IV SA/Wr 237/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2013., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] 2013r., Nr [...], odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego, powołując się na przepis art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji odmawiając skarżącej [...] przyznania dodatku mieszkaniowego, na wniosek złożony dnia 8 listopada 2012 r. stwierdził, że "[...] skoro [...] nie spełnia przesłanki posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, bądź oczekiwania na przysługujący lokal zamienny albo socjalny, nie przysługuje jej dodatek mieszkaniowy na wniosek złożony w dniu 08.11.2012 r." Od decyzji tej, odwołanie wniosła [...] podnosząc, że gdy miała przyznany dodatek mieszkaniowy, tj. do listopada 2012 r., terminowo wywiązywała się z opłat za lokal. Podkreśliła, że utrzymuje się z zasiłków z MOPS-u, które są mniejsze niż opłaty. Brak dodatku mieszkaniowego spowoduje zwiększenie zadłużenia. Przyznała, że wprawdzie nie oczekuje na inny lokal zamienny ani na lokal socjalny, jednakże zdaniem Odwołującej się, cyt.: "Porozumienie, które płaci jest traktowane jako umowa warunkowa na w/w lokal (...)". Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji podkreśliło, że z przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, że przesłanką nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego jest - co do zasady - posiadanie tytułu prawnego do lokalu. Przyznanie dodatku mieszkaniowego osobie nieposiadającej takowego tytułu, możliwe jest jedynie w przypadku, gdy ta oczekuje na lokal zamienny albo socjalny. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dotyczy zatem osób, które posiadają już prawo do lokalu zamiennego albo socjalnego, ale prawo to nie zostało jeszcze zrealizowane. Innymi słowy, danej osobie musi już przysługiwać prawo do lokalu zamiennego albo socjalnego, na którego realizację oczekuje w lokalu, co do którego nie ma tytułu prawnego. Przechodząc do rozpatrywanej sprawy Kolegium wskazało, że umowa najmu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez [...] została wypowiedziana przez Gminę W. z dniem 31 lipca 2011 r. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano brak dokonywania opłat czynszowych (pismo Zastępcy Dyrektora Wydziału Lokali Mieszkalnych Departamentu Nieruchomości i Eksploatacji Urzędu Miejskiego W. z dnia [...] 2012 r. [...]). Z przesłanych do Kolegium akt sprawy wynika, że [...] nie wystąpiła do sądu powszechnego o uznanie wypowiedzenia umowy najmu wskazanego wyżej lokalu mieszkalnego za bezpodstawne lub bezskuteczne. Dalej Kolegium wskazało, że dnia 16 stycznia 2012 r. [...] zawarła z Gminą W. Porozumienie nr [...] w sprawie częściowego umorzenia należności za korzystanie z lokalu mieszkalnego pod warunkiem spłaty pozostałej zaległości w ratach oraz pod warunkiem bieżącego regulowania opłat. Według § 1 tegoż Porozumienia, strony oświadczyły, że na dzień 1 czerwca 2011 r., należności za korzystanie z lokalu mieszkalnego, położnego we W. przy ul. [...], wynoszą 22.810,82 zł, w tym opłaty za korzystanie z lokalu mieszkalnego – 13.937,69 zł i odsetki od zaległości za korzystanie z lokalu – 8.873,13 zł. W § 2 ust. 2 tego Porozumienia wprost zaś stwierdzono, że, cyt.: "Częściowe umorzenie przez Wierzyciela należności za korzystanie z lokalu mieszkalnego pod warunkiem wcześniejszej spłaty pozostałej zaległości należności nie stanowi potwierdzenia prawa do lokalu, ani zgody Gminy W. na pozostawanie Dłużników w lokalu, o którym mowa w § 1." Ponadto w § 2 ust. 3 stwierdzono, cyt.: "Niezależnie od obowiązku uiszczania rat w wysokości i terminach określonych w ust. 1 - Dłużnicy do czasu wydania Wierzycielowi zajmowanego lokalu mieszkalnego zobowiązani są do terminowego regulowania w pełnej wysokości bieżących należności za korzystanie z lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego". W ocenie Kolegium, nie ma wątpliwości, że - po wypowiedzeniu umowy najmu z dniem 31 lipca 2011 r. - najem na przedmiotowy lokal mieszkalny nie został przedłużony. W tej sytuacji uznać należy, że