IV SA/Wr 210/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na założenie publicznego liceum ogólnokształcącego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi R. B. jest decyzja D. Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], mocą której organ ten, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 88 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 910) i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie przez osobę prawną lub osobę fizyczną szkoły lub placówki publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1591) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] o odmowie udzielenia zezwolenia na założenie publicznego liceum ogólnokształcącego o nazwie: "Europejskie Liceum Ogólnokształcące we W.". Powołaną na wstępie decyzją, po rozpatrzeniu odwołania strony, D. Kurator Oświaty we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ drugiej instancji zauważył, iż skarżący dysponuje pozytywną opinią D. Kuratora Oświaty we W. oraz przedstawił pozostałe niezbędne dokumenty na wykazanie spełnienia warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 1 do 5 cytowanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r., jednakże pozostaje jeszcze ustalenie, czy skarżący spełnia dodatkowo wymóg określony w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, czyli - czy utworzenie publicznego liceum we W. będzie sprzyjać poprawie warunków kształcenia, a także czy będzie korzystnie uzupełniać sieć szkół publicznych. W tym celu analizując przesłane akta sprawy oraz zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że znajdują się w nich raporty z rekrutacji oraz symulacji na rok szkolny 2020/2021 przeprowadzone przez Wydział Szkół Ponadpodstawowych w Departamencie Edukacji Urzędu Miejskiego, z których wynika, że początkowa liczba miejsc została zwiększona po przeprowadzeniu symulacji i analizie wyborów kandydatów i w pełni pokrywa zapotrzebowanie na kształcenie w tego typu szkole. Ponadto dyrektor Wydziału Szkół Ponadpodstawowych i Specjalnych w Departamencie Edukacji Urzędu Miejskiego poinformował, że różnica między liczbą kandydatów zakwalifikowanych a liczbą kandydatów, którzy potwierdzili wolę podjęcia nauki w liceach ogólnokształcących wynosi [...], co oznacza że tylu uczniów nie potwierdziło woli podjęcia nauki w liceum. Na rok szkolny 2020/2021 przewidziano [...] miejsca w liceach. Następnie po analizie wyborów kandydatów liczba ta została zwiększona o [...]. Zakwalifikowanych podczas rekrutacji było [...] kandydatów a przyjętych [...]. W liceach ogólnokształcących pozostało [...] wolnych miejsc. Powyższe dane wskazują w ocenie organu II instancji, że w szkołach publicznych prowadzonych przez Miasto W., liczba miejsc pokrywa zapotrzebowanie na kształcenie we wskazanym typie szkoły. Planowanie liczby oddziałów a następnie weryfikacja ustalonego planu na podstawie symulacji rekrutacji oraz analizy wyborów kandydatów w danym roku, jest zdaniem organu odwoławczego dokonywane w taki sposób, że umożliwia dostosowanie liczby miejsc w szkołach do preferencji kandydatów. Biorąc pod uwagę fakt, że po zakończeniu rekrutacji pozostały wolne miejsca, należy przyjąć, że zastosowana metoda jest skuteczna a miejsca kształcenia w liceach publicznych pokrywają zapotrzebowanie. Niezależnie od powyższego, w ewidencji prowadzonej przez Prezydenta W. figuruje [...] publicznych liceów ogólnokształcących prowadzonych przez osoby fizyczne lub osoby prawne inne niż Miasto W., w których kształci się obecnie [...] uczniów. Organ odwoławczy podzielił zatem stanowisko organu I instancji i stwierdził, że sieć szkół danego rodzaju ma zaspokajać potrzeby edukacyjne miejscowej wspólnoty samorządowej. Nie ma zatem uzasadnienia dla tworzenia nowego liceum, jeżeli w dotychczas istniejących jest taka ilość miejsc, że wystarcza ona dla wszystkich chętnych. Zatem w sytuacji, gdy istniejąca we W. sieć liceów prowadzonych przez samorząd terytorialny jest aż nadto wystarczająca i są w nich wolne miejsca, to nie może być uznany za zasadny argument odwołujący się do - niczym nie uprawdopodobnionego - twierdzenia, że utworzenie szkoły publicznej przez podmiot prywatny będzie sprzyjało poprawie warunków kształcenia w rozumieniu art. 88 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe oraz § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Należy zatem uznać, że aktualna sieć publicznych liceów jest na terenie Miasta W. wystarczająca, nie wymaga uzupełnienia i stanowi wystarczającą ofertę edukacyjną. Organ odwoławczy uznał, że w świetle powyższych okoliczności została zapewniona konstytucyjna dostępność i zabezpieczenie potrzeb mieszkańców W. w zakresie liceów. Utworzenie nowej szkoły nie wniosłoby widocznych korzyści społecznych i spowodowałoby zwiększenie wydatków publicznych w sytuacji, gdy nie jest to konieczne. Organ odwoławczy przychylił się nadto do prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych zapatrywania, że istotne jest również kryterium fiskalne zakładania szkoły publicznej. Pamiętać bowiem trzeba, że szkoły i placówki publiczne utworzone na podstawie zezwolenia wskazanego w art. 88 ust. 4 powołanej ustawy Prawo oświatowe, chociaż z administracyjnoprawnego punktu widzenia mają charakter szkoły publicznej, to w dalszym ciągu są własnością prywatną. Tymczasem szkoły publiczne prowadzone przez osoby fizyczne bądź prawne otrzymują na każdego ucznia dotacje z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, obowiązanej do prowadzenia odpowiedniego typu i rodzaj u szkół w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkołach tego samego typu i rodzaju prowadzonych przez tę jednostkę samorządu terytorialnego, nie niższej jednak niż kwota przewidziana na jednego ucznia szkoły danego typu i rodzaju w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego. Zatem łożenie na te szkoły pieniędzy publicznych, czy też ujmując to ściśle - pieniędzy podatnika, ma sens - w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia i art. 88 ust. 6 powołanej ustawy Prawo oświatowe - jedynie wtedy, kiedy istniejąca na danym terenie sieć szkół państwowych i będących własnością jednostek samorządu terytorialnego nie jest w stanie zaspokoić określonego rodzaju potrzeb edukacyjnych miejscowej wspólnoty samorządowej (por. Wyrok WSA w Warszawie z 3.10.2014 r., II SA/Wa 2311/13). Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego pominięcia przez organ pozytywnej opinii kuratora oświaty, organ wyjaśnił, że w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na założenie szkoły, jednym z warunków zgodności z prawem decyzji w tym przedmiocie jest uzyskanie pozytywnej opinii kuratora oświaty (art. 88 ust. 4 pkt 2 lit b ustawy i § 4 ust. 2 rozporządzenia), co nie oznacza, że kurator oświaty decyduje w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku. Jego opinia ma charakter opinii organu współdziałającego w zakresie tych okoliczności, które w sprawie wniosku ocenić należy z punktu widzenia nadzoru pedagogicznego. Jeżeli zatem opinia kuratora oświaty będzie opinią negatywną, to organ rozpatrujący wniosek o udzielenie zezwolenia na założenie szkoły nie będzie uprawniony do wydania decyzji pozytywnej. Inaczej jest w przypadku, gdy kurator oświaty wyda pozytywną opinię, wówczas w zależności od pozostałych ustaleń, decyzja organu będzie pozytywna - gdy pozostałe przesłanki wymienione w § 4 ust. 1 rozporządzenia będą spełnione, lub negatywna - o ile nie wystąpi jedna z wymienionych przesłanek. W uzasadnieniu decyzji Prezydenta W. jest wyraźnie wskazane, że organ uzyskał pozytywną opinię D. Kuratora Oświaty (postanowienie nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r.) zatem warunek ten został spełniony. Jednak o ile negatywna opinia kuratora oświaty może uniemożliwić wydanie zezwolenia, o tyle organ nie ma obowiązku wydania zezwolenia w sytuacji, gdy ta opinia jest pozytywna. Przyjmując, że decyzja wydana w pierwszej instancji została wydana na podstawie wyczerpująco zebranego materiału w sprawie i bez naruszenia norm artykułów 6,7,11,77,80 i 107 § 3 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, iż z uzasadnienia decyzji organu I instancji - zaakceptowanego przez organ odwoławczy - wynika, że kwestie "korzystnego uzupełnienia sieci szkół" rozpatrywano z punktu widzenia następujących kryteriów: - zapewnienia dostępności na wnioskowany typ kształcenia we W. zarówno w szkołach publicznych, jak i niepublicznych, - zapotrzebowanie na wnioskowany typ kształcenia zarówno w szkołach publicznych, jak i niepublicznych - analiza preferencji kandydatów na podstawie dokonywanych wyborów. Tym