IV SA/Wr 175/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, , Protokolant: referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 11 marca 2025 r., nr PS-P.8641.39.2025.AK w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 marca 2025 r., nr PS-P.8641.39.2025.AK Wojewoda Dolnośląski (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, Wojewoda) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r., poz. 214, dalej: u.p.z.i.r.p., ustawa), po rozpoznaniu odwołania W. L. (dalej: Strona, Skarżąca), od decyzji Starosty Ząbkowickiego (dalej: organ I instancji, Starosta) z dnia 27 stycznia 2025 r., nr RE-710-517/kgrzyb/01/2025 orzekającej o uznaniu Skarżącej z dniem 7 stycznia 2025 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku, w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - decyzję w zaskarżonej części utrzymał w mocy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że Strona w dniu 7 stycznia.2025 r. zgłosiła się do PUP celem dokonania dziewiątej rejestracji jako osoba bezrobotna i przy wypełnianiu karty rejestracyjnej oświadczyła, że posiada następujące okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej i działalności: od dnia 15.01.1996 r. do dnia 14.07.1996 r., od dnia 02.09.1996 r. do dnia 01.03.1997 r. oraz od dnia 07.07.1997 r. do dnia 06.01.1998 r. w PUP, w pełnym wymiarze czasu pracy; od dnia 01.09.1998 r. do dnia 31.08.2017 r. w Zespole Szkół Z. im. [...] w Z., w pełnym wymiarze czasu pracy; od dnia 01.09.2018 r. do dnia 31.10.2018 r. w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w C., w pełnym wymiarze czasu pracy; od dnia 04.03.2019 r. do dnia 15.03.2019 r. w firmie "[...]" Spółka Akcyjna, w pełnym wymiarze czasu pracy; od dnia 09.12.2019 r. do dnia 31.01.2020 r. w firmie Z. sp. z o.o., w pełnym wymiarze czasu pracy; od dnia 13.09.2021 r. do dnia 31.01.2022 r. oraz od dnia 01.02.2022 r. do dnia 24.06.2022 r. w Zespole Szkół A. sp. z o.o. w K., w wymiarze 9/20 etatu; od dnia 12.09.2022 r. do dnia 22.09.2022 r. w firmie J. sp. z o.o. (bez wskazania rodzaju podstawy wykonywania pracy i jej wymiaru);od dnia 03.11.2022 r. do dnia 31.08.2023 r. w firmie R. B. we W., w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu); od dnia 23.08,2023 r. do dnia 31.08.2023 r. przeprowadzała szkolenia w ramach umowy cywilnoprawnej w D1.; od dnia 25.10.2023 r. do dnia 28.01.2024 r. w Zespole Szkół O. w K., w pełnym wymiarze czasu pracy; od dnia 01.09.2024 r. do dnia 30.09.2024 r. w D. we W. (i ta placówka została podana jako ostatni pracodawca w pkt 23 części A karty rejestracyjnej strony), w pełnym wymiarze czasu pracy. Okres zatrudnienia Strony od dnia 29.10.2024 r. do dnia 31.12.2024 r. przez firmę A. sp. z o.o. (w dniu 29.10.2024 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem niższym od minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz przez 63 dni, tj. od dnia 30.10.2024 r. do dnia 31.12.2024 r. w pełnym wymiarze czasu pracy) nie został podany w karcie rejestracyjnej. W dniu rejestracji Strony, tj. 07.01.2025 r. wygenerowano raport ZUS z podanymi okresami podlegania skarżącej ubezpieczeniom społecznym za okres od listopada 2022 r. do grudnia 2024 r., w którym ujęto również niewymienione w karcie rejestracyjnej Skarżącej okresy: podlegania ubezpieczeniom społecznym jako pracownik od dnia 29.10.2024 r. do dnia 31.12.2024 r. w firmie A. sp. z o.o.; podlegania ubezpieczeniom społecznym jako osoba wykonywująca pracę zarobkową na podstawie umowy agencyjnej, zlecenia lub umowy o świadczenie usług od dnia 2.11.2023 r. do dnia 30.11.2023 r. w D1.; podlegania ubezpieczeniom społecznym jako pracownik od dnia 14.09.2023 r. do dnia 31.10.2023 r. w firmie R. sp. z o.o. podlegania ubezpieczeniom społecznym jako osoba wykonywująca pracę zarobkową na podstawie umowy agencyjnej, zlecenia lub umowy o świadczenie usług od dnia 01.09.2023 r. do dnia 25.10.2023 r. w D1. Z raportu tego wynika, że wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe wynosiła co najmniej minimalne wynagrodzenie w okresach rozliczeniowych: 2024-09, 2024-01, 2023-12, 2023-11. W okresie rozliczeniowym 2023-10 ujęto okresy nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy, tj.: od 4.10.2023 r. do 7.10.2023 r., od 11.10.2023 r. do 13.10.2023 r., od 18.10.2023 r. do 21.10.2023 r. oraz od 25.10.2023 r. do 28.10.2023 r. W dniu 7.01.2025 r. Strona złożyła w PUP pisemne oświadczenie, iż została poinformowana o konieczności dostarczenia brakujących dokumentów w terminie 7 dni od daty rejestracji, tj.: świadectw pracy za okres od dnia 14.09.2023 r. do