Strona zajmuje obecnie ów lokal bez tytułu prawnego. Nadto Kolegium wskazało, że zgodnie z § 20 ust. 2 uchwały Nr XXXVII/ 2420/05 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 21 kwietnia 2005r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Wrocław (Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego z 2008 r. Nr 31, poz. 444 ze zm.), osoba pozbawiona tytułu prawnego do lokalu na skutek wypowiedzenia umowy z powodu zaległości czynszowych, może wnioskować o ponowne zawarcie umowy, w przypadku całkowitej spłaty zobowiązań. Kolegium podkreśliło, że strona zajmując lokal komunalny bez tytułu prawnego, mogłaby skutecznie ubiegać się o dodatek mieszkaniowy (naturalnie, jeśli spełniłaby inne warunki do przyznania takiego świadczenia), gdyby oczekiwała na lokal zamienny albo socjalny, co wynika z treści pkt 5 ust. 1 art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zdaniem Kolegium, [...] nie jest jednak osobą oczekującą na przysługujący jej lokal zamienny bądź socjalny, co potwierdza materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji. Okoliczności sprawy nie dają podstaw do stwierdzenia, że - w świetle ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) oraz w/w uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 21 kwietnia 2005 r. – [...] przysługuje prawo do lokalu zamiennego. W konsekwencji tegoż Kolegium stwierdziło, że nie jest ona osobą oczekującą na lokal zamienny. Brak jest również informacji o tym, aby wobec [...] zapadł wyrok sądu orzekający o eksmisji wraz z przyznaniem prawa do lokalu socjalnego. Kolegium powołało się na stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn.akt I OSK 214/06, gdzie Sąd stwierdził, iż, cyt.: "w przepisie tym użyto sformułowania «osobom....oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny». Tak więc - jak to słusznie podniósł Sąd I instancji - danej osobie musi już przysługiwać prawo do lokalu socjalnego, na którego realizację oczekuje w lokalu, co do którego nie ma tytułu prawnego. Dodać przy tym należy, że orzeczenie w wyroku eksmisyjnym o przyznaniu prawa do lokalu socjalnego ma charakter konstytutywny. Dopiero więc po uprawomocnieniu się orzeczenia o przyznaniu takiego prawa, skarżąca będzie spełniała przesłanki z powołanego art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, do uzyskania takiego dodatku". W tym kontekście zdaniem Kolegium spostrzeżenia wymaga, że Gmina W. nie wniosła nawet powództwa o eksmisję [...] z zajmowanego lokalu. Odwołująca się nie jest osobą oczekującą na lokal socjalny. Strona także nie podnosi, że oczekuje na lokal zamienny albo socjalny. W ocenie Kolegium [...] nie spełnia zatem przesłanki warunkującej przyznanie dodatku mieszkaniowego, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Odnosząc się do argumentacji odwołania – Kolegium podkreśliło, że nie kontrolowało w niniejszym postępowaniu odwoławczym decyzji, na podstawie której – do listopada 2012 r. – [...] miała przyznany dodatek mieszkaniowy. Mając powyższe na uwadze Kolegium orzekło, jak na wstępie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zarzuciła: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 138 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w sprawie nie istnieją przesłanki do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. W uzasadnieniu skargi [...] stwierdziła, że brzmienie zawartego Porozumienia w związku z § 20 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z 21 kwietnia 2005 r. Nr XXXVII/2420/05 - pozwala przyjąć, że skarżąca posiada uprawnienie do korzystania z zajmowanego lokalu wynikające ze zgody wyrażonej przez Gminę W. na jej zamieszkiwanie. Zgoda ta wynika z tego, że skarżąca regularnie dokonuje comiesięcznych wpłat bieżącego czynszu i innych opłat za lokal mieszkalny. W zamian Gmina akceptuje zamieszkiwanie skarżącej w lokalu, zaś w razie zrealizowania wszystkich zobowiązań wynikających z porozumienia dopuszcza się możliwość ponownego zawarcia przez Gminę umowy najmu ze skarżącą. Przyjąć można, że omawiany stosunek prawny ustać może z chwilą cofnięcia