazał, że protokół kontroli drogowej jest dokumentem urzędowym stosownie do postanowień art. 76 § 1 k.p.a. Jako sporządzony w przepisanej formie przez właściwy organ protokół ten stanowi zatem dowód na okoliczność tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co nastąpiło w rozpatrywanej sprawie, jest zatem dowodem na okoliczności stwierdzone w protokole i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. Odnosząc to do faktów ustalonych w wyniku kontroli należy stwierdzić, że w oparciu o zeznania kierowcy przesłuchanego w czasie kontroli jako świadek wynika, że w dniu kontroli rozpoczął on przejazd w miejscowości P. G. o godz. 5:30, zatrzymał się na przystankach: przy ul. P., przy ul. C., a następnie w P. Z.. Przewoził wyłącznie pracowników "A" po okazaniu przez nich identyfikatora. Jeździ od prawie 2 lat cały czas na tej trasie, w dniach od poniedziałku do piątku, w tych samych godzinach. Potwierdziła to także jako świadek pasażerka kontrolowanego pojazdu zeznając, że w okresie od 1 stycznia do 4 kwietnia 2014 r. jeździ na tej samej trasie, na której autobus realizuje kursy według tego samego cyklu czasowego, zatrzymując się na tych samych przystankach. Tylko sporadycznie autobus zatrzymuje się w N. i w W.. Zgodnie z art. 4 pkt 9 u.t.d. przewozem regularnym specjalnym jest niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że skarżący wykonuje przewóz pracowników przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o., z wyłączeniem innych osób, na trasie ustalonej umownie między stronami umowy, czyli na trasie P. G. – B. P.. Skarżący nie przedłożył organowi wymaganego przez art. 18 ust. 1 pkt f u.t.d. zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych pracowników [...] Sp. z o.o. na przedmiotowej trasie. Sąd stwierdza, że organ trafnie stwierdził na podstawie zeznań kierowcy i pasażerki skontrolowanego autobusu, że przedmiotowy przewóz był wykonywany cyklicznie, na ustalonej trasie i o stałych godzinach. Miał on zatem charakter regularny. Z tych zeznań wynikało także, że zmiany w tym zakresie były sporadyczne. Nie podważa to zdaniem Sądu ustalonej cechy regularności przewozów. Organ trafnie powołał przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1073/2009 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem i autobusem i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U.UE z 14.11.2009 r. L.300/88), które określa przewozy pracowników jako klasyczny przykład przewozów regularnych specjalnych. Okazjonalne zmiany godzin przejazdu nie pozbawiają tych przewozów cechy regularności. Z uwagi na to, że w rozpatrywanej sprawie miał miejsce przewóz regularny, a nie okazjonalny, organ I instancji prawidłowo, w oparciu o stwierdzone naruszenie określone w lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, a organ II instancji prawidłowo utrzymał w mocy decyzję I instancji. Jeżeli chodzi o nieuwzględnione wnioski dowodowe skarżącego w przedmiocie zbadania wykresówek i przesłuchania świadków Sąd podzielił argumentację organów orzekających. W sytuacji ustalenia stanu faktycznego sprawy organ trafnie zastosował art. 78 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, którego nie zgłoszono w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, dotyczącego okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. W rozpatrywanej sprawie istotne okoliczności udowodniono bowiem na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej, uzupełnionych w toku postępowania I instancji. Biorąc to pod uwagę Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skargi odnośnie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego - art. 18 ust. 1 i w zw. z art. 4 pkt 4 i 7 u.t.d. Usługa transportu wykonywana przez skarżącego miała bowiem charakter regularny. Bezzasadne były także zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, czyli art. 77§ 1 w zw. z art. 79 § 2 k.p.a. Stan faktyczny sprawy został bowiem wyjaśniony wystarczająco dla zastosowania sankcji określonej w pkt 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Według Sądu należy także wskazać, że skarżący uzyskał od Marszałka Województwa D. dnia [...] lutego 2014 r. wymagane zezwolenie na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie P.G. – B. P. "A", realizowane zgodnie z załączonym rozkładem jazdy. Z uwagi na to, że zezwolenie to skarżący uzyskał po dniu przeprowadzenia kontroli, której ustalenia były podstawą nałożenia kary na skarżącego, nie miało to wpływu na zasadność wymierzenia tej kary. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.