dnia 31.10.2023 r. oraz od dnia 29.10.2024 r. do dnia 31.12.2024 r. i umów zlecenia za okresy od dnia 01.09.2023 r. do dnia 25.10.2023 r. i od dnia 2.11.2023 r. do dnia 30.11.2023 r. Strona nie dopełniła przyjętego na siebie zobowiązania w terminie wyznaczonym. W dniu 27.01.2025 r. do akt sprawy włączono kserokopię pisma Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich IV Wydział Pracy zatytułowanego "doręczenie odpisu wyroku sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem" i stronę wyroku ww. sądu z dnia 24.11.2017 r, zawierającą sentencję tego wyroku. Ustalono również, że przy siódmej rejestracji Strony w PUP dokonanej w dniu 13.02.2024 r. wygenerowano raport ZUS z podanymi okresami podlegania Skarżącej ubezpieczeniom społecznym za okres od września 2022 r. do stycznia 2024 r., w którym ujęto również dwa okresy niewymienione w karcie rejestracyjnej Skarżącej, tj. podleganie ubezpieczeniom społecznym jako pracownik: od dnia 25.10.2023 r. do dnia 28.01.2024 r. w [...] Liceum Ogólnokształcącym im. [...] w K. oraz od dnia 14.09.2023 r. do dnia 31.10.2023 r. w firmie R. sp. z o.o. Z tego raportu wynika, że wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe wynosiła co najmniej minimalne wynagrodzenie tylko w okresie rozliczeniowym: 2024-01, 2023-12, 2023-11, 2023-02. Podczas siódmej rejestracji, tj. w dniu 13.02.2024 r. Strona złożyła w PUP pisemne oświadczenie, iż została poinformowana o konieczności dostarczenia brakujących dokumentów w terminie 7 dni od daty rejestracji, tj.: świadectw pracy za okres od dnia 25.10.2023 r. do dnia 28.01.2024 r. oraz od dnia 14.09.2023 r. do dnia 31.10.2023 r., zaświadczenia o wynagrodzeniu brutto miesięcznie za okres pracy na 1/2 etatu od dnia 3.11.2022 r. do dnia 31.08.2023 r., umowy zlecenia i zaświadczenia o wynagrodzeniu brutto miesięcznie i odprowadzanych składkach ZUS i Fundusz Pracy za okres od dnia 23.08.2023 r. do dnia 25.10.2023 r. oraz od dnia 02.11.2023 r. do dnia 30.11.2023 r. W dniu 20.02.2024 r. Strona przedstawiła w PUP świadectwo pracy z dnia 29.01.2024 r., z którego wynika, że była zatrudniona w [...] Liceum Ogólnokształcącym im. [...] w K. od dnia 25.10.2023 r. do dnia 28.01.2024 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, gdzie stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy w trybie art. 30 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy, tj. na mocy porozumienia stron. Świadectwo pracy z firmy R. sp. z o.o. od dnia 14.09.2023 r. do dnia 31.10.2023 r. nie zostało załączone do akt sprawy. W dniu 22.02.2024 r. wpłynęły do PUP przesłane przez Stronę drogą elektroniczną paski wynagrodzeń, na podstawie których ustalono, że w okresie zatrudnienia w firmie R. B. z siedzibą we W. od 3.11.2022 r. do 31.08.2023 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 1/2 etatu Skarżąca osiągnęła następujące wynagrodzenie brutto miesięcznie: za listopad 2022 r. - 2957,32 zł; za grudzień 2022 r. - 2908,61 zł i wynagrodzenie chorobowe 214,71 zł - łącznie 3123,32 zł (z tym że z raportu ZUS wynika, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne to kwota 2908,61 zł); za styczeń 2023 r. - 2971,45 zł i wynagrodzenie chorobowe 71,57 zł - łącznie 3043,02 zł; za luty 2023 r. -3511,10 zł; za marzec 2023r. - 3336,98 zł; za kwiecień 2023 r. - 3130,12 zł; za maj 2023 r. - 3064,97 zł; za czerwiec 2023 r. - 2308,08 zł i wynagrodzenie chorobowe 507,50 zł - łącznie 2815,58 zł, za lipiec 2023 r. - 3092,09 zł; za sierpień 2023 r. - 1733,34 zł). Wskazano, że obowiązujące minimalne wynagrodzenie za pracę w 2022 r. wynosiło 3010,00 zł brutto, od 01.01.2023 r. do 30.06.2023 r. wynosiło 3490,00 zł brutto, od 01.07.2023 r. do 31.12.2023 r. wynosiło 3600,00 zł brutto, a od 1.01.2024 r. wynosi 4242,00 zł brutto. Przy dokonanej w dniu 4.10.2024 r. ósmej rejestracji Strona przedłożyła: świadectwo pracy dokumentujące zatrudnienie od dnia 3.11.2022 r. do dnia 31.08.2023 r. w wymiarze 1/2 etatu; świadectwo pracy dokumentujące zatrudnienie od dnia 25.10.2023 r. do dnia 28.01.2024 r. w wymiarze 18/18 etatu; świadectwo pracy z dnia 30.09.2024 r. dokumentujące zatrudnienie od dnia 1.09.2024r. do dnia 30.09.2024 r. w pełnym wymiarze czasu pracy; umowę zlecenie zawartą w dniu 23.08.2023 r. z Z. Oddział [...] we W. na okres od dnia 23.08.2023 r. do dnia 31.08.2023 r. Natomiast z wygenerowanego w dniu 4.10.2024 r. Raportu ZUS wynikało, że Skarżąca podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w następującym okresie: od dnia 01.09.2024 r. do dnia 30.09.2024 r. jako pracownik w D. we W. od dnia 02.11.2023 r. do dnia 30.11.2023 r., jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenie lub umowę o świadczenie usług w D1.; od dnia 25.10.2023 r. do dnia 28.01.2024 r. jako pracownik w [...] Liceum Ogólnokształcącym im. [...] w K.; od dnia 14.09.2023 r. do dnia 31.10.2023 r jako pracownik w firmie R. sp. z o.o.; od dnia 23.08.2023 r. do dnia 25.10.2023 r. jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenie lub umowę o świadczenie usług w D1.; od dnia 3.11.2022 r. do dnia 31.08.2023 r. jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenie lub umowę o świadczenie usług w firmie R. B. z siedzibą we W. