IV SA/Wr 154/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant starszy asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale IV w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz skarżącego P. B. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postępowanie w sprawie wszczęte zostało oświadczeniem mieszkaniowym z dnia 14 listopada 2017 r. , którym P. B. (zwany dalej: stroną, skarżącym ) wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w L. o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od 30 grudnia 2013 r. do 27 grudnia 2016 r. Decyzją z dnia 29 listopada 2017 r., nr [...] , wydaną z powołaniem się na przepisy art. 88 ust. 1 i art. 92 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. z 2017 poz.2067), § 1 ust. 1,4, § 2 ust. 1-3 oraz § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. z 2013r poz. 1130) , Komendant Miejski Policji w L., odmówił stronie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia 30 grudnia 2013 r. do dnia 27 grudnia 2016 r. Organ I instancji poczynił następując ustalenia : -policjant pełni służbę w Komendzie Miejskiej Policji w L., przy czym funkcjonariuszem w służbie stałej został mianowany z dniem 30 grudnia 2013 r., -od dnia 28 grudnia 2016 r. strona uprawniona jest do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, który pobiera na podstawie decyzji Komendanta Miejskiego Policji L. nr [...] z dnia 23 stycznia 2017 r. w wysokości należnej policjantowi posiadającemu rodzinę, w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji. Dalej organ I instancji wskazał , że postępowanie w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego może być wszczęte wyłącznie na wniosek strony. Organ nie może wszcząć takiego postępowania z urzędu, a więc brak wniosku strony o przyznanie omawianego świadczenia powoduje, że prawo do niego nie powstaje. Według organu orzekającego, decyzja dotycząca przedmiotowego równoważnika ma charakter konstytutywny, tzn. dopiero na podstawie tej decyzji powstaje prawo do równoważnika, a więc prawo to nie może powstać za okres wsteczny. Wobec tego z uwagi na rezygnację funkcjonariusza z uprawnień do otrzymywania przedmiotowego dodatku odmowa przyznania przedmiotowego równoważnika jest uzasadniona . Natomiast uprzedzając ewentualne zarzuty co do możliwości zastosowania uregulowań zawartych w art. 107 ustawy o Policji organ - powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - stwierdził że przepis ten nie ma zastosowania do kwestii uregulowanych w tym rozdziale. W odwołaniu od powyższego orzeczenia strona podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 88 i art. 92 ust. 1 ustawy o Policji i § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że uprawnionemu do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego przysługuje on jedynie za okres od dnia złożenia wniosku o jego przyznanie, podczas gdy zgodnie z aktualnym poglądem judykatury w/w świadczenie należy się uprawnionemu za okres od daty zaistnienia ustawowych przesłanek do jego otrzymania. W uzasadnieniu odwołujący zakwestionował stanowisko organu , wedle którego świadczenia związane z prawem funkcjonariuszy do braku lokalu mieszkalnego mają charakter konstytutywny. Podniósł, że stanowisko prezentowane przez organ jest oparte na nieaktualnej już interpretacji przepisów. Obecnie Naczelny Sąd Administracyjny za jednolity i dominujący przyjął kierunek orzeczniczy, zgodnie z którym funkcjonariusz spełniający ustawowe warunki przewidziane w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji może żądać przyznania mu równoważnika za cały przysługujący mu okres. Uwzględniając powyższe odwołującemu przysługuje równoważnik pieniężny za okres od dnia 30 grudnia 2013 r. do dnia 27 grudnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji we W.orzeczeniem z dnia 25 stycznia 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie pierwszo-instancyjne. W motywach powyższego rozstrzygnięcia Komendant wskazał, że prawo policjanta do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego regulują przepisy rozdziału 8 - Mieszkania funkcjonariuszy Policji ustawy o Policji oraz przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. Przywołał brzmienie art. 92 powołanej ustawy oraz § 3 powołanego wyżej rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. , wskazując ,że ustalenie uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości dokonuje się na podstawie oświadczenia mieszkaniowego, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia. Jak wynika z powołanych uregulowań prawnych, postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wszczyna się na podstawie złożonego oświadczenia mieszkaniowego. Organ odwoławczy stwierdził , że prawo policjanta do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego, podobnie jak inne formy pomocy mieszkaniowej o których mowa w rozdziale 8 ustawy o Policji nie powstaje z mocy samej ustawy o Policji, lecz na podstawie decyzji administracyjnej, która może być wydana wówczas, gdy policjant złoży stosowny wniosek o przyznanie tej formy pomocy mieszkaniowej i gdy spełnione są ustawowe przesłanki określone w art. 92 ustawy o Policji. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji , wedle którego postępowanie w sprawie realizacji prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego może być wszczęte wyłącznie na wniosek strony, organ nie może wszcząć takiego postępowania z urzędu. Organ rozpoznając wniosek bada uprawnienia funkcjonariusza pod kątem przesłanek do jego uzyskania. Brak wniosku strony o przyznanie omawianego świadczenia powoduje, że prawo do niego nie powstaje. Uprawnienie to może być przyznane dopiero w momencie złożenia oświadczenia mieszkaniowego. Prezentowany pogląd znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jako bezspornym w sprawie organ uznał fakt, że policjant oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia 30 grudnia 2013 r., do dnia 27 grudnia 2016r. złożył dopiero w dniu 14 listopada 2017r. Wniosek taki może być złożony w każdym czasie, ale będzie dotyczył sytuacji na przyszłość. W tym zakresie organ II instancji zgodził się również z organem I instancji , że decyzja ustalająca prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma charakter konstytutywny , wywołuje skutek ex nunc, co oznacza, że prawo lub obowiązek ma swoje źródło w decyzji i nie powstaje wcześniej ani nie sięga swoim zasięgiem wstecz. Cechą aktów konstytutywnych jest to, że tworzą one nowe obowiązki na przyszłość, a zatem w wyniku ich wydania zawiązuje się nowy, zmienia bądź uchyla istniejący stosunek administracyjnoprawny. Tak określona ich istota powoduje, że wywołują one skutki prawne na przyszłość. Dlatego też złożenie oświadczenia za okres wsteczny skutkuje wydaniem decyzji o odmowie prawa do równoważnika. Nie złożenie stosownego wniosku w danym czasie spowodowało, że odpowiednia decyzja nie mogła być wydana, a w konsekwencji prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu za wymieniony wyżej okres nie powstało. Orzeczenie ostateczne stało się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł on o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie oraz zobowiązanie do wydania w określonym terminie decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia 30 grudnia 2013 r. do dnia 27 grudnia 2016 r. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego , a to art. 88 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, poprzez ich błędną wykładnię, i przyjęcie, że decyzja administracyjna przyznająca policjantowi równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego ma charakter konstytutywny, podczas gdy ma ona charakter deklaratoryjny. Skarżący wywodził , że uprawnienie funkcjonariusza do przedmiotowego świadczenia należy zatem oceniać bezpośrednio w oparciu o przepisy ustawy o Policji, a prawo do równoważnika pieniężnego należy łączyć jedynie z faktem pełnienia służby stałej oraz brakiem przez funkcjonariusza (członków jego rodziny) lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Ustawa o Policji nie formułuje wprost innych w tym zakresie przesłanek. Zdaniem skarżącego, dla zakresu oddziaływania deklaratoryjnej decyzji administracyjnej "wstecz" znaczenie ma data spełnienia przez adresata decyzji przesłanek uzasadniających możliwość konkretyzacji jego praw lub obowiązków, a nie data wydania decyzji. W związku z powyższym przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że wniosek o którym mowa w tym przepisie warunkuje jedynie możliwość realizacji przedmiotowego uprawnienia, nie wyznacza natomiast granic okresu, za który świadczenie przysługuje, zaś równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się za okres od daty istnienia ustawowych przesłanek do jego otrzymania przez funkcjonariusza. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W punkcie wyjścia oceny zasadności skargi wypada odwołać się do przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm. , dalej u.o.p.) , które legły u podstaw obu decyzji wydanych w sprawie , regulujących zasady i tryb przyznawania równoważnika pieniężnego za lokal mieszkalny . Ustawa ta określa normatywne kryteria , które muszą być spełnione , aby równoważnik pieniężny mógł zostać przyznany . Regulacja ta ma walor kompletności, co oznacza, że orzekanie w przedmiocie równoważnika pieniężnego nie wymaga stosowania innych ustaw. Zgodnie z art. 88 ust. 1 u.o.p. policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza w pierwszej kolejności powinny być więc zaspokojone poprzez przyznanie lokalu mieszkalnego spełniającego wskazane w przepisach prawa wymogi ( odpowiednie położenie lokalu i powierzchnia mieszkalna ). W przypadku, gdy wskazane wyżej uprawnienie nie zostanie zrealizowane, funkcjonariusz może ubiegać się m.in. o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Stanowi o tym art. 92 ust. 1 u.o.p. , wedle którego policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Organ rozpoznając taki wniosek bada uprawnienia funkcjonariusza pod kątem przesłanek do jego uzyskania, a przyznanie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego następuje w formie decyzji , o czym stanowi art. 97 ust.5 u.o.p. Szczegółowe zasady dotyczące tego równoważnika reguluje - wydane na podstawie art.92 ust.2 u.o.p. - rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ) , którego § 3 przewiduje ,że ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości dokonuje się na podstawie oświadczenia mieszkaniowego. Ma zatem rację organ odwoławczy , kiedy wywodzi , że postępowanie w sprawie przyznania równoważnika wszczynane jest na wniosek po złożeniu przez funkcjonariusza oświadczenia, gdyż organ nie może przyznać takiego równoważnika działając z urzędu. Jednakże wbrew stanowisku obu organów orzekających w sprawie , ustawa o Policji nie zawiera przepisu, z którego wynikałoby, że prawo do równoważnika funkcjonariusz nabywa dopiero od dnia złożenia przez policjanta oświadczenia mieszkaniowego. Natomiast przepis § 3 rozporządzenia wykonawczego nie może stanowić podstawy prawnej do łączenia ustawowych przesłanek powstania uprawnienia do równoważnika z datą złożenia oświadczenia mieszkaniowego. Dokument ten ma przede wszystkim znaczenie dowodowe i inicjuje postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia i skonkretyzowania uprawnień funkcjonariusza do równoważnika za okres w nim wskazany . Z kolei organ rozpoznając wniosek o przyznanie równoważnika za brak lokalu bada uprawnienia funkcjonariusza jedynie pod kątem określonych w ustawie przesłanek do jego uzyskania. Organ nie może natomiast wyprowadzać dodatkowych pozaustawowych przesłanek w drodze zabiegów interpretacyjnych, bowiem może to w konsekwencji doprowadzić do pozbawienia czy ograniczenia praw podmiotowych przyznanych ustawą ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego : z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1923/07 i z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 210/09 ) . Przede wszystkim wskazać należy ,że art. 92 ust. 1 u.o.p. znajduje się w rozdziale 8 zatytułowanym " Mieszkania funkcjonariuszy Policji ". Z przyjętych w tym rozdziale unormowań wynika, że ustawodawca gwarantuje funkcjonariuszom Policji w służbie stałej pomoc w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. W przytoczonym wyżej art. 92 ust. 1 u.o.p. ustawodawca posłużył pojęciem " przysługuje" , co oznacza kategoryczne ( imperatywne) określenie jednego z uprawnień związanych z pełnieniem służby w Policji. Tym samym ocenę czy funkcjonariuszowi przysługuje uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu należy oceniać wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o Policji , z których wynika, że nabycie prawa do omawianego równoważnika uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek , a mianowicie pełnienia służby stałej oraz nieposiadania przez funkcjonariusza (członków jego rodziny) odpowiedniego lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej . Natomiast ustawa o Policji nie zawiera przepisu, z którego wynikałoby, że prawo do równoważnika pieniężnego funkcjonariusz nabywa dopiero od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie , zdając sobie sprawę z pewnej rozbieżności poglądów sądów administracyjnych w kwestii charakteru prawnego decyzji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, czego przykładem są orzeczenia powołane przez organ odwoławczy w decyzji ostatecznej , aprobuje prezentowane w orzecznictwie sądowo-administracyjnym stanowisko, wedle którego decyzja w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego , wydana na podstawie art. 92 ust. 1 u.o.p. , ma charakter deklaratoryjny, a zatem potwierdzający prawo do równoważnika w okresie, w którym funkcjonariusz spełniał przesłanki do jego przyznania. Potwierdza zatem wyłącznie istnienie uprawnienia, które funkcjonariusz nabywa od momentu spełnienia ustawowych przesłanek. Oznacza to ,że policjant z chwilą spełnienia przesłanek warunkujących powstanie prawa do równoważnika pieniężnego posiada roszczenie o jego wypłatę . Uprawnienie do