IV SA/Wr 111/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi D. G. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie uznania winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pismem z dnia 22 lutego 2014 r. D. G. (zwany dalej skarżącym lub wnioskodawcą) wniósł skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Z. nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. o uznaniu winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia organu dyscyplinarnego drugiej instancji do czasu jej rozpoznania, uzasadniony trudnymi do odwrócenia skutkami wynikającymi ze znacznego obniżenia wynagrodzenie wnioskodawcy po uprawomocnieniu się zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie następstwa, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Niezbędną jednak przesłanką do wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest uprzednie stwierdzenie, że można go zaliczyć do katalogu tych rozstrzygnięć, które podlegają wykonaniu jako akty zobowiązujące, ustalające dla adresatów nakazy powinnego lub zakazy określonego zachowania, czy też przyznające prawa lub obowiązki (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I OZ 1863/15) Odnosząc poczynione rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że orzeczenie o wymierzeniu dyscyplinarnej kary nagany nie zawiera samo w sobie elementu wykonalności, gdyż kara ta – jak stanowi art. 134a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm., zwanej dalej u.o.p) – oznacza jedynie wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Jedyną zaś czynnością wykonawczą (o charakterze technicznym), związaną bezpośrednio z prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym jest włączenie tego dokumentu do akt osobowych policjanta (art. 135o ust. 5 u.o.p.). Orzeczenie dyscyplinarne o wymierzeniu kary nagany nie wywołuje również – automatycznie i bezpośrednio – skutków związanych z uposażeniem ukaranego funkcjonariusza, którego zasady kształtowania zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r., nr 152, poz. 1732 ze zm.). Przepisy przywołanego rozporządzenia nie przewidują możliwości obniżenia uposażenia zasadniczego policjanta ukaranego karą dyscyplinarną nagany. Możliwość taka występuje natomiast wyłącznie w odniesieniu do dodatku funkcyjnego (§ 8 ust. 8) oraz służbowego (§ 9 ust. 5). Jednakże rozstrzygnięcia w tym zakresie nie wynikają wprost z orzeczenia dyscyplinarnego, lecz z odrębnego aktu, w ramach którego rozważane są przesłanki prowadzące do obniżenia wskazanych dodatków m.in. z powodu naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 8 pkt 1). Należy przy tym zaznaczyć, że rozkaz personalny dotyczący uposażenia będzie mógł zostać wzruszony, ale w odrębnym postępowaniu kończącym się jego wydaniem (por. postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych w: Warszawie z 7 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 891/15, Szczecinie z 23 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1342/14 oraz Łodzi z 24 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 811/14). Po drugie zaś trzeba podkreślić, że nawet w sytuacji uznania zakwestionowanego orzeczenia za akt podlegający wykonaniu, skarżący nie uszczegółowił swojego żądania na tyle, aby można było z pełnym przekonaniem stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci znacznego obniżenia uposażenia. Wykazanie bowiem istnienia szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży po jego stronie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, oraz 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11). Twierdzenia skarżącego, że znacznie obniżona zostanie jego "pensja", nie można więc uznać za wyjaśnienia wystarczające zważywszy przy tym, że przywołane powyżej przepisy ustawy i rozporządzenia wykonawczego nie przewidują możliwości obniżenia uposażenia zasadniczego, ale tylko dwóch dodatków: funkcyjnego i służbowego. Z treści zaś żądania nie wynika, czy obawy wnioskodawcy dotyczą uposażenia zasadniczego, czy też któregoś z wymienionych dodatków o charakterze – co istotne – nieobligatoryjnym, a więc nieprzysługującym skarżącemu z samego tytko tytułu pełnienia służby. Ponadto wobec nie wskazania danych kwotowych dotyczących wysokości uposażenia i ewentualnej jego obniżki, brak było przesłanek do oceny, czy obniżenie uposażenia miałoby postać znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.