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 27 stycznia 2025 r. organ I instancji uznał Stronę z dniem 7 stycznia 2025 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. Organ I instancji stwierdził, że Strona spełnia warunki do uznania jej za osobę bezrobotną. Przytoczył treść art. 71 ust. 1 pkt. 1 i 2 lit. a i c ustawy i wskazał, że w badanym okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania - 7.01.2024 r. (to jest w przedziale czasowym od 6.07.2023 r. do 6.01.2025 r.) - przez co najmniej 365 dni Strona świadczyła usługi w ramach umowy zlecenia oraz była zatrudniona, jednak do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku nie zalicza się okresu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 1/2 etatu od 6.07.202r. do 31.08.2023 r. oraz okresu świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia od 23.08.2023 r. do 31.08.2023 r., ponieważ Strona nie osiągała co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Udokumentowany przez Stronę okres uprawniający do nabycia prawa do zasiłku w badanym okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania - 7.01.2024r. wynosi 126 dni, a zatem mniej niż wymagane przepisami prawa 365 dni i dlatego zasiłek dla bezrobotnych nie przysługuje. Posiadany przez Stronę staż pracy wynosi powyżej 20 lat. W dniu 30.01.2025 r. Strona przedstawiła w PUP świadectwo pracy z firmy A. sp. z o.o. za okres od dnia 29.10.2024 r. do dnia 31.12.2024 r. (z ujętymi okresami nieskładkowymi) oraz została poinformowana o konieczności dostarczenia zaświadczenia o wynagrodzeniu brutto za dzień 29.10.2024 r., tj. za dzień pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy. Ww. zaświadczenia Strona nie przedstawiła, ale w dniu 5.02.2025 r. przedstawiła zaświadczenie o zarobkach w D1., jednak tylko za listopad jej wynagrodzenie (wypłacone w grudniu 2023 r.) stanowiło kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. W dniu 14.02.2025 r. Strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji zaskarżając przedmiotową decyzję w części odmawiającej jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa do zasiłku. Skarżąca zarzuciła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niepełne. Według Strony pominięto ust. 2 pkt 4 i 5 art. 71 ustawy, art. 72-5a oraz art. 73 ust. 1 pkt 2b ustawy. Strona stwierdziła, że w okresie od dnia 0.09.1998 r. do dnia 31.08.2017 r. była zatrudniona w Zespole Szkół P. Nr [...] w Z. i w Zespole Szkół Z. im. [...] w Z. Umowa o pracę w Zespole Szkół Z. w Z. została rozwiązana na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela, a Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich w listopadzie 2017 r. uznał zwolnienie jej z pracy w Zespole Szkół Z. w Z. za niezgodne z prawem i zasądził odszkodowanie. Skarżąca wskazała, że wyrok sądu bez uzasadnienia przedłożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ząbkowicach Śląskich w dniu 27.01.2025 r., tj. dwadzieścia dni od zarejestrowania się natomiast w zaskarżonej decyzji zawarty jest zapis o "doręczeniu odpisu wyroku pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem z dnia 20.12.2017 r.". Zauważyła również, że w dniu jej wizyty w PUP, czyli w dniu 27.01.2025r. nie było jeszcze zatwierdzonej decyzji w jej sprawie. Starała się upewnić, czy urząd posiada dotychczas przedkładane jej świadectwa pracy i zwróciła uwagę na fakt, iż pracowała przed 01.01.1997 r. - w okresie od dnia 15.01.1996 r. do dnia 14.07.1996 r. oraz od dnia 2.09.1996 r. do dnia 01.03.1997 r. była zatrudniona przez Rejonowy Urząd Pracy w Ząbkowicach Śląskich w wymiarze pełnego etatu. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia czasu jej zatrudnienia przez agencję pracy A. sp. z o.o. oraz nadmieniła, iż świadectwo pracy z dnia 22.01.2025 r., potwierdzające jej ostatnie zatrudnienie od dnia 29.10.2024 r. do dnia 29.10.2024 r. (w wymiarze I/2 etatu) i od dnia 30.10.2024 r. do dnia 31.12.2024 r. (w pełnym wymiarze czasu pracy) przedstawiła w wersji papierowej przy okazji wizyty w PUP w dniu 30.01.2025 r. i wówczas zobligowano ją do dostarczenia w terminie 7 dni zaświadczenia o wynagrodzeniu brutto za pracę w dniu 29.10.2024 r. Skarżąca stwierdziła również, że w dniu 05.02.2025 r. złożyła oświadczenie, że jej wynagrodzenie zasadnicze brutto wynosiło 29,50 zł - stawka godzinowa i jednocześnie przedłożyła szczegółowe zaświadczenie o zarobkach za okresy zatrudnienia w D. we W. (dalej: D.), ale wskazała, że zastanawia ją cel, zasadność składania tych dokumentów, skoro w decyzji zapisano, iż okresy pracy, których te dokumenty dotyczą (praca na 1/2 etatu i świadczenie usług na podstawie umowy zlecenia w D.) do zasiłku jej nie uprawniają. Skarżąca wyraziła opinię, że czas uprawniający ją do zasiłku to nie tylko okresy pracy w przeciągu 18 miesięcy od dnia zarejestrowania się w PUP jako osoba bezrobotna, tj. od dnia 07.01.2025 r. i jest on dłuższy od wskazanego w decyzji, gdyż według Strony okres uprawniający do zasiłku to ponad 20 lat i nie bez znaczenia pozostaje tu fakt, iż ukończyła 50 lat. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 marca 2025 r. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania Strony, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności wskazał, że decyzja organu I instancji zawiera w sobie dwa rozstrzygnięcia, a mianowicie: o uznaniu Strony z dniem 7.01.2025 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania wyżej wymienionej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Są to de facto dwie odrębne decyzje wydane w oparciu o odmienne podstawy prawne. Ze złożonego odwołania wynika, że Strona nie kwestionuje decyzji o uznaniu jej za osobę bezrobotną, lecz nie zgadza się z rozstrzygnięciem dotyczącym odmowy przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych i ta kwestia jest przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego. Ww. rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 71 ust. 1 pkt. 1 i 2 lit. a i c ustawy. Skarżąca uważa, że w jej przypadku bezpodstawnie pominięto ust. 2 pkt 4 i 5 art. 71 ustawy, art. 72 ust. 5a oraz art. 73 ust. 1 pkt 2b ustawy. Wojewoda uznał, że z takim zarzutem nie sposób się zgodzić. Podkreślił, że ustawodawca w przepisach art. 71 ust. 1 - 4 ustawy enumeratywnie wymienia, jakie okresy z tytułu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności gospodarczej, pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego, czy też inne okresy, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, przypadające na okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji podlegają wliczeniu do okresu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W przypadku skarżącej z 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji analizie podlegają jedynie okresy zatrudnienia (wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) i świadczenia usług (o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c), gdyż w przedziale czasowym 18. miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji Strona nie wykazała, iż posiadała jakikolwiek okres, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy. W myśl art. 71 ust. 1 pkt. 1 i 2 lit. a i c ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18. miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres, co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za prace, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a - 105; w tym okresie nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, bądź świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2. Natomiast art. 71 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy stanowi, iż zaliczeniu z okresu 18. miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji bezrobotnego w urzędzie pracy podlegają stosownie do pkt 4 niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę oraz zgodnie z pkt 5 okresy, za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Wojewoda wskazał, że powołany przez Stronę, a niemający znaczenia dla ustalenia długości okresu, od którego zależy nabycie zasiłku art. 72 ust. 5a ustawy stanowi, iż: "Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również: a) okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 stycznia 1997 r., jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego na podstawie odrębnych przepisów; okres prowadzenia działalności pozarolniczej przed dniem 1 stycznia 1997 r, podlega zaliczeniu, pod warunkiem opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tego tytułu, o ile podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę". W