IV SA/Wr 258/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Zarządu Powiatu S. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora [...] w S. postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] grudnia 2014 r. Zarząd Powiatu w S. podjął uchwałę nr [...] w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora [...] w S. Pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. M. B. wezwała Zarząd Powiatu w S. do usunięcia naruszenia prawa powyższą uchwałą. Pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. Zarząd Powiatu w S. poinformował skarżącą, że ze względu na konieczność wyjaśnienia wszystkich aspektów zawartych w wezwaniu, odpowiedź na złożone wezwanie zostanie udzielona nie później niż do dnia 16 lutego 2015 r. Pismem z dnia 25 lutego 2015 r. Zarząd Powiatu w S. poinformował skarżącą, ze nie znalazł podstaw do wzruszenia podjętej uchwały. Pismem z dnia 12 marca 2015 r. skarżąca złożyła skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarga wpłynęła do organu w dniu 30 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane z zakresu administracji publicznej. Ponadto akty prawa miejscowego, a także inne akty jednostek samorządu terytorialnego (wymienione w pkt 6 art. 3 p.p.s.a.), mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, stanowiących lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 powyższej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r., Nr 595 ze zm.), skargę na uchwałę podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą. Skuteczne wniesienie skargi wymaga dochowania terminu oraz wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z przepisem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do postanowień z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku aktów innych niż decyzja lub postanowienie, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Powyższy przepis wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Jego analiza prowadzi do wniosku, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg pierwszy z dwóch terminów, o których mowa powyżej – a mianowicie - termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie. W takim bowiem przypadku bieg rozpoczyna termin trzydziestu dni – liczony od dnia doręczenia odpowiedzi. Jeżeli natomiast we wskazanym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/0; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2715/12, z dnia 3 grudnia 2013 r. , sygn. akt II GSK 2231/13, z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt. I OSK 710/13, publ. w internecie: CBOSA). W rozpoznawanej sprawie skarga złożona w dniu 30 marca 2015 r. wniesiona została z uchybieniem terminu, który upłynął wraz z dniem 16 lutego 2015 r. Należy przy tym wskazać, że w dniu 30 marca 2015 r. skarga wpłynęła do organu. Chociaż z akt administracyjnych sprawy nie wynika, czy skargę złożono za pośrednictwem poczty, czy osobiście w siedzibie organu to jednak Sąd nie wzywał skarżącej do udzielenia stosownych wyjaśnień albowiem gdyby nawet przyjąć najkorzystniejszą dla skarżącej datę sporządzenia skargi tj. 12 marca 2015 r. to i tak skarga byłaby wniesiona po terminie. W dniu 16 lutego 2015 r. upłynął bowiem 60-dniowy termin liczony od dnia złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. od dnia 16 grudnia 2012 r., który nie został przerwany udzieleniem przez organ odpowiedzi na wezwanie. Wprawdzie organ pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. poinformował skarżącą, że stosowną odpowiedź przekaże do dnia 16 lutego 2015 r., to jednak odpowiedź na wezwanie została sporządzona dopiero w piśmie z dnia 25 lutego 2015 r., które skarżąca otrzymała w dniu 3 marca 2015 r. Mając zatem na względzie opisane powyżej okoliczności stanu faktycznego sprawy, przedmiotowa skarga jako spóźniona podlegała – w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – odrzuceniu, co też orzeczono w sentencji postanowienia.