IV SA/Wr 270/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Burmistrza Nowogrodźca z dnia 17 marca 2025 r., nr 1 w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Burmistrza Nowogrodźca na rzecz M. C. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 marca 2025 r., nr 1 Burmistrz Nowogrodźca (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, Burmistrz), działając na podstawie art. 134, 123 i 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 527, dalej: k.p.a.), po zapoznaniu się z odwołaniem z dnia 10 lutego 2025 r. M. C. (dalej: Strona, Skarżący) od decyzji Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w W. (dalej: organ I instancji) z dnia 7 lutego 2025 r., nr 1/2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji – stwierdził niedopuszczalność odwołania. Wnioskiem z dnia 27 stycznia 2025 r. (data wpływu do organu 27 stycznia 2025 r. na adres do doręczeń drogą elektroniczną AE:PL-71703-93617-HHBDI-35) Skarżący zwrócił się do Dyrektora Szkoły Podstawowej w W. o udostępnienie informacji publicznej: ostatnich protokołów z przeglądów budowlanych rocznych i pięcioletnich budynków szkoły przy "ul. [...]" [...] i [...], protokołów z kontroli Państwowej Straży Pożarnej przestrzegania przepisów przeciwpożarowych w tutejszej szkole, protokołów z kontroli Państwowego Inspektora Sanitarnego w roku szkolnym 2023/2024 i 2024/2025 ostatniego protokołu z przeglądu obiektów szkoły wykonanego przez Dyrektora Szkoły Podstawowej w W., wniosków kierowanych do Burmistrza Nowogrodźca o ujęcie wydatków inwestycyjnych w budżecie Gminy na rok 2025. Skarżący wskazał, że "ww. dokumenty prosi przesłać na niniejsza skrzynkę pocztową". W nagłówku wniosku wskazano "Od AE:PL-69182-14108-TIRBA-21". Organ I instancji opisaną na wstępie decyzją z dnia 7 lutego 2025 r. działając na podstawie art. 104, 118. 127, 127a k.p.a. i art. 16 oraz art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902), po rozpoznaniu wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji. W dniu 10 lutego 2025 r. godz. 11.37 organ I instancji przesłał Skarżącemu na adres e--mail [...] san ww. decyzji z dnia 7 lutego 2025 r. w formie 3 załączników. W dniu 10 lutego 2025 r. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 7 lutego 2025 r. Odwołanie zostało przesłane z adresu AE:PL-69182-14108-TIRBA-21 do organu I instancji na adres do doręczeń drogą elektroniczną AE:PL-71703-93617-HHBDI-35 oraz podpisane elektronicznie podpisem zaufanym godzina 15.18. W dniu 7 lutego 2025 r. organ I instancji za pośrednictwem P. listem poleconym nadał do Skarżącego ww. decyzję z dnia 7 lutego 2025 r. Przedmiotową przesyłkę Skarżący odebrał w dniu 12 lutego 2025 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 marca 2025 r. organ II instancji, po zapoznaniu się z odwołaniem Skarżącego z dnia 10 lutego 2025 r., stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że "Dyrektor Szkoły Podstawowej im. [...] w W. w dniu 07 lutego 2025r. wydał Decyzję Nr 1/2025 o odmowie udostępnienia informacji. Dnia 10 lutego 2025r. ze skrzynki mailowej [...] Szkoły Podstawowej im. [...] w W. został przesłany do Pana M. C. skan Decyzji Nr 1/2025 z dnia 07 lutego 2025r. o odmowie udostępnienia informacji na skrzynkę mailową [...] decyzja została nadana listem poleconym do Pana M. C. w dniu 07 lutego 2025r. Potwierdzenie odbioru listu poleconego z Decyzją nastąpiło dnia 12 lutego 2025r. Natomiast już dnia 10 lutego 2025 r. Pan M. C. złożył odwołanie od Decyzji Nr 1/2025 o odmowie udostępnienia informacji za pośrednictwem Dyrektora Szkoły Podstawowej w W. do Burmistrza Nowogrodźca. Biorąc pod uwagę otrzymanie Decyzji Nr 1/2025 za pośrednictwem P. w dniu 12 lutego 2025r. przez Wnioskodawcę, termin wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg 13 lutego 2025r., zaś warunkiem dochowania ustawowego terminu było wniesienie odwołania najpóźniej w dniu 27 lutego 2025r. Podkreślić należy, że w przypadku wystąpienia przedmiotowych przesłanek niedopuszczalności odwołania tj. brak przedmiotu zaskarżenia w sensie prawnym. W przesłance tej będzie mieścił się przypadek przedwczesnego złożenia środka zaskarżenia, jeszcze przed wejściem do obrotu prawnego decyzji. Organ ma obowiązek stwierdzić niedopuszczalność odwołania od Decyzji Nr 1/2025 o odmowie udostępnienia informacji/ Zgodnie z art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne". Na powyższe postanowienie Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie Burmistrza do rozpatrzenia odwołania. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku z ostrożności procesowej wniósł o przywrócenie terminu na złożenie odwołania. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnienie skargi wskazał, że będąc osobą zaangażowaną w życie społeczności lokalnej, w tym sposobu działania władz samorządowych, po odsłuchaniu posiedzenia Rady Miejskiej Nowogrodźca, na której Radna z Sołectwa W. zwróciła się do Rady Miejskiej z wnioskiem o dokonanie przesunięć budżetowych na wykonanie stosownych remontów budowlanych budynku szkoły, pod rygorem jej zamknięcia (wg Radnej taką informację uzyskała od Dyrektora szkoły) zwrócił się do Dyrektora Szkoły o udostępnienie w trybie informacji publicznej dokumentów ukazujących faktyczny stan techniczny budynków, za które odpowiada Gmina Nowogrodziec (organ prowadzący). Następnie podkreślił, że zasada pisemności postępowania doznaje ograniczenia na mocy regulacji art. 14 § 2 k.p.a., który stanowi, że sprawy mogą być załatwiane ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2017 r. poz. 1219 oraz z 2018 r., poz. 650) lub za pomocą innych środków łączności, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie. Na gruncie niniejszej sprawy, uwzględniając publiczną deklarację Dyrektora Szkoły Podstawowej w W., że przyjął taką strategię, iż będzie odmawiał udostępniania informacji publicznej (po ujawnieniu dzięki dostępowi do informacji publicznej wieloletnich nieprawidłowości w funkcjonowaniu szkoły), należy uznać, iż odwołanie zostało złożone w dobrej wierze po zapoznaniu się przez Skarżącego z rozstrzygnięciem w formie decyzji administracyjnej udostępnionej drogą elektroniczną. Wskazał, ze niniejsze postanowienie jest realizacją polityki utrudniającej dostęp/kontrolę społeczną organów publicznych. Jednocześnie wniósł o zobowiązanie Burmistrza do przedłożenia uwierzytelnionego nagrania z posiedzenia Komisji Skarg i Wniosków RM z dnia 12 listopada 2024 r. Wskazał, że podczas tego posiedzenia Dyrektor zakomunikował swoja politykę o odmawianiu udostępniania informacji, a Burmistrz również zakomunikował, iż jako strona umowy na dowóz uczniów, nie udostępni umów Skarżącemu, bo musiałby go inaczej traktować, niż innych; de facto oznacza to, iż niezgodnie z ciążącym obowiązkiem. Zdaniem Skarżącego, mając powyższe na uwadze, nie budzi wątpliwości, iż otrzymał rozstrzygnięcie drogę elektroniczną (na maila, a powinien poprzez e doręczenia). W korespondencji Szkoła nie poinformowała, iż wysłała korespondencję również drogą tradycyjną. Skarżący zaznaczył, iż zarówno Szkoła, jak i Skarżący posiada adres do doręczeń elektronicznych i w tej formie korespondencja winna być przesyłana. Zatem samo odwołanie zostało złożone po doręczeniu elektronicznym decyzji. Skarżący zapoznał się z rozstrzygnięciem i odniósł się w treści do uzasadnienia. Skarżący dysponując w momencie otrzymania decyzji czasem bezzwłocznie złożył odwołanie (po, a nie przed faktycznym otrzymaniem decyzji). Skarżący również wskazał, iż jego wszelkie działania mają na celu troskę o dobro publiczne, jakość życia publicznego, transparentność działania organów oraz piastunów funkcji publicznych. W przypadku uznania, iż faktycznie odwołanie zostało złożone przed terminem, Skarżący z ostrożności procesowej wniósł o przywrócenie terminu na jego ponowne złożenie. Ponadto podał, że w dniu 15 marca 2025 r. brał udział w spotkaniu, podczas którego dyrektor szkoły udostępnił Skarżącemu dokumenty będące w posiadaniu Szkoły dotyczące jego córki, które wcześniej odmówił (przy decyzji nr 1/2024; Burmistrz podtrzymał decyzję, którą została zaskarżona do WSA we Wrocławiu). W trakcie tego spotkania wicedyrektor szkoły, oznajmiła, iż Szkoła decyzję 1/2025 z 7 lutego 2025 r. przesłała Skarżącemu elektronicznie pocztą, zatem sam organ I instancji (w osobie wicedyrektora zastępującego dyrektora podczas jego nieobecności, który podpisał decyzję), uznał ją za skutecznie dostarczoną, czemu