ocenie Wojewody słusznie organ I instancji nie powołał ww. przepisu w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Podobnie ma się ze wspomnianym przez Stronę art. 73 ust. 1 pkt 2b ustawy stanowiącym, że okres pobierania zasiłku wynosi 365 dni - dla bezrobotnych powyżej 50. roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, gdyż ww. przepis stosuje się dla ustalenia długości zasiłku przysługującego osobie, która legitymuje się wystarczającym okresem dla nabycia tego zasiłku, a taką osobą - jak bezsprzecznie z akt przedmiotowej sprawy – Strona w dniu 7.01.2025 r. nie była. Skarżąca, mimo iż posiada co najmniej 20-ietni okres uprawniający do zasiłku i jest osobą powyżej 50. roku życia, to w okresie 18. miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień 7.01.2025r. nie udowodniła co najmniej 365-dniowego okresu uprawniającego do nabycia zasiłku. Organ odwoławczy zaznaczył, że dla nabycia prawa do zasiłku decydujące nie są wszystkie okresy składające się na cały przebieg kariery zawodowej osoby rejestrującej w urzędzie pracy, a tylko te które przypadają na 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania osoby ubiegającej się o zasiłek. W badanym okresie 18. miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania Skarżącej (7.01.2025 r.) to jest w przedziale czasowym od dnia 6.07.2023 r. do dnia 6.01.2025 r. Strona: - od dnia 06.07.2023 r. do dnia 31.08.2023 r. (tj. 55 dni) była zatrudniona w firmie R. B. we W. w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu), a ponadto od dnia 23.08.2023 r. do dnia 31.08.2023 r. przeprowadzała szkolenia w ramach umowy cywilnoprawnej w D1., ale podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w miesiącu lipcu i w miesiącu sierpniu 2023 r. nie stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (z tytułu zatrudnienia podstawę wymiaru składek stanowiły kwoty 3092,09 zł w lipcu 2023 r. i 1733,34 zł w sierpniu 2023 r., natomiast z tytułu świadczenia usług w D1. strona osiągnęła wynagrodzenie w kwocie 540,00 zł, podczas gdy minimalne wynagrodzenie za pracę od dnia 01.07.2023 r. do dnia 31.12.2023 r. wynosiło 3600,00 zł brutto i dlatego cały okres od dnia 06.07.2023 r. do dnia 31.08.2023 r. nie podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do nabycia zasiłku); - od dnia 01.09.2023 r. do dnia 13.09.2023 r. (tj. 13 dni) przeprowadzała szkolenia w ramach umowy cywilnoprawnej w D1., ale podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne nie stanowiła w tym okresie kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę i dlatego ten okres nie podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do nabycia zasiłku; - od dnia 14.09.2023 r. do dnia 31.10.2023 r. (48 dni) przeprowadzała szkolenia w ramach umowy cywilnoprawnej w D. i jednocześnie była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie R. sp. z o.o.; - od dnia 25.10.2023 r. do dnia 28.01.2024 r. (czyli przez 7 dni października 2023 r. pokrywające się z poprzednim okresem zatrudnienia oraz pozostałe 89 dni) była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w [...] Liceum Ogólnokształcącym im. [...] w K. i jednocześnie przeprowadzała szkolenia w ramach umowy cywilnoprawnej w D. do dnia 31.12.2023 r.; - od dnia 29.01.2024 r. do dnia 31.08.2024 r. nie wykazała żadnego okresu z art. 71 ust. 1 - 4 ustawy; - od dnia od dnia 01.09.2024 r. do dnia 30.09.2024 r. (30 dni) w D. we W. w pełnym wymiarze czasu pracy; - od dnia 01.10.2024 r. do dnia 28.10.2024 r. nie wykazała żadnego okresu z art. 71 ust. 1 - 4 ustawy; - od dnia 29.10.2024 r. do dnia 31.12.2024 r. była zatrudniona w firmie A. sp. z o.o., z tym że w dniu 29.10.2024 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem niższym od minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz przez 63 dni, tj. od dnia 30.10.2024 r. do dnia 31.12.2024 r. w pełnym wymiarze czasu pracy; - od dnia 01.01.2025 r. do dnia 06.01.2025 r. nie wykazała żadnego okresu z art. 71 ust. 1 - 4 ustawy. Wojewoda stwierdził, że udokumentowany przez Stronę okres uprawniający do nabycia prawa do zasiłku wynosi mniej niż wymagane przepisami prawa 365 dni i dlatego zasiłek dla bezrobotnych nie przysługuje. Strona nie wykazała, iż spełnia warunki przewidziane dla nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie Wojewody argumenty przedstawione przez Skarżącą w odwołaniu nie mogą prowadzić do uchylenia, czy też zmiany zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku. Podkreślił, że przepisy art. 71 ust. 1 - 4 ustawy są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości, a