zgody na zamieszkiwanie wskutek wniesienia pozwu o eksmisję. Takiego pozwu Gmina jednak nie wniosła. Ponadto skarżąca podniosła, że w przedmiotowym lokalu mieszkalnym zamieszkuje wraz z małoletnią córką i niepełnosprawnym w stopniu znacznym synem. W sytuacji skierowania pozwu o eksmisję - Sąd, stosownie do art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, orzekłby o prawie skarżącej do lokalu socjalnego. Natomiast przepis art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatku mieszkaniowym przyznaje prawo do dodatku mieszkaniowego również osobie zamieszkującej bez tytułu prawnego, lecz oczekującej na lokal zamienny lub socjalny. Skoro zatem prawo do dodatku przysługuje osobie, wobec której zapadł już wyrok eksmisyjny, w którym orzeczono o prawie do lokalu zamiennego lub socjalnego, to brak jest jakiegokolwiek powodu, by gorzej traktować osobę, która zobowiązała się do spłaty zaległości czynszowych po to właśnie, by uniknąć orzeczenia eksmisji i uzyskać możliwość ponownego nawiązania stosunku najmu. Względy celowości, ani żadne inne nie przemawiają za tym, by pozbawiać uprawnienia do dodatku mieszkaniowego taką osobę przy równoczesnym obdarzeniu tym uprawnieniem osoby oczekującej na lokal socjalny lub zamienny. Można by nawet spodziewać się, że dla osób, które straciły przymiot najemcy lokalu nie byłoby korzystne podpisywanie ugody z administratorem i dobrowolne spłacanie całości zobowiązań - bo powodowałoby utratę prawa do dodatku, korzystne byłoby natomiast doprowadzenie do wyroku eksmisyjnego i wieloletnie w praktyce oczekiwanie na lokal socjalny lub zamienny - przy zachowaniu prawa do dodatku mieszkaniowego - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2008 r. III SA/Gd 146/08 LEX nr 493254. Skarżąca wskazała, że organ I instancji przyjął takie stanowisko w decyzji nr [..] r. z dnia [...] 2012 r. przyznając dodatek mieszkaniowy do lokalu położonego przy ul. [...] w okresie od 1 czerwca 2012 r. do 30 listopada 2012 roku. Stąd zdaniem skarżącej decyzja MOPS W. z dnia [...] 2013 r. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2013 r. jest dla Niej niezrozumiała i krzywdząca. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. I tak rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw tak do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jak i do jej uchylenia. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U. Nr 71, poz.734 ze zm./. Istotne jest przy tym, że przepisy w/w ustawy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw i to bez względu na szczególnie trudną, indywidualną sytuację osób starających się o dodatek. Prawodawca w sposób bardzo ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania dodatków mieszkaniowych, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego, w szczególności zaś, by to od decyzji tego organu zależało w sposób bezpośredni przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz jego rozmiar, względnie by organ miał jakąkolwiek możliwość odstąpienia od zasad przyznawania dodatku mieszkaniowego i przyznania go mimo niespełnienia przesłanek przewidzianych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Niesporne jest, że podstawą prawną wydanych w sprawie decyzji stanowił przede wszystkim przepis art.2 ust.1 w/w ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym dodatek mieszkaniowy przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem. 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Przywołany wyżej przepis art.2 ust.1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych mający charakter bezwzględnie obowiązujący, określa podstawową przesłankę przyznania dodatku mieszkaniowego, jaką jest dysponowanie przez wnioskodawcę jednym ze wskazanych w nim tytułów prawnych do lokalu, z którym dodatek taki jest związany. Również zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego może również uprawniać do dodatku mieszkaniowego, jednakże pod warunkiem, że dana osoba oczekuje na przysługujący jej lokal socjalny lub zamienny. Oznacza to, że brzmienie cyt. wyżej przepis art.2 ust.1 ustawy uniemożliwia (wyklucza) możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego osobie nie objętej jego zakresem. W niniejszej sprawie, powodem odmowy przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego był brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, jak i to, że skarżąca nie oczekuje na przysługujący Jej lokal zamienny albo socjalny. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy niewątpliwie wynika, że umowa najmu lokalu, w którym zamieszkuje skarżąca [...], wypowiedziana została ze skutkiem prawnym na dzień 31 lipca 2011r. w związku z powstałym zadłużeniem w dokonywaniu opłat czynszowych. Z akt sprawy nie wynika natomiast i nie podnosi tego skarżąca, by występowała do sądu powszechnego o uznanie dokonanego wypowiedzenia umowy najmu przedmiotowego lokalu za bezpodstawne lub bezskuteczne. W świetle powyższych ustaleń, nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości, że skarżąca utraciła tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego, wynikający z umowy najmu, a co oznacza, że nie zachodzi przesłanka o której jest mowa w cyt. wyżej przepisie art.2 ust.1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Podkreślić należy, że organ administracyjny rozpoznając sprawę w zakresie uprawnień strony do dodatku mieszkaniowego jest zatem zobligowany ustalić istnienie tytułu prawnego do lokalu w rozumieniu art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych lub brak tego tytułu. Nie jest natomiast uprawniony do zastępowania strony umowy najmu w zakresie jej uprawnień do kontroli skuteczności zmiany, wygaśnięcia, czy też rozwiązania tej umowy, a postępowanie takie toczyć się powinno na drodze cywilnej. Jedynie strona posiada takie uprawnienia i w przypadku zakwestionowania przez nią słuszności pozbawienia jej tytułu do lokalu mieszkalnego postępowanie w sprawie o dodatek mieszkaniowy mogłoby zostać zawieszone przed organami administracji, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego. Nie jest także w niniejszej sprawie sporne, że w dniu 16 stycznia 2012r. Gmina W. występująca jako wierzyciel zawarła z [...] jako dłużnikiem, Porozumienie nr [...] w sprawie częściowego umorzenia należności za korzystanie z lokalu mieszkalnego pod warunkiem spłaty pozostałej zaległości w ratach oraz pod warunkiem bieżącego regulowania opłat. Istotne jest w sprawie, że w/w dokument - Porozumienie dotyczy niewątpliwie kwestii związanych z powstałym zadłużeniem w regulowaniu przez skarżącą opłat z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego położnego we W. przy ul. [...]. W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma zapis § 2 ust. 2 tego Porozumienia, który wprost stwierdza, iż, cyt.: "Częściowe umorzenie przez Wierzyciela należności za korzystanie z lokalu mieszkalnego pod warunkiem wcześniejszej spłaty pozostałej zaległości należności nie stanowi potwierdzenia prawa do lokalu, ani zgody Gminy W. na "pozostawanie Dłużników w lokalu o którym mowa w § 1." Ponadto § 2 ust. 3 tegoż Porozumienia stanowi, cyt.: "Niezależnie od obowiązku uiszczania rat w wysokości i terminach określonych w ust. 1 - Dłużnicy do czasu wydania Wierzycielowi zajmowanego lokalu mieszkalnego zobowiązani są do terminowego regulowania w pełnej wysokości bieżących należności za korzystanie z lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego". W tej sytuacji zgodzić się w pełni należy z organem odwoławczym, że – po wypowiedzeniu umowy najmu ze skutkiem prawnym na dzień 31 lipca 2011 r. – najem nie został przedłużony, co oznacza, że [...] zajmuje obecnie przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. Wprawdzie omawiana ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie zawiera definicji pojęcia: "tytułu prawnego do zajmowania lokalu", tym niemniej, opisanego wyżej Porozumienia tak ze względu na jego przedmiot, jak i zawarte w nich, a cytowane wyżej postanowienia – nie można przyjąć, że stanowi tytuł prawny, o którym jest mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 omawianej ustawy. W myśl natomiast § 20 ust. 2 uchwały Nr