również nie zaprzecza Skarżący. Końcowo wskazał, że na kanwie funkcjonowania Nowogrodzieckiego Samorządu, w którym to zarówno Burmistrz, jak i Dyrektor Szkoły Podstawowej w W. przekazuje nieprawdziwe lub wprost nazywając kłamliwe informacje, a sam obecny piastun funkcji Burmistrza została uznana w przeszłości winną podrobienia podpisu na formularzu inicjującym powołanie na ławnika sądu w B., instrument dostępu do informacji publicznej stanowi ważny element kontroli społecznej organów oparty na Konstytucji RP, który jest intencjonalnie łamany w Gminie Nowogrodziec, a sama powołana przez Burmistrza na stanowisko dyrektora Szkoły (pierwotnie niedopuszczona do konkursu na dyrektora szkoły ze względu na niespełnianie wymagań do zajmowania stanowiska). W spotkaniu również Dyrektor warunkował udostępnienie tylko części informacji publicznej, gdyby wnioskodawca zrezygnował z chęci uzyskania dokumentów, kształtujących skład komisji konkursowej na stanowisko dyrektora szkoły (Nią samą), na co Skarżący się nie zgodził przedkładając dobro publiczne ponad sprawy personalne, a jedynie zadeklarował wycofanie skarg sadowoadministracyjnych po uzyskaniu informacji. W odpowiedzi na skargę Burmistrz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona Skarżącemu w dniu 12 lutego 2025 r., a odwołanie złożone w dniu 10 lutego 2025 r. było przedwczesne. W replice z dnia 5 sierpnia 2025 r. na odpowiedź na skargę Skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Niniejsza sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, tutejszy Sąd uznał, że kontrolowane postanowienie z dnia 17 marca 2025 r. narusza prawo w sposób opisany powyżej, a skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowym postanowieniem organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania Skarżącego na decyzję organu I instancji z dnia 7 lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W myśl stanowiącego podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu II instancji przepisu art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wyjaśnić przyjdzie, że pojęcie "niedopuszczalności odwołania" nie zostało zdefiniowane na gruncie procedury administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przesłanek o charakterze przedmiotowym i podmiotowym (zob. wyrok NSA z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 316/08, dostępny na stronie internetowej http//orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Do przesłanek o charakterze przedmiotowym zalicza się m.in.: zaskarżenie aktu nie będącego decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a. albo wniesienie odwołania od decyzji, która nie została doręczona lub ogłoszona stronie, czy też w sytuacji, gdy środek zaskarżenia został wniesiony przedwcześnie. W kontrolowanej sprawie przesłanką niedopuszczalności odwołania, na co wskazuje treść zaskarżonego postanowienia, była właśnie jego przedwczesność wynikająca z faktu jego wniesienia w dniu poprzedzającym datę oficjalnego doręczenia orzeczenia organu I instancji. Należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zatem co do zasady wniesienie odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności jest przedwczesne i nie może wywoływać skutków prawnych (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 831/07). Pogląd ten jest jednak uzasadniony jedynie w przypadku, gdy przewidziany ustawą środek zaskarżenia wniesiony jest od rozstrzygnięcia, które nie weszło do obrotu prawnego. Podkreślić bowiem należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepisy dotyczące doręczeń pism (w tym także decyzji i postanowień) stanowią w istocie gwarancje przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego. Regulacje te mają chronić obywatela przed nadużyciami ze strony administracji. Zatem nie mogą być interpretowane niejako "na szkodę" obywatela w sytuacji, gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego środka zaskarżenia od wydanego rozstrzygnięcia. Wszelkie nieprawidłowości w zakresie doręczeń powinny więc obciążać organy administracji publicznej i nie powinny być interpretowane na szkodę jednostki (wyrok NSA z 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2259/12, wyrok NSA z 19 