ich kategoryczne brzmienie nie daje organom orzekającym, zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, żadnej swobody w uznaniowym przyznawaniu zasiłków dla bezrobotnych. Tylko spełnienie warunków określonych w ww. przepisach będzie uprawniało organ zatrudnienia do przyznania prawa do zasiłku. W tej mierze powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 859/11. W skardze Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia 11 marca 2025 r. i prosi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli legalności jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty w przedmiocie uznania Skarżącej z dniem 7 stycznia 2025r. za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, przy czym zakres tej kontroli odnosi się do odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja Starosty rozstrzygała o dwóch uprawnieniach: statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych, które stanowią dwa rozstrzygnięcia w oparciu o dwie różne podstawy prawne. Tym samym decyzja Starosty składała się z dwóch części. Skarżąca niewątpliwie odwołała się wyłącznie od jednego z tych rozstrzygnięć, stanowiło ono przedmiot odwołania i w konsekwencji – co prawidłowo przyjął Wojewoda - zakres postępowania odwoławczego i przedmiot rozstrzygania zaskarżonej decyzji. Do rozstrzygnięcia o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych ograniczona jest zatem kontrola sądowoadministracyjna. Podstawę materialnoprawną odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia przez Skarżącą wniosku, tj. 7 stycznia 2025 r. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Stosownie do treści art. 72 ust. 2 ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: 1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin; 2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów; 3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę; 6) świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2023 r. poz. 204); 7) pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej; 8) sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; 9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana; 10) zatrudnienia z wynagrodzeniem poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie w przypadku osób, którym na podstawie art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, z późn. zm.) obniżono wymiar czasu pracy skutkujący obniżeniem wysokości wynagrodzenia poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jeżeli przed wskazanym obniżeniem wymiaru czasu pracy osiągały miesięcznie wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia z pracę. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 12a ustawy, "minimalne wynagrodzenie za pracę" oznacza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r., poz. 2207). Pod pojęciem "zatrudnienia" należy natomiast rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą (art. 2 pkt 43 ustawy). W myśl art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy, obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę opłacają pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby pozostające w stosunku pracy lub stosunku służbowym. W sprawie poddanej kontroli sądowej, akta administracyjne wskazują, że w dniu 7 stycznia 2025 r. Skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy (PUP) jako osoba bezrobotna. Sporne jest w sprawie spełnienie przesłanek uprawniających Skarżącą do zasiłku dla bezrobotnych. W przypadku Skarżącej z 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji analizie podlegają jedynie okresy zatrudnienia wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy oraz świadczenia usług o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy, gdyż w przedziale czasowym 18. miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji Strona nie wykazała, aby posiadała jakikolwiek okres, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy. Z akt administracyjnych wynika, a organy prawidłowo to ustaliły, że Skarżąca w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 6.07.2023 r. do dnia 6.01.2025 r.: - od dnia 6.07.2023 r. do dnia 31.08.2023 r. (tj. 55 dni) była zatrudniona w firmie R. B. we W. w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu), a ponadto od dnia 23.08.2023 r. do dnia 31.08.2023 r. przeprowadzała szkolenia w ramach umowy cywilnoprawnej w D1., ale podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w miesiącu lipcu i w miesiącu sierpniu 2023 r. nie stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (z tytułu zatrudnienia podstawę wymiaru składek stanowiły