samym uznał, że ocena dokonana przez organ I instancji nie była dowolna i nie miał on obowiązku porównywania m.in. wyposażenia szkoły która miałaby powstać, w stosunku do szkół prowadzonych przez Miasto. Brak jest podstaw do tego by badać - przy ocenie, czy założenie szkoły będzie stanowić korzystne uzupełnienie sieci szkół - inne przesłanki, takie jak warunki lokalowe, wyposażenie w pomoce naukowe i księgozbiór, podstawy programowe i kwalifikacje kadry, co potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 07.11.2006 r., sygn. akt I OSK 146/06, Lex nr 298145). W skardze na decyzję D. Kuratora Oświaty, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 15 k.p.a. poprzez brak realizacji zasady dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy oraz poprzestanie jedynie na ustalonych przez organ pierwszej instancji ustaleniach faktycznych; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 3) art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji oraz art. 136 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy; 4) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co doprowadziło również do naruszenia ogólnej zasady z art. 11 k.p.a. (zasady wyjaśniania zasadności przesłanek jaki kierował się organ); 5) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie swobodnych ustaleń faktycznych, czego konsekwencją było przyjęcie, że utworzenie kolejnego publicznego pięcioletniego technikum nie będzie sprzyjać poprawie warunków kształcenia i jako takie nie będzie stanowić korzystnego uzupełnienia sieci szkół publicznych we W.; 6) § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofa- nia zezwolenia na założenie przez osobę prawną lub osobę fizyczną szkoły lub placówki publicznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1625 ze zm.) poprzez swobodną ocenę materiału dowodowego sprawy, skutkującą przyjęciem, że utworzenie kolejnego publicznego liceum ogólnokształcącego nie będzie sprzyjać poprawie warunków kształcenia i jako takie nie będzie stanowić korzystnego uzupełnienia sieci szkół publicznych we W. W świetle tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Domagał się nadto zasądzenia od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W rozwinięciu argumentacji skargi skarżący podniósł, że przedłożył wszystkie wymagane przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej dokumenty a przy tym uzasadnił także, że utworzenie szkoły będzie sprzyjać poprawie warunków kształcenia i korzystnie uzupełniać będzie sieć szkół publicznych we W. W ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie wyjaśniają w sposób przekonujący stanowiska tych organów, że utworzenie wnioskowanej szkoły publicznej nie będzie sprzyjać poprawie warunków kształcenia lub nie uzupełni korzystnie sieci szkół we W. Strona zwróciła uwagę, że w toku postępowania administracyjnego wystąpiła do Prezydenta W. z zapytaniem, czy została przeprowadzona analiza jakościowa (uzupełniająca zgromadzony materiał dowodowy), czy w aktach sprawy znajdują się dokumenty, które dotyczą analizy potwierdzającej uwzględnienie zmian demograficznych, aspiracji i potrzeb uczniów i ich rodziców oraz które potwierdzają brak konieczności utworzenia kolejnej szkoły publicznej. W odpowiedzi, organ pierwszej instancji poinformował, że cały materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania został przedstawiony stronie w dniu [...] września 2020 r. Skarżący, po zapoznaniu się z tym materiałem, a także z treścią decyzji organu pierwszej instancji, stwierdza, że Prezydent W. nie przeprowadził wspomnianych analiz. Co więcej, w ocenie strony, pomimo wykazania przez nią szeregu wątpliwości w sprawie, organ odwoławczy bezrefleksyjnie i mechanicznie powielił ustalenia organu pierwszej instancji, nie odnosząc się do zarzutów i uwag podniesionych w odwołaniu. Organ drugiej instancji poprzestając jedynie na powtórzeniu ustaleń organu pierwszej instancji, także uwzględnił w swoim rozstrzygnięciu jedynie kryterium ilościowe, tj. pominął kryterium jakościowe, pomimo bezsprzecznego wykazania przez stronę, że utworzenie wnioskowanej szkoły spełnia przesłanki określone w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej. W tym kontekście skarżący podniósł, że postępowanie odwoławcze jest ponownym merytorycznym rozpatrzeniem danej