IV SA/Wr 277/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. I. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku służbowego oddala skargę w całości. | Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] podinspektor M. I. został odwołany ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji W. L. i został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji we W. z dniem 4 marca 2014 r. W okresie pozostawania w dyspozycji Komendanta skarżący na stanowisku specjalisty posiadał prawo do uposażenia w wysokości należnej przed odwołaniem przez okres 6 miesięcy, tj. w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,10 kwoty bazowej 1.523,29 zł, co stanowi kwotę uposażenia zasadniczego w wysokości 3.200,00 zł i dodatku służbowego w kwocie 1.300,00 zł. Po uchyleniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] mianował z dniem 4 września 2014 r. podinsp. M. I. na stanowisko eksperta Zespołu I Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji we W. w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej 1.523,29 zł, co stanowi kwotę uposażenia zasadniczego w wysokości 3.120,00 zł i dodatku służbowego w kwocie 900,00 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przy mianowaniu na stanowisko eksperta dokonano analizy dotychczasowego przebiegu służby funkcjonariusza, jego wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, a także posiadanego stopnia służbowego. Funkcjonariusz realizował zadania służbowe zarówno w pionie prewencji, jaki w pionie kryminalnym, a zatem posiada doświadczenie zawodowe w obu obszarach funkcjonowania Policji. Funkcjonariusz wyraził zgodę na mianowanie na proponowane stanowisko służbowe eksperta Wydziału [...]. Również przewodniczący Zarządu Terenowego NSZZP KMP we W. nie wniósł zastrzeżeń do określenia grupy zaszeregowania i wysokości przyznanego funkcjonariuszowi dodatku służbowego. Ponadto organ I instancji wskazał, że wysokość dodatku służbowego ma charakter uznaniowy i została ustalona z uwzględnieniem charakteru, zakresu zadań i czynności służbowych przewidywanych do wykonywania przez policjanta na stanowisku służbowym eksperta oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. W odwołaniu funkcjonariusz zakwestionował rozkaz personalny w części dotyczącej wysokości przyznanego dodatku służbowego wskazując, że warunki płacy zostały zmienione na niekorzyść policjanta i nie zastosowano art. 103 ust. 1 ustawy o Policji w zakresie zachowania prawa do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny, wskazując że zgodnie z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji okres, w którym policjant ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem, wynosi sześć miesięcy. Ustawodawca nie dał możliwości skorzystania w tym przypadku z innych przepisów ustawy o Policji, w szczególności z art. 103 ust. 1. Ponadto wysokość dodatku służbowego przyznana funkcjonariuszowi ma charakter uznaniowy. Odpowiedzialność ponoszona na stanowisku komendanta jednostki organizacyjnej Policji ma szerszy zasięg niż zakres odpowiedzialności ponoszonej na stanowisku eksperta. Z powyższych względów wysokość dodatku służbowego ustalona na stanowisku eksperta nie może być równa z kwotą dodatku funkcyjnego, ustaloną na stanowisku komendanta komisariatu Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji, zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w tym niezastosowanie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji oraz naruszenie art. 32 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że odwołanie wniósł tylko co do znaczącego obniżenia dodatku służbowego z kwoty 1.300,00 zł do kwoty 900,00 zł, ponieważ w wyniku obniżenia mnożnika z 2,10 do 2,05 uposażenie zasadnicze ulegnie zmniejszeniu o 80,00 zł. Jednakże stosownie do art. 103 ust. 1 ustawy o Policji skarżący powinien zachować prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, tym samym wysokość dodatku służbowego (wcześniej funkcyjnego) nie powinna ulec zmianie. Ponadto jest to przypadek odosobniony w dotychczasowej praktyce Komendy Wojewódzkiej Policji, tak radykalnego obniżenia uposażenia policjanta, bowiem dotychczas w każdym przypadku dodatek służbowy (funkcyjny) był przyznawany w wysokości nie niższej niż na dotychczas zajmowanym stanowisku. Dlatego też naruszono zasadę równego traktowania przez władze publiczne. Dokonując oceny równorzędności stanowisk służbowych bierze się pod uwagę nie tylko wysokość uposażenia, ale również parametry uposażenia zasadniczego, dodatek do uposażenia zasadniczego i stopień etatowy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy stronami dotyczy prawidłowości rozkazu personalnego w przedmiocie mianowania z dniem 4 września 2014 r. podinsp. M. I. na stanowisko eksperta Zespołu I Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji we W. w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej 1.523,29 zł, co stanowi kwotę uposażenia zasadniczego w wysokości 3.120,00 