kwoty 3092,09 zł w lipcu 2023 r. i 1733,34 zł w sierpniu 2023 r., natomiast z tytułu świadczenia usług w D1.ZDZ strona osiągnęła wynagrodzenie w kwocie 540,00 zł, podczas gdy minimalne wynagrodzenie za pracę od dnia 1.07.2023 r. do dnia 31.12.2023 r. wynosiło 3600,00 zł brutto i dlatego cały okres od dnia 6.07.2023 r. do dnia 31.08.2023 r. nie podlegał zaliczeniu do okresu uprawniającego do nabycia zasiłku); - od dnia 1.09.2023 r. do dnia 13.09.2023 r. (tj. 13 dni) przeprowadzała szkolenia w ramach umowy cywilnoprawnej w D., ale podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne nie stanowiła w tym okresie kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę i dlatego ten okres nie podlegał zaliczeniu do okresu uprawniającego do nabycia zasiłku; - od dnia 14.09.2023 r. do dnia 31.10.2023 r. (48 dni) przeprowadzała szkolenia w ramach umowy cywilnoprawnej w D1. i jednocześnie była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie R. sp. z o.o.; - od dnia 25.10.2023 r. do dnia 28.01.2024 r. (czyli przez 7 dni października 2023 r. pokrywające się z poprzednim okresem zatrudnienia oraz pozostałe 89 dni) była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w [...] Liceum Ogólnokształcącym im. [...] w K. i jednocześnie przeprowadzała szkolenia w ramach umowy cywilnoprawnej w D1. do dnia 31.12.2023 r.; - od dnia 29.01.2024 r. do dnia 31.08.2024 r. nie wykazała żadnego okresu z art. 71 ust. 1 - 4 ustawy; - od dnia od dnia 1.09.2024 r. do dnia 30.09.2024 r. (30 dni) w D. we W. w pełnym wymiarze czasu pracy; - od dnia 1.10.2024 r. do dnia 28.10.2024 r. nie wykazała żadnego okresu z art. 71 ust. 1 - 4 ustawy; - od dnia 29.10.2024 r. do dnia 31.12.2024 r. była zatrudniona w firmie A. sp. z o.o., z tym że w dniu 29.10.2024 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem niższym od minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz przez 63 dni, tj. od dnia 30.10.2024 r. do dnia 31.12.2024 r. w pełnym wymiarze czasu pracy; - od dnia 1.01.2025 r. do dnia 6.01.2025 r. nie wykazała żadnego okresu z art. 71 ust. 1 - 4 ustawy. W tym stanie rzeczy, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że nie została spełniona przesłanka określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy, tj. by przez 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako osoba bezrobotna, Skarżąca była zatrudnienia i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia. Należy wyjaśnić, że wprowadzenie do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy definicji ustawowej "minimalnego wynagrodzenia za pracę" odnoszącej się do zatrudnienia w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy wyłącza dopuszczalność wyprowadzenia innej wykładni tego pojęcia. Odrębna regulacja ustawowa, tj. art. 8 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2207) również nie pozwala na podważenie mocy obowiązującej zastosowania definicji ustawowej przyjętej w art. 2 ust. 1 pkt 12a do wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy. Art. 8 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę reguluje bowiem sposób ustalenia minimalnego wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w niepełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1330/10, CBOSA). Regulacje te mają znaczenie dla kontroli legalności zaskarżonej decyzji wobec ustalenia, że w niektórych okresach Skarżąca była zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy i nie osiągnęła z tego tytułu minimalnego wynagrodzenia za pracę, co w konsekwencji okres ten wyłączało z okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. W sprawie nie ma wątpliwości, że z tytułu zatrudnienia w sprawie istniał obowiązek odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Należy zauważyć, że celem regulacji wprowadzającej wymóg uzyskiwania wynagrodzenia w określonej wysokości nie było stworzenie możliwości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobom, które uzyskują wynagrodzenie proporcjonalne do wymiaru czasu pracy, liczone na podstawie art. 8 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. W praktyce bowiem każde wynagrodzenie osób zatrudnionych przez pracodawcę stosującego się do powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym także zatrudnienie w minimalnym wymiarze czasu pracy, rodziłoby uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż byłoby pochodną umownie przyjętego wymiaru czasu pracy i wyliczenia dokonanego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (por. m.in. wyrok WSA w Opolu z 25 maja 2010 r., II SA/Op 