równoważnika ma charakter obiektywny, a o tym czy zostanie on przyznany decyduje jedynie udokumentowanie spełnienia wszystkich przesłanek ustawowych uprawniających do tego świadczenia ( zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego : z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. I OSK 1923/07 ; z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. I OSK 210/09; z dnia 10 listopada 2015 r., I OSK 1294/14, LEX nr 2002055 ; z dnia 31 maja 2017r. sygn. I OSK 2572/16 LEX nr 2300832 ) . Wykładnia językowa i systemowa ustawy o Policji wskazuje na to , że prawo do równoważnika pieniężnego należy łączyć jedynie z faktem pełnienia służby stałej oraz brakiem przez funkcjonariusza (członków jego rodziny) odpowiedniego lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, zaś równoważnik ten przysługuje za okres nieposiadania lokalu. W związku z tym ma racje skarżący , kiedy wywodzi ,że ustawa o Policji nie formułuje wprost innych ( poza w niej wskazanych w tym zakresie ) przesłanek. Takich dodatkowych warunków nie można też wyprowadzać - jak czyni to organ - w drodze zabiegów interpretacyjnych , a w szczególności z § 3 powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego . Wskazany przepis należy interpretować w ten sposób, że wniosek funkcjonariusza wraz z oświadczeniem mieszkaniowym warunkuje jedynie możliwość realizacji przedmiotowego uprawnienia, nie wyznacza natomiast granic okresu, za który świadczenie przysługuje. Wbrew stanowisku organu , z za taką interpretacją przemawia także wzór oświadczenia mieszkaniowego , stanowiącego załącznik do omawianego rozporządzenia , w którym wnioskujący o przyznanie równoważnika pieniężnego zobowiązany jest wskazać za jaki okres ubiega się o jego przyznanie. Gdyby uznać, jak przyjmuje to organ , że dopiero od momentu złożenia wskazanego oświadczenia przysługuje przedmiotowy równoważnik , to zbędne byłoby żądanie wskazania przez ubiegającego się policjanta za jaki okres domaga się jego przyznania. Również ustawa o Policji nie stanowi o tym , aby prawo do przedmiotowego świadczenia funkcjonariusz nabywał dopiero od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego. Innymi słowy z ustawy tej nie wynika limit czasowy, poza okresem przedawnienia, ograniczający realizację prawa do równoważnika pieniężnego. W związku z tym nie można zgodzić się z tezą organów ,że równoważnik za brak lokalu mieszkalnego można przyznać tylko za okres od dnia złożenia przez funkcjonariusza oświadczenia mieszkaniowego wraz z wnioskiem o wypłatę tego równoważnika. Powyższy pogląd wyrażany jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle ustawy o Straży Granicznej , w której uregulowania dotyczące uprawnień mieszkaniowych funkcjonariuszy są podobne do ustawy o Policji ( por. wyroki NSA : z dnia 3 grudnia 2008r. sygn. OSK 1923/07 LEX nr 520729 ; z dnia 18 czerwca 2009r. sygn. I OSK 210/09 LEX nr 653457) . Spajając tę część rozważań stwierdzić należy ,że funkcjonariusz, spełniający ustawowe warunki przewidziane w art. 92 ust. 1 u.o.p. może zatem żądać przyznania mu równoważnika pieniężnego za lokal mieszkalny za cały przysługujący mu okres od daty istnienia ustawowych przesłanek do jego otrzymania przez niego , dopóki nie nastąpi przedawnienie takiego roszczenia. Stanowi o tym art. 107 § 1 u.o.p. , zgodnie z którym roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Wprawdzie przepis ten zamieszczony został w rozdziale 9 ustawy o Policji zatytułowanym "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów ", ale – zdaniem Sądu - ma on zastosowanie do wszelkich świadczeń pieniężnych wynikających z tej ustawy. Przemawia za tym wykładnia literalna tegoż przepisu , z treści której wynika, że jego zakres obejmuje również "inne świadczenia" związane ze służbą w Policji, w tym także świadczenia wynikające z przepisów niezamieszczonych w rozdziale 9 ustawy o Policji. Zważywszy , że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest świadczeniem wypłacanym comiesięcznie, co czyni go podobnym do innych dodatków płacowych, które ulegają przedawnieniu. Z kolei złożenie przez funkcjonariusza Policji oświadczenia mieszkaniowego , o którym w § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia wykonawczego stanowi czynność, podjętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, która – stosownie do art. 107 ust. 3 pkt 1 u.o.p. - przerywa bieg przedawnienia. Reasumując powyższe ,stwierdzić należy ,że pod adresem organów obu instancji musi być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 u.o.p. o Policji , które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien uwzględnić wskazaną wyżej wykładnię przepisu art. 92 ust. 1 u.o.p.