IV SA/Wr 191/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Zarządu Spółki S. sp. z o.o. we W. z dnia 13 marca 2024 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Zarządu Spółki S. sp z o.o. na rzecz skarżącego T.D. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 4 stycznia 2024 r. T. D. (dalej: skarżący) wystąpił do S. Sp. z o.o. we W. (dalej: Spółka) o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy w latach 2018-2023, Państwa spółka dokonywała jakichkolwiek wypłat środków pieniężnych, z jakiegokolwiek tytułu (np. wynagrodzenie za pracą, należności z tytułu umowy zlecenia, umowy o dzieło, innej umowy o świadczenie usług, usług lub dostawy towarów wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, działalności wykonywanej osobiście, wynagrodzenia tytułem praw autorskich itp.) na rzecz następujących osób pełniących funkcję radnego Rady Miejskiej Wrocławia: a) B. A.; b) J. C., c) C. C.; d) M. G.; e) A. G.; f) M. J.; g) P. K., h) D. K.; i) S. K.; j) M. K.; k) J. K.; i) M. L.; ł) M. M.; m) T. M.; n) J. O.; o) M. P.; p) A. R.; r) E. S.; s) E. W.; t) I. W.; u) M. Z., 2. Jeżeli w okresie 2018-2023 doszło do jakichkolwiek transferów środków pieniężnych do osób wymienionych w pkt 1, pełniących funkcję radnego Rady Miejskiej Wrocławia, proszę o wskazanie kwoty otrzymanej przez daną osobę w danym roku kalendarzowym oraz podstawę dokonania płatności (np. umowa o pracę, umowa zlecenie itp.)." Pismem z 16 stycznia 2024 r. Spółka wskazała skarżącemu, że z uwagi na konieczność sprawdzenia, czy ze wskazanymi osobami zawierano umowy, a w przypadku pozytywnej weryfikacji uzyskania pewności, czy nie zachodzą warunki formalne, o których stanowi art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.), wyznacza termin rozpatrzenia wniosku do dnia 15 marca 2024 r. (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku wcześniejszego zakończenia postępowania, o jakim mowa w powiadomieniu, wniosek może być rozpatrzony w terminie wcześniejszym. W okresie tym, Spółka dokonała analizy in personam żądania i ujawniła jeden przypadek. Decyzją z 13 marca 2024 r. – na podstawie art. 104 k.p.s. i art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej u.d.i.p. – Spółka odmówiła skarżącemu udostępnienia informacji objętych wnioskiem na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ze względu na prywatność osoby fizycznej. Decyzja została podpisana przez Rzecznika Prasowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Spółka jako "zobowiązany do udzielenia informacji" zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 47 Konstytucji i art. 5 ust. 2 u.d.i.p, kierując się ochroną prywatności wystąpiła do osoby o wyrażenie zgody na udzielenie informacji publicznej. W dniu 8 marca 2024 r. Spółka pozyskała odpowiedź odmawiającą zgody na udzielnie informacji publicznej w jej zakresie korzystając z ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 47 Konstytucji RP. Dalej przywołano treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazując, że ograniczenie prawa do dostępu do informacji publicznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Szczególnej ochronie podlegają informacje dotyczące podmiotów indywidualnych (fizycznych i prawnych) w zakresie, w jakim dotyczą ich prywatności lub tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Wskazano, że przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie stanowi wyraźne nawiązanie do art. 47 Konstytucji RP, zgodnie z którym "każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym". Podniesiono, że "prawo określone w art. 47 zabrania ingerencji państwa w ustalony prawnie zakres życia człowieka, zaś w przypadku naruszenia tej sfery nakazuje państwu zapewnić ochronę. Z użytej stylistyki wynika, iż prawo to dotyczy wszystkich osób przebywających w Polsce, niezależnie od posiadanego obywatelstwa" (zob. W. Skrzydło, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, 2002, s, 59). Znaczenie tego prawa podkreśla fakt, że nie może ono ulec ograniczeniu ani doznać jakiegokolwiek uszczerbku, również w stanach nadzwyczajnych (art. 233 Konstytucji RP). Celem tej regulacji jest ochrona sfery prywatnej jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją państwa oraz działających w jego imieniu organów. Przyjęcie tej normy ma niezwykle istotne znaczenie dla spójności i poprawności całego systemu związanego z dostępem do informacji. Z jednej strony wyznacza granicę dozwolonych działań państwa, z drugiej stanowi narzędzie chroniące wrażliwe i poufne informacje związane z konkretnym podmiotem. Brak omawianej regulacji skutkowałby de facto możliwością nieskrępowanego pozyskiwania danych wrażliwych. Podkreślono, że konkretyzacja zasady ochrony prywatności z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyrażona została w licznych aktach normatywnych. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., osoby fizyczne podlegają pełnej ochronie w obszarze dotyczącym przetwarzania ich danych. Ustawa określa m.in. zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych, jak również zagadnienia odpowiedzialności administracyjnej i cywilnej za naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych. Wskazano, że szczegółowe zasady związane z przetwarzaniem danych osobowych uregulowane są ponadto w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.Urz. UE L Nr 119). W przypadku gdy informacja publiczna zawiera w swej treści dane osobowe lub dane wrażliwe, niezbędne jest także dokonanie analizy zgodności jej treści z wymogami określonymi we wskazanych powyżej aktach. A contrario, brak występowania w konkretnej informacji danych, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie uzasadnia mechanicznej legalizacji takiej informacji. Za aktualne uznano tezy wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 13 czerwca 2006 r. II SA/Wa 2016/05, w którym wskazano, że "ustawa o ochronie danych osobowych w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe jest lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zawarte w art. 1 u.d.i.p. sformułowanie "nie naruszają" należy rozumieć, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą naruszać i winny uwzględniać ograniczenia przetwarzania danych wynikające z Iex specialis - ustawy o ochronie danych osobowych" (wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2006 r., II SA/Wa 2227/05, wyr. NSA z 11.5.2006 r., II OSK 812/05; wyr. WSA w Olsztynie z 14 maja 2013 r., II SA/Ol 204/13). Końcowo podkreślono, iż "żądane dane dotyczą osób fizycznych pełniących funkcję radnych gminy, ale jako takie nie są związane z wykonywaniem przez nich funkcji publicznych jako radnych gminnych. Z tego też powodu w ocenie organu zobowiązanego oraz stanowiska osoby fizycznej korzystającej z prawa do prywatności". Od niniejszej decyzji skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł skargę na ww. decyzję zarzucając jej naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997, nr 78 poz. 483 ze. zm.), poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie stanowiących informacją publiczną informacji o wypłacie środków pieniężnych na rzecz osób pełniących funkcje radnych Rady Miejskiej Wrocławia, 2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie wnioskowanym przez skarżącego, pomimo iż w sprawie nie zachodziła okoliczność ograniczająca prawo do informacji publicznej w postaci prawa do prywatności. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasową argumentację, szczegółowo odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 2429 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem skargi jest decyzja z 13 marca 2024 r. o odmowie udostępnienia skarżącemu żądanej w piśmie z 4 stycznia 2024 r. informacji publicznej, ze względu na prywatność osoby fizycznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: u.d.i.p. W podstawie prawnej decyzji przywołano art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2020 r., poz. 256), dalej: k.p.a. Zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2). Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostepnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (art. 17 u.d.i.p.). Decyzja odmowna (wydana na podstawie art. 16 w zw. z art. 17 u.d.i.p.) winna zatem zawierać elementy dookreślone w art. 107 k.p.a., w tym podpis osoby upoważnionej do jej wydania. Jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego organem uprawnionym do reprezentowania Spółki jest Zarząd. Tym samym do składania oświadczeń w imieniu spółki upoważnieni są w przypadku Zarządu jednoosobowego – Prezes Zarządu, a w przypadku zarządu wieloosobowego – dwóch członków Zarządu albo jeden członek Zarządu łącznie z prokurentem. Tymczasem zaskarżona decyzja została podpisana przez Rzecznika Prasowego (M. J.). Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby Rzecznik Prasowy posiadał upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu Zarządu Spółki. Tym samym zaskarżona decyzja została podpisana przez osobę nieuprawnioną, co już – choćby tylko z tego powodu – skutkowało koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Dalej podkreślenia wymaga, że art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Tym samym udzielenie informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej, bez spełnienia wymienionych wyżej warunków, może być uznane za jej wydanie bez podstawy prawnej, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji według art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, poza sporem pozostaje jednak okoliczność, że Spółka – zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. – jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Nie przeczy temu również sama Spółka, która w zaskarżonej decyzji posługuje się określeniem "zobowiązana do udzielenia informacji". W konsekwencji powyższego Spółka jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p – zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f u.d.i.p. – zobowiązana była do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 u.d.f.p., w tym informacji publicznej o majątku którym dysponuje. Tym samym uznać należy, że żądana przez skarżącego informacja, czy Spółka dokonywała jakichkolwiek wypłat środków pieniężnych (ze wskazaniem ich kwoty) z jakiegokolwiek tytułu (wynagrodzenie za pracę, należności z tytułu umów zlecenie, umowy o dzieło innej umowy o świadczenie usług lub dostawy towaru w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, działalności wykonywanej osobiście, wynagrodzenia tytułem praw autorskich itp. na rzecz wymienionych we wniosku osób – jako informacja o majątku, którym dysponuje Spółka – stanowi informację publiczną. Przedmiotem sporu w sprawie pozostała zatem kwestia, czy Spółka zasadnie odmówiła skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej powołując się na ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej. W pierwszej kolejności podnieść należy, że odmowa udzielenia informacji publicznej następuje, gdy w grę wchodzi regulacja art. 5 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej nie jest bowiem prawem bezwzględnym i podlega ograniczeniom. Zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Nadto prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). W takiej sytuacji odmowa udzielenia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 16 u.d.i.p. Przepis art. 5 u.d.i.p. pozwala zatem na ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorstwa (przesłanka pozytywna). Niemniej jednak aby móc skorzystać z tego ograniczenia (a tym samym wydać decyzję odmowną) podmiot zobowiązany powinien uprzednio ustalić, czy żądana informacja dotyczy "informacji o osobach pełniących funkcję publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji". Czyli ustalić, czy w sprawie nie zachodzi przesłanka negatywna uniemożliwiająca ograniczenie prawa do dostępu do informacji publicznej. Niezbędnym jest zatem, aby podmiot zobowiązany dokonał oceny, czy osoby, których dotyczy żądana informacja publiczna są osobami pełniącymi funkcję publiczną, mającymi związek z pełnieniem tych funkcji (czy też nie). Z art. 5 u.d.i.p. wyraźnie bowiem wynika, że jeżeli informacja dotyczy osób pełniących funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nie zadaniami lub sprawowaną funkcją, to wówczas dostęp do niej nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takiej sytuacji organ nie może odmówić udzielenia informacji publicznej powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei ustalenie, że żądana informacja dotyczy osoby niepełniącej funkcję publiczną umożliwia podmiotowi zobowiązanemu wydanie decyzji o odmowie udzielania informacji z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 u.d.i.p. Ograniczenie dostępności do informacji publicznej jest wyjątkiem od zasady (por. ust. 1 i 3 art. 61 Konstytucji), a zatem w myśl reguły exceptiones non sunt extendendae ewentualne wątpliwości w tej mierze należy przesądzać na rzecz zasady jawności (zasadę tę potwierdza wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., I OSK 951/14). Dlatego też, dopiero wyeliminowanie, w ramach wnikliwej analizy, wystąpienia podstaw do wyłączenia ograniczenia podstawowego prawa do informacji publicznej pozwala przejść do dalszego etapu rozpoznawania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. badania przesłanki pozytywnej, której istnienie pozwala na ograniczenie tego prawa ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy i wydania decyzji, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. Uzasadnienie takiej decyzji (odmawiającej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. udostępnienia informacji) winno zaś zawierać argumentację na okoliczność ww. przesłanek. Brak analizy w tym zakresie, bądź ogólność lub pozorność argumentacji, świadczy natomiast o naruszeniu formalnym art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wymagającym uchylenia decyzji. Tymczasem, jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Spółka jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie przeprowadziła tak de facto żadnej analizy w ww. zakresie. Wprawdzie szeroko przywołała przepisy, które mają w jej ocenie zastosowanie w sprawie wniosku skarżącego, lecz jednym lakonicznym zdaniem wskazała, że w sprawie zachodzi podstawa do ograniczenia prawa dostępu do informacji, a tym samym do wydania decyzji odmownej, gdyż "żądane dane dotyczą osób fizycznych pełniących funkcję radnych gminy, ale jako takie nie są związane z wykonywaniem przez nich funkcji publicznych jako radnych gminnych". Wprawdzie w odpowiedzi na skargę Spółka przedstawiła szerszą argumentację, niemniej jednak odpowiedź stanowi wyłącznie pismo procesowe i jako takie nie może zastąpić treści uzasadnienia decyzji. Tymczasem z treści wniosku skarżącego z 4 stycznia 2024 r. wyraźnie wynika, że dotyczył on wymienionych z imienia i nazwiska (od litery a – do litery u) osób pełniących funkcję radnych Rady Miejskiej Wrocławia. Kluczową zatem kwestią będzie udzielenie przez Spółkę odpowiedzi na pytanie, czy radni zaliczają się do osób pełniących funkcje publiczne, a dalej czy żądane przez skarżącego informacje mają związek z pełnieniem tych funkcji. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika szeroka wykładnia pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym. Warto zaznaczyć, że wykładni pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 wskazując w nim, że pojęcie "osoba publiczna" nie jest równoznaczne z pojęciem "osoba pełniąca funkcje publiczne". Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem, w ocenie Trybunału odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przez pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną należy rozumieć osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów. Z kolei w doktrynie wskazuje się, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 kodeksu karnego, ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie tej ustawy osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer 2016 s. 122-123). Mając powyższe na uwadze, poza wątpliwościami Sądu pozostaje kwestia, że wykonywanie mandatu radnego Miejskiej Wrocławia jest sprawowaniem funkcji publicznej. Odnosząc się zaś do rozważań Spółki w zakresie charakteru środków, którymi dysponuje Spółka, wskazać należy, że jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego 100 % udziałów tej Spółki należy do Gminy Wrocław. Tym samym – wbrew jej twierdzeniom – uznać należy że majątek Spółki, w której gmina ma 100% udziałów, jest mieniem komunalnym w rozumieniu art. 43 u.s.g. (wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w z 18 lipca 2013 r., II OSK 1401/13). W konsekwencji powyższego, nie może odnieść skutku stanowisko, że udostępnienie żądanej informacji we wniosku z 4 stycznia 2024 r. jest niedopuszczalne z uwagi na regulacje rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.Urz. UE L Nr 119, s. 1). Jak trafnie wskazuje skarżący, zgodnie z art. 86 tego rozporządzenia dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. W polskich realiach takim prawem jest zaś ustawa o dostępie do informacji publicznej, która we wspominanym już art. 5 ust. 2 stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak (co istotne) m.in. informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia wyroku i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do sytuacji faktycznej ustalonej w sprawie. Następnie organ zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku z zachowaniem prawidłowego trybu procedowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I sentencji wyroku). W pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania sądowego stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Do kosztów zaliczono koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (480 zł) - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).