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2734/14, wyrok NSA z 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 3/08, dostępne w CBOSA). Nawet jeżeli doręczenie rozstrzygnięcia było wadliwe, to brak jest podstaw do przyjęcia, że wniesienie środka zaskarżenia było przedwczesne (por. wyroki NSA: z 19 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2734/14; z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3095/15; z 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 3/08, dostępne w CBOSA). Ponadto, jak wskazano w wyroku NSA z 30 maja 2019 r. (sygn. akt II OSK 1320/18, dostępny w CBOSA), brak jest przesłanek uzasadniających "przedwczesność" wniesienia odwołania przez stronę, której decyzji nie doręczono zgodnie z zasadami określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, jeśli strona z treścią tej decyzji zapoznała się dzięki jej udostępnieniu np. przez inną stronę, której decyzję doręczono ze skutkiem prawnym. Również w piśmiennictwie zwraca się uwagę, że jeżeli orzeczenie znalazło się w posiadaniu strony, jakkolwiek nie nastąpiło to zgodnie z przepisami regulującymi procedurę doręczeń, to brak jest podstaw do przyjęcia, że wniesienie środka zaskarżenia było przedwczesne (zob. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el 2022). Jeżeli uzewnętrznienie decyzji przez jej publikację spowodowało zapoznanie się przez stronę z treścią decyzji, to "otworzyło" dla strony możliwość jej zaskarżenia. Wejście decyzji do obrotu prawnego jest warunkiem dopuszczalności odwołania, nie zaś jego terminowości. Odwołanie jest niedopuszczalne m.in. przed wejściem decyzji do obrotu prawnego, zaś odwołanie wniesione po upływie terminu, jest wniesione z uchybieniem terminu (por. B.Adamiak/J.Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H.Beck Warszawa 2003 s. 575). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że stanowisko organu odwoławczego co do przedwczesności odwołania jest niezasadne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Skarżący zapoznał się z treścią decyzji doręczonej na jego adres e-mail po jej uprzednim zeskanowaniu, nawet jeśli doręczenie to nie spełniało wymogów prawidłowego doręczeniu. Skoro bowiem decyzja następnie została wysłana w formie papierowej drogą pocztową i organ odwoławczy przyjął, że została ona skutecznie doręczona adresatowi, to tym samym uznał, że decyzja ta weszła do obrotu prawnego. W związku z tym dzień uznania decyzji kwestionowanej odwołaniem za doręczoną Skarżącemu przez operatora pocztowego, nie może mieć decydującego znaczenia dla oceny skuteczności wniesienia środka zaskarżenia w sytuacji, gdy przed jego dokonaniem Strona zapoznała się z wydanym rozstrzygnięciem. Skoro zatem Skarżący zapoznał się z treścią decyzji organu pierwszej instancji w dniu 10 lutego 2025 r., gdyż w tym dniu odebrał przesyłkę na skrzynce e-mailowej z organu, to mógł wnieść odwołanie w dniu 10 lutego 2025 r., mimo że stosownie do art. 42 § 1 k.p.a. doręczenie decyzji należałoby uznać za dokonane z dniem 12 lutego 2025 r. Przyjęta przez organ odwoławczy data doręczenia decyzji nie powinna zatem skutkować stwierdzeniem, że Skarżący przedwcześnie wniósł środek zaskarżenia. W istocie bowiem termin dla dokonania tej czynności rozpoczął się wcześniej i został przez Skarżącego zachowany. Zatem stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania zamknęło Skarżącemu możliwość merytorycznego zweryfikowania przez organ odwoławczy prawidłowości wydanego względem niego rozstrzygnięcia organu I instancji tylko z tego powodu, że wniósł ten środek przed formalnym uznaniem decyzji za doręczoną. Taką wykładnia przepisów dokonana przez organ narusza zasady ogólne postępowania wyrażone w art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej) oraz art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron). Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz będzie związany oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku i uznając odwołanie Skarżącego za złożone w terminie rozpozna je merytorycznie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach w postaci uiszczonego przez Stronę wpisu w wysokości 100,00 zł orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.