sprawy, w którym organ drugiej instancji obowiązany jest m.in. do wyczerpującego odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania. Na tle tej argumentacji skarżący skonstatował, że decyzja organu drugiej instancji została wydana w warunkach całkowitej dowolności. W swoim rozstrzygnięciu organ drugiej instancji przywołał jedynie argumenty natury demograficznej, tymczasem, w sprawie należało rozważyć przesłanki określone w art. 88 ustawy Prawo oświatowe i § 4 wspomnianego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej. Dodał nadto, że organ drugiej instancji nie wziął w ogóle pod uwagę interesu społecznego, ani interesu obywateli. Tymczasem, zarówno interes społeczny, jak i interes obywateli wymaga, by na danym terenie funkcjonowały szkoły dające możliwość kształcenia na wysokim poziomie i odpowiadające potrzebom zmieniającego się rynku pracy (a nie jakiekolwiek szkoły), nadto, aby z tego rodzaju szkół (publicznych) mogli korzystać uczniowie bez względu na ich status materialny. W odpowiedzi na skargę, D. Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 910) oraz przepisy § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie przez osobę prawną lub osobę fizyczną szkoły lub placówki publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1591; dalej: rozporządzenie). Zgodnie z treścią art. 88 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe, założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną wymaga zezwolenia właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, której zadaniem jest prowadzenie szkół lub placówek publicznych odpowiednio danego typu lub rodzaju, wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty. Przesłanki założenia szkoły lub placówki publicznej zostały określone w § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Jedną z przesłanek zezwolenia na założenie szkoły jest ustalenie, że utworzenie szkoły w miejscowości wskazanej przez założyciela będzie sprzyjać poprawie warunków kształcenia, a także korzystnie uzupełniać sieć szkół publicznych w odpowiednio tej miejscowości, gminie, powiecie, województwie lub regionie (§ 4 ust. 1 pkt 6). Skarżący ubiegał się o udzielenie mu zezwolenia na założenie we W. publicznego liceum ogólnokształcącego. Bezspornie, jak ustaliły to organy obu instancji, w sprawie zostały spełnione warunki określone w pkt 1-5 powołanego przepisu. Źródłem sporu między stronami jest natomiast kwestia spełnienia wymogu zawartego w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, odmowa udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia nie narusza prawa, albowiem organy orzekające w sprawie, prawidłowo stosując normy procesowe kodeksu postępowania administracyjnego (z uwzględnieniem § 4 ust. 2 rozporządzenia), dokonały poprawnej wykładni § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, a swoje stanowisko należycie uzasadniły nawiązując do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Materiał ten Sąd uznał za wyczerpujący z punktu widzenia przesłanki z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Konstrukcja normy prawnej wynikającej z treści § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. wskazuje na konieczność łącznego spełnienia dwóch wymogów niezbędnych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o założenie szkoły tj. poprawie warunków kształcenia oraz korzystnego uzupełnienia sieci szkół publicznych odpowiednio - w miejscowości, gminie, powiecie, województwie lub regionie. Konstatując, w świetle brzmienia powołanego przepisu nie wystarczy zatem jedynie wykazanie, że nastąpi poprawa warunków kształcenia. Konieczne jest bowiem także wykazanie korzystnego uzupełnienia sieci szkół publicznych. Jak trafnie akcentuje się w orzecznictwie sądowym, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. I OSK 147/14, z dnia 18 września 2019 r. sygn. I OSK 2920/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), kryterium korzystnego uzupełniania sieci szkół publicznych na danym terenie jest zwrotem prawnie niedookreślonym. Na jego treść składa się wiele okoliczności faktycznych, których spełnienie daję się ustalić dopiero na gruncie konkretnej sprawy. W szczególności, należą do nich względy o charakterze demograficznym, a także sytuacja, gdy jednostka samorządu terytorialnego nie