XXXVII/2420/05 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Wrocław (Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego z 2008 r. Nr 31, poz. 444 ze zm.), osoba pozbawiona tytułu prawnego do lokalu na skutek wypowiedzenia umowy z powodu zaległości czynszowych, może wnioskować o ponowne zawarcie umowy najmu dopiero w przypadku całkowitej spłaty zobowiązań. Zgodzić się także należy z organem odwoławczym, że strona, zajmując lokal komunalny bez tytułu prawnego, mogłaby skutecznie ubiegać się o dodatek mieszkaniowy (naturalnie, jeśli spełniłaby inne warunki do przyznania takiego świadczenia), gdyby oczekiwała na przysługujący jej lokal zamienny albo socjalny, co wprost wynika z treści art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wykazał natomiast, by [...] była osobą oczekującą na przysługujący jej lokal zamienny bądź lokal socjalny. Okoliczności sprawy nie dają podstaw do stwierdzenia, że - w świetle ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) oraz w/w uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 21 kwietnia 2005 r. – [...] jest osobą oczekująca na przysługujący Jej lokal zamienny albo socjalny. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że fakt utraty tytułu prawnego do lokalu powoduje, że nie można nabyć prawa do dodatku mieszkaniowego, niezależnie czy postępowanie o eksmisje zostało wszczęte czy też nie. Postępowanie o eksmisje jest jednym z skutków utraty tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, a jego zakończenie nie ma bezpośredniego wpływu na prawo do dodatku mieszkaniowego. Jeżeli w wyroku eksmisyjnym sąd ustali, że skarżącej przysługuje prawo do lokalu socjalnego, dopiero wówczas zostanie spełniona przesłanka pozwalająca uzyskać prawo do dodatku mieszkaniowego /por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 3345/02, Lex nr 700840/. Gdy nadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, iż jeżeli skarżąca składając wniosek nie była osobą oczekującą na przysługujący jej lokal socjalny, to nie spełniała ustawowego warunku i nie mogła uzyskać dodatku mieszkaniowego (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn.akt I OSK 214/06, Lex nr 319405). W tym stanie rzeczy, Sąd nie podzielił twierdzeń skarżącej, że skoro Gmina nie wystąpiła do sądu powszechnego o eksmisję Jej rodziny z zajmowanego lokalu, to tym posiada prawo do dodatku mieszkaniowego. Jeżeli zatem, jak trafnie przyjęły organy - skarżąca nie spełnia podstawowego warunku do otrzymania dodatku mieszkaniowego jakim jest posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego i nie należy do osób oczekujących na przysługujący Jej lokal zamienny albo socjalny, to odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego była prawnie uzasadniona. Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest powoływanie się skarżącej na wydane we wcześniejszym okresie decyzje o przyznaniu Jej dodatku mieszkaniowego, skoro niewątpliwe jest, że dotyczyły one innego okresu, czyli innej sprawy - odrębnego postępowania administracyjnego i pozostawały poza kontrolą sądu administracyjnego. Także powoływanie się skarżącej na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2008r. sygn.akt III SA/Gd 146/08 nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, gdyż wydany został w innej sprawie, czyli w innych okolicznościach faktycznych i prawnych. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącą okoliczności związane tak z trudnościami związanymi ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym synem, jak i sytuacją materialną, aczkolwiek bardzo istotne z punktu widzenia skarżącej, nie mogły być uwzględnione przez Sąd z tej to przede wszystkim przyczyny, iż względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej Sąd ten nie może brać pod uwagę, jako, że dotyczą one sfery pozaprawnej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż wbrew zarzutom skarżącej , tak zaskarżona decyzja, jak i utrzymana w mocy decyzja organu I instancji nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270) - skargę oddalił. H.B.22.10.2013r.