2020/10; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 115/12, wyrok NSA z 13 kwietnia 2018 r., I OSK 2269/17, wyrok NSA z 17 stycznia 2017 r., I OSK 400/16, CBOSA). Ustawodawca wprowadził natomiast do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy własną definicję minimalnego wynagrodzenia za pracę przesądzając tym samym, że jest to kwota przysługująca za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. Podkreślić należy, że art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy stanowi kompletną i wyczerpującą regulację dotyczącą warunków, których zaistnienie uprawnia do zasiłku dla bezrobotnych. W tym stanie rzeczy, przesłanki uprawniające do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy muszą być spełnione kumulatywne. Pierwszą z nich jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację. Drugą przesłanką jest zaś uzyskiwanie w powyższym okresie, z uwzględnieniem okresów zaliczanych, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. Prawidłowo więc, bo zgodnie z zaprezentowaną wykładnią prawa, organy przyjęły i wyliczyły w obu decyzjach okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych z tytułu zatrudnienia. W zakresie oceny okresów świadczenia usług na podstawie zlecenia, to zastosowanie miał art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy. Także w tym zakresie organy dokonały trafnej oceny okresów świadczenia usług przez Skarżącą na podstawie wskazanych umów zlecenia jako nieuprawniających do zasiłku dla bezrobotnych. Zebrane w sprawie dowody znajdujące się w aktach sprawy (umowy zlecenia oraz raport ZUS) potwierdzają, że z tytułu wskazanych zleceń podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy nie stanowiła kwoty co najmniej minimalnego wynagrodzenia za prace w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, a przy tym nie zaszły przesłanki z art. 104b ust. 2 ustawy. Nie ma więc podstaw do kwestionowania ustalenia organów, że okres świadczenia wskazanych przez organy umów zlecenia nie może być ujęty w okresie uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych. Brzmienie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy jednoznacznie uzależnia uwzględnienie okresów zlecenia w okresie uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych od wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Wolą ustawodawcy było zatem zaliczenie tylko tych okresów zlecenia, które wiążą się po pierwsze z obowiązkiem opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy i po drugie - podstawa ich wymiaru wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy jest przepisem o charakterze bezwzględnie obowiązującym, nie dającym organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. W świetle powyższego organy obu instancji organy prawidłowo zinterpretowały art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) i c) ustawy i w konsekwencji - odmówiły przyznania Skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnośnie art. 73 ust. 1 pkt 2b ustawy stanowiącego, że okres pobierania zasiłku wynosi 365 dni - dla bezrobotnych powyżej 50. roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, to przepis ten stosuje się dla ustalenia długości zasiłku przysługującego osobie, która legitymuje się wystarczającym okresem dla nabycia tego zasiłku, a taką osobą - jak wynika z akt przedmiotowej sprawy – Strona w dniu 7.01.2025 r. nie była. Skarżąca, mimo iż posiada co najmniej 20-ietni okres uprawniający do zasiłku i jest osobą powyżej 50. roku życia, to w okresie 18. miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień 7.01.2025r. nie udowodniła co najmniej 365-dniowego okresu uprawniającego do nabycia zasiłku. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, dla nabycia prawa do zasiłku decydujące nie są wszystkie okresy składające się na cały przebieg kariery zawodowej osoby rejestrującej w urzędzie pracy, a tylko te które przypadają na 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania osoby ubiegającej się o zasiłek. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i rozpatrzonym w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). W sprawie podjęto wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., tj. zawiera wskazanie faktów i dowodów, na których organ się oparł oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów mających zastosowanie w sprawie. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., na mocy której organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Z tego obowiązku organ wywiązał się w sposób należyty. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.