jest w stanie zaspokoić określonego rodzaju potrzeb edukacyjnych miejscowej wspólnoty samorządowej (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1837/14, z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1472/14, CBOSA). Trzeba bowiem pamiętać, że sieć szkół danego rodzaju ma zaspokajać potrzeby edukacyjne miejscowej wspólnoty samorządowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1837/14, dostępny CBOSA), zaś realizacja zadań oświatowych realizowana jest na poziomie samorządowym. W ocenie Sądu, zebrany przez organy administracji publicznej materiał dowodowy nie wykazał, by założenie w miejscowości W. wnioskowanego publicznego liceum ogólnokształcącego mogłoby korzystnie uzupełnić sieć szkół tego rodzaju oraz o tym typie kształcenia w tym mieście. Z poczynionych przez organy niewadliwych i niezakwestionowanych skutecznie przez stronę skarżącą ustaleń faktycznych, znajdujących należyte odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, bezsprzecznie przede wszystkim wynika, że w roku szkolnym 2020/2021 w liceach ogólnokształcących pozostało aż [...] wolnych miejsc. Na tle tych ustaleń zgodzić się należy z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji oceną D. Kuratora Oświaty, że w szkołach publicznych prowadzonych przez Miasto W. oferta edukacyjna (liczba miejsc) pokrywa zapotrzebowanie na kształcenie o tym profilu. Trafnie również konstatuje ten organ, że utworzenie nowej szkoły (ukierunkowanej na kształcenie tego typu jakie oferują licea ogólnokształcące) nie wniosłoby widocznych korzyści społecznych i spowodowałoby zwiększenie wydatków publicznych w sytuacji, gdy nie jest to konieczne. Jakkolwiek sam aspekt finansowy nie ma w tego rodzaju sprawach charakteru decydującego, to jednak, co potwierdza orzecznictwo sądowe, należy go również uwzględniać w ramach wykładni przesłanki korzystnego uzupełniania sieci szkół publicznych w rozumieniu powoływanego wcześniej § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Jak trafnie argumentuje organ w zaskarżonej decyzji, powielając poglądy wyrażane w orzecznictwie sądowym, szkoły i placówki publiczne utworzone na podstawie zezwolenia wskazanego w art. 88 ust. 4 ustawy Prawo oświatowe, chociaż z administracyjnoprawnego punktu widzenia mają charakter szkoły publicznej, to w dalszym ciągu są własnością prywatną. Tymczasem, szkoły publiczne prowadzone przez osoby fizyczne bądź prawne otrzymują na każdego ucznia dotacje z budżetu jednostki samorządu terytorialnego obowiązanej do prowadzenia odpowiedniego typu i rodzaju szkół w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkołach tego samego typu i rodzaju prowadzonych przez tę jednostkę samorządu terytorialnego, nie niższej jednak niż kwota przewidziana na jednego ucznia szkoły danego typu i rodzaju w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego. Zatem wykładanie na te szkoły środków publicznych w istocie byłoby racjonalne jedynie w sytuacji, gdy istniejąca na danym terenie sieć szkół publicznych będących własnością jednostek samorządu terytorialnego nie pokrywa w pełni lub w znacznej części określonych potrzeb edukacyjnych miejscowej wspólnoty samorządowej. Tak więc podniesiony przez skarżącego zarzut, że organ w sposób nieuprawniony, przy rozpatrywaniu wniosku, rozważał aspekt fiskalny nie był uzasadniony. Mając na uwadze brzmienie § 4 ust. 1 pkt 6 oraz fakt, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie edukacji publicznej należy do zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego organ był uprawniony do rozważenia także i skutków finansowych związanych z udzieleniem zezwolenia na założenie wnioskowanej przez skarżącego szkoły. W uzupełnieniu tej argumentacji oraz w nawiązaniu do zarzutów skargi należy w tym miejscu także zaakcentować, że jakkolwiek w zaskarżonej decyzji organ nie odwołał się wprost do klauzuli interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, to pośrednio, argumentacja organu w zakresie skutków finansowych związanych z pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony miała niewątpliwie taki właśnie walor. O dowolności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może wreszcie świadczyć akcentowany przez stronę fakt, że w sprawie uzyskano pozytywną opinię D. Kuratora Oświaty w zakresie udzielenia zezwolenia na