IV SA/Wr 20/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy postanawia: oddalić wniosek. W dniu 11 stycznia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga A. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy. Formułując żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącego wniósł również o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu tego wniosku autor skargi powołał się na skalę naruszenia prawa, której dopuścił się organ oraz fakt oczywistego charakteru tych naruszeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej: p.p.s.a., sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby sąd mógł stwierdzić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego ( np. w sprawach o sygnaturach akt: II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ 598/06, II FZ 585/06, II FZ 666/06, FZ 250/04). Samo zatem żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. W sytuacji zatem, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (tak: NSA w postanowieniu z dnia 23 września 2010r., sygn. akt I OZ 705/10, oraz WSA w Łodzi w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 384/13). Konfrontując powyższe rozważania z wnioskiem o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Autor skargi nie przedstawił bowiem żadnych okoliczności i dowodów na ich poparcie, które pozwoliłyby na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Sam fakt istnienia niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, czy też wskazywanej w skardze - skali naruszenia prawa, której dopuścił się organ administracji oraz fakt oczywistego charakteru tych naruszeń, nie mogą świadczyć o spełnieniu w sprawie przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Argumenty merytoryczne skargi, w tym odnoszące się do zaskarżonej decyzji, nie mogły bowiem stanowić podstawy oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszej sprawie. Okoliczność, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie nakłada na stronę obowiązku udowodnienia podnoszonych we wniosku okoliczności nie oznacza, że strona uzasadniając jego zasadność może poprzestać jedynie na zarzutach odnoszących się do prawnej wadliwości aktu administracyjnego, którego domaga się wstrzymania. Dlatego też Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnić przy tym należy, że sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. Zbadanie, czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa (tak materialnego, jak i procesowego) może nastąpić jedynie w fazie sądowego postępowania rozpoznawczego, które zakończone zostanie wydaniem wyroku, rozstrzygającego merytorycznie postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. W postępowaniu wpadkowym, dotyczącym wstrzymania wykonania aktu (decyzji), bez znaczenia są więc zarzuty merytoryczne, dotyczące wadliwości samego aktu – przesłanki wstrzymania wykonania aktu przez sąd administracyjny odnoszą się jedynie do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Reasumując, skarżący w złożonym wniosku nie uargumentował i nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby istniały przesłanki do uwzględnienia złożonego wniosku. Mając powyższe na względzie, w oparciu o treść art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł zatem jak w sentencji postanowienia.