III SA/Wr 997/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na uchwałę Rady Powiatu Bolesławieckiego z dnia 19 grudnia 2019 r. nr XVIII/108/2019 w przedmiocie wyrażenia woli utworzenia wykazu linii komunikacyjnych dla powiatu bolesławieckiego, obowiązującego do 31 grudnia 2020 r. postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 9 listopada 2021 r. G. K. (skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na uchwałę Rady Powiatu Bolesławieckiego z dnia 19 grudnia 2019 r. nr XVIII/108/2019 w przedmiocie wyrażenia woli utworzenia wykazu linii komunikacyjnych dla powiatu bolesławieckiego, obowiązującego do 31 grudnia 2020 r. Zażądała stwierdzenia nieważności uchwały. Zarzuciła organowi naruszenie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1526 ze zm. dalej, u.s.p.) oraz art. 29 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej (t.j.Dz.U. 2022, poz. 464 ze zm., dalej: ustawa o Funduszu), ponieważ normy te nie stanowią podstawy do podjęcia uchwały oraz art. 22 ww. ustawy o Funduszu rozwoju (...) poprzez ujęcie w treści uchwały linii komunikacyjnych, które funkcjonowały w okresie 3 miesięcy przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, gdy tymczasem w świetle tej normy, tego typu linie nie mogą być objęte dopłatą ze środków Funduszu. Jako interes prawny strona wskazała okoliczność, że jest przewoźnikiem i ma możliwość skorzystania z trybów zawarcia umowy na świadczenie usług w transporcie drogowym określonych w art. 19 u.p.t.z. Podjęcie uchwały pozbawia ją możliwości skorzystania z przysługującego jej prawa. W piśmie procesowym z dnia 25 marca 2022 r. powołała również art. 59 ust. 1 u.p.t.z. dla uzasadnienia interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 25 listopada 2021 r.) organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualne oddalenie w całości, jako niezasadnej. Skarżącej zarzuca brak legitymacji skargowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd zobligowany jest ocenić dopuszczalność wniesienia skargi. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329, dalej -p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje podmiotowi, któremu ustawy szczególne je przyznają. Zgodnie z 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1526 ze zm. dalej, u.s.p.) – będącej ustawą szczególną w stosunku do p.p.s.a. - Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Do wniesienia skargi w trybie art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego. Podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną) (por. Wyrok NSA z 12.03.2019 r., II OSK 231/19, LEX nr 2657323). Zwraca Sąd uwagę, że odnośnie interesu prawnego z ww. przepisu w pełni aktualne i adekwatne jest orzecznictwo powstałe na gruncie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 559 ze zm.): - dla wykazania istnienia legitymacji skargowej wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g., strona skarżąca powinna wykazać, że zaskarżona uchwała wpływa na sferę materialnoprawną strony w ten sposób, że pozbawia ją pewnych uprawnień gwarantowanych przepisami prawa materialnego albo uniemożliwiając ich realizację (por.: wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1016/09, wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 817/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie interesu prawnego obejmuje uprawnienia i obowiązki prawne. Akt dotyczy więc interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy rozstrzyga o prawach i obwiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że tylko przepisy prawa materialnego stanowią podstawę interesu prawnego, stwarzając dla konkretnego podmiotu legitymację procesową strony (por. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1012/04, z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1828/06, z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1043/10, z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1059/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Interes prawny jest indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących podstawą zastosowania przepisu prawa materialnego. Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba podnieść, że to skarżąca winna wykazać, że zaskarżoną uchwałą został naruszony jej interes prawny lub uprawnienia, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Należało zatem przyznać rację organowi, że skarżąca nie wykazała, aby jej interes prawny został zaskarżoną uchwałą naruszony. W skardze podniesiono, że uchwała narusza interes prawny skarżącej, gdyż w oparciu o treść uchwały dochodzi do ograniczenia jej działalności gospodarczej jako prywatnego przewoźnika. Według strony uchwała została podjęta w tym celu, by wybrany przez władzę powiatu przewoźnik, tj. P. sp. z o.o realizował przewozy korzystając z dopłaty z Funduszu rozwoju przewozów autobusowych, a więc w warunkach korzystniejszych niż pozostali przewoźnicy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że materialnoprawnych podstaw naruszenia interesu prawnego strony uprawniających ją do wniesienia skargi należy szukać w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U.2021 r., poz. 1371 ze zm., dalej: u.p.t.z.). Sąd nie podziela zdania skarżącej. W zaskarżonej uchwale nie wskazano sposobu realizacji przez powiat dofinansowania zadania własnego, a z jej treści wynika ogólny cel dotyczący zapewnienia realizacji potrzeb w zakresie transportu zbiorowego. Podjęcie uchwały wskazującej wykaz linii komunikacyjnych na terenie powiatu bolesławieckiego ma umożliwić pozyskanie dofinansowania ze środków Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej zgodnie z ustawą z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju (... ) (Dz.U. z 2019m r., poz. 1123). Tym samym brak jest podstaw do wywodzenia, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej, w szczególności w zakresie wskazanym w skardze, skoro nie wykazano żadnego wpływu na jej sytuację. Skarżąca nie przedstawiła konkretnych sytuacji, które mogłyby wskazywać, jakiego uprawnienia zaskarżoną uchwałą została pozbawiona i czy w ogóle została pozbawiana. W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Z powyższych względów Sąd uznając, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. - skargę odrzucił.