założenie publicznego technikum dla młodzieży. W orzecznictwie sądowym za utrwalony uznać należy pogląd, że choć zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej jest udzielane po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty (co wynika z treści § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. oraz art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe) to opinia ta nie przesądza o spełnieniu przesłanek warunkujących wydanie zezwolenia na założenie szkoły publicznej. Uzyskanie wspomnianej opinii kuratora oświaty stanowi jedynie element postępowania w sprawie dotyczącej założenia szkoły publicznej i wynika ze sprawowanego przez ten organ nadzoru pedagogicznego. Dokonywanie przez ten organ wiążącej oceny innych aspektów (zmierzających do oceny całościowej dopuszczalności wydania zezwolenia na założenie szkoły sprawy), wykraczałoby poza nadzór pedagogiczny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 528/20). Stąd też, za poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 802/07, należy stwierdzić, że wspomnianą opinię należy traktować jako wypowiedź organu sprawującego nadzór pedagogiczny nad szkolnictwem, mającą prezentować jedynie jego punkt widzenia. W rezultacie, odmowne rozpatrzenie wniosku strony o założenie publicznego liceum ogólnokształcącego, przy pozytywnej opinii D. Kuratora Oświaty, nie naruszało prawa. W podsumowaniu tej części rozważań należy wskazać, że w sprawie nie doszło do naruszenia objętego zarzutami skargi § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Za nieuzasadnione Sąd ocenił także podniesione w skardze zarzuty dotyczącego naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 15 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Zdaniem Sądu, pozbawione podstaw są zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Z treści zaskarżonej decyzji wynika bowiem ponad wszelką wątpliwość, że organ drugiej instancji dokonał ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, rozstrzygając sprawę w jej całokształcie. Zaskarżona decyzja nie nosi zatem cech wyłącznie kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, że organ drugiej instancji, podobnie jak to uczynił organ pierwszej instancji, pominął w swojej argumentacji kryterium jakościowe (ograniczając się jedynie do kryterium ilościowego) należy wskazać, że akcentowana przez stronę w toku postępowania kwestia wysokiej jakości wyposażenia niepublicznej szkoły o nazwie "Europejskie Liceum Służb Mundurowych we W.", którego uczniowie mieliby się stać uczniami szkoły publicznej o nazwie "Europejskie Liceum Ogólnokształcące we W." nie mogła przesądzić o wadliwości zaskarżonej decyzji. Przy ocenie spełnienia przesłanki "korzystnego uzupełnienia sieci szkół" z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia tego rodzaju argumentacja nie mogła mieć znaczenia normatywnego, do której to kwestii organ odwoławczy odniósł się w końcowej części zaskarżonej decyzji. W końcowej części decyzji, w nawiązaniu do zarzutu odwołania w zakresie obowiązku przeprowadzenia analizy porównawczej w zakresie wyposażenia szkoły która miałaby powstać w miejsce zlikwidowanej szkoły niepublicznej z funkcjonującymi już na terenie W. szkołami publicznymi organ odwoławczy wskazał, że takie okoliczności jak – warunki lokalowe, wyposażenie w pomoce naukowe, księgozbiór etc. nie mieszczą się w przesłance "korzystnego uzupełnienia sieci szkół" Stanowisko organu znajduje poparcie w orzecznictwie sądowym, jak choćby w powołanym w zaskarżonej decyzji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 146/06. Za chybione należało ocenić także podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Jak już podkreślono na wstępie, zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał za dostateczny do wydania rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie to nie nosi cech dowolności i zostało należycie uzasadnione. W zaskarżonej decyzji przeprowadzoną wykładnię przepisów prawa w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, wskazano na materiał dowodowy stanowiący podstawę końcowych wniosków organu, a nadto, odniesiono się w zasadniczych kwestiach do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wniesioną w sprawie skargę w całości oddalił, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.