zł i dodatku służbowego w kwocie 900,00 zł. Skarżący kwestionuje kwotę przyznanego dodatku służbowego, żądając przyznania dodatku w kwocie 1.300,00 zł, pobieranej przed odwołaniem ze stanowiska Komendanta Komisariatu. Istota sprawy sprowadza się więc do wyjaśnienia, czy w stosunku do skarżącego dopuszczalne jest przyznanie mu dodatku służbowego w kwocie niższej od kwoty uprzednio pobieranego dodatku. Stosownie do treści art. 6e ust. 1 w związku z art. 6d ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 355) funkcjonariusza zajmującego stanowisko komendanta komisariatu Policji można odwołać w każdym czasie. Zgodnie z art. 6e ust. 3 w związku z art. 6d ust. 1 tej ustawy policjant odwołany ze stanowiska komendanta komisariatu Policji przenoszony jest do dyspozycji komendanta powiatowego (miejskiego) Policji i przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Komendant powiatowy (miejski) Policji zgodnie ze swoimi uprawnieniami mianuje policjanta odwołanego ze stanowiska komendanta komisariatu Policji, który pozostawał w jego dyspozycji, na nowe stanowisko służbowe. Wskazany przepis nie określa precyzyjnie warunków, jakim powinno odpowiadać to stanowisko służbowe, a więc czy to ma być to samo stanowisko służbowe, jakie zajmował funkcjonariusz przed powołaniem czy też wyższe, równorzędne bądź niższe. Obowiązująca przez okres 6 miesięcy od daty odwołania ochrona wartości uposażenia jest zasadniczym przewidzianym w ustawie przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji komendanta. W orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, w myśl którego policjant obejmujący stanowisko na podstawie powołania nie ma gwarancji, że po odwołaniu z niego obejmie stanowisko równorzędne stanowisku zajmowanemu z powołania, jednakże odwołany funkcjonariusz nie traci gwarancji mianowania na stanowisko równorzędne wobec zajmowanego przed powołaniem. Przy mianowaniu wcześniej odwołanego funkcjonariusza na nowe stanowisko organ winien uwzględniać parametry stanowiska służbowego, jakie ten zajmował w służbie przed objęciem stanowiska z powołania (wyrok WSA w Warszawie z 30 lipca 2009 r., I SA/Wa 322/09, LEX). Dokonując oceny równorzędności stanowisk służbowych lub jej braku bierze się pod uwagę nie tylko wysokość uposażenia, ale również parametry uposażenia zasadniczego, dodatek do uposażenia zasadniczego i stopień etatowy (wyroki NSA z 19 października 2007 r., I OSK 100/07, LEX; z 30 maja 2000 r., II SA 220/00, LEX, z 26 listopada 2010 r., I OSK 783/10, LEX). W sytuacji, gdy mianowanie na stanowisko równorzędne wobec stanowiska zajmowanego przed powołaniem nie jest możliwe z przyczyn organizacyjnych i w grę wchodzi mianowanie funkcjonariusza na stanowisko nie spełniające wymogów równorzędnego, mianowanie to powinno być dokonane w trybie określonym w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji (wyroki NSA z 8 stycznia 2010 r., I OSK 952/09, LEX, I OSK 864/09, LEX). Jednym z etapów zastosowania normy przewidzianej w tym przepisie jest wynikające z art. 38 ust. 4 ustawy umożliwienie funkcjonariuszowi wypowiedzenia się co do mianowania, a w konsekwencji w kwestii dalszego trwania stosunku służbowego, bowiem gdy nie wyrazi on zgody na mianowanie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może zostać zwolniony ze służby. W rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji wskazano, że w związku z upływem 6 miesięcznego okresu pozostawania skarżącego w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji dokonano przeglądu stanowisk, na które funkcjonariusz mógłby zostać mianowany i stwierdzono, że w KMP w korpusie oficerów Policji pozostaje wakujące stanowisko specjalisty w Wydziale [...] oraz stanowisko ekspert w Wydziale [...]. Przed objęciem stanowiska z powołania skarżący zajmował stanowisko kierownika referatu z uposażeniem w 7 grupie zaszeregowania, mnożnikiem kwoty bazowej 1,80, co stanowi kwotę 2.740,00 zł. Stanowisko eksperta jest stanowiskiem wyższym od poprzednio zajmowanego stanowiska kierownika referatu, zarówno pod względem grupy zaszeregowania, jak i uposażenia. Na stanowisku eksperta skarżącemu przyznano uposażenie w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej 1.523,29 zł, co stanowi kwotę uposażenia zasadniczego w wysokości 3.120,00 zł i dodatku służbowego w kwocie 900,00 zł. Skarżący przyjął do wiadomości istniejącą sytuację, wyrażając zgodę na mianowanie na stanowisko eksperta (protokół z rozmowy w sprawie przeniesienia na stanowisko służbowe z dnia 24 lutego 2015 r.). Strona została również zapoznana z warunkami płacowymi na tym stanowisku. Skarżący zakwestionował jedynie kwotę przyznanego mu dodatku służbowego. Decyzja ta nie miała zatem charakteru dowolności i mianowanie skarżącego na nowe stanowisko odpowiadało potrzebom służby i było zgodne z nabytymi przez niego w czasie służby w Policji kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym. Wysokość przyznanego stronie uposażenia jest zgodna z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatku do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1731 z późn. zm.), a przyjęty mnożnik kwoty bazowej odpowiada grupie zaszeregowania przewidzianej dla stanowiska eksperta. Skarżącemu przyznano na stanowisku eksperta wyższe uposażenie niż na zajmowanym przed powołaniem stanowisku kierownika referatu. Należy również zauważyć, że w świetle art. 103 ust. 1 ustawy o Policji policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Z kolei art. 100 tej ustawy stanowi, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. W ocenie skarżącego zawarte w art. 103 ust. 1 ustawy o Policji sformułowanie "zachowuje prawo do stawki uposażenia" obejmuje prawo do zachowania zarówno stawki uposażenia zasadniczego jak i stawki dodatków do uposażenia. Tymczasem należy uznać, że dotyczy ono wyłącznie stawki uposażenia zasadniczego. W świetle bowiem art. 101 ust. 1 ustawy o Policji wysokość uposażenia zasadniczego policjanta uzależniona jest od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie z art. 104 ust. 2 tej ustawy policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Zgodnie z art. 104 ust. 3 tej ustawy na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy. Szczegółowe uregulowania dotyczące m. in. problematyki uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia zostały zawarte w wydanym na podstawie delegacji wynikającej m. in. z art. 101 ust. 2 i art. 104 ust. 6 ustawy rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia ustala się grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia. Z § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 cyt. rozporządzenia wynika, że dodatek służbowy jest dodatkiem do uposażenia charakterze stałym. W myśl § 9 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony, w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Przy czym jego przyznanie, jak i wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z ust. 5 § 9 omawianego rozporządzenia wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 tego rozporządzenia dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8. Stosownie do treści § 8 ust. 7 cyt. rozporządzenia dodatek funkcyjny może być obniżony, także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Stwierdzić należy, że obowiązujące przepisy prawa pozwalają na weryfikację i dostosowanie, w wyznaczonych granicach, stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego do realizowanych przez niego obowiązków. W związku z mianowaniem skarżącego na stanowisko eksperta w świetle przepisów omawianego rozporządzenia zasadne było przyznanie skarżącemu na stanowisku eksperta dodatku służbowego w wysokości 900,00 zł. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że art. 6 ust. 3 ustawy o Policji reguluje uprawnienia odwołanych policjantów wyłącznie we wskazanym tam czasie po przeniesieniu ich do dyspozycji przełożonego, stanowiąc że funkcjonariusze ci zachowują prawo do uposażenia w wysokości przysługującej im przed odwołaniem. Przepis ten gwarantuje wspomnianym policjantom przez 6 miesięcy uposażenie w pełnej wysokości, czyli w wysokości, jaką otrzymywali piastując stanowisko, na które zostali powołani. Z przepisu tego nie wynikają zaś żadne wyłączenia do stosowania do tych policjantów pozostałych przepisów regulujących kwestie przenoszenia na inne stanowiska służbowe, w tym związane z tym zagadnieniem kwestie płacowe. Nie można zatem zakładać, że do odwołanych policjantów przy przenoszeniu ich na niższe stanowisko służbowe nie stosuje się do nich art. 103 ust. 1 ustawy. Poziom zagwarantowanego tym ostatnim przepisem uposażenia jest przecież inny niż w art. 6 ust. 3 ustawy o Policji. O ile art.6 ust. 3 ustawy zapewnia prawo do uposażenia w pełnej wysokości, to art. 103 ust. 1 dotyczy wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego. Z ust. 3 art. 103 ustawy wynika przy tym, że przepisu ust. 1 nie stosuje się tylko do policjantów przenoszonych na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz policjantów przeniesionych na własna prośbę. Oznaczać to może, że jeżeli odwołany ze stanowiska policjant został najpierw przeniesiony do dyspozycji a następie ma być przeniesiony na niższe stanowisko służbowe w pozostałych sytuacjach, to przepis art. 103 ust. 1 może mieć do niego zastosowanie. Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał pozbawić te grupę przenoszonych policjantów przewidzianych tam gwarancji, to niewątpliwie przewidziałby to wprost, podobnie jak uczynił to w stosunku do funkcjonariuszy wymienionych w art. 103 ust. 3 ustawy o Policji. Dodać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego od wielu lat prezentowany jest pogląd, że przepisy płacowe, w tym dotyczące uposażenia funkcjonariuszy Policji i innych służb mundurowych muszą być stosowane ściśle. Niedopuszczalna jest nie tylko ich wykładnia rozszerzająca. Nie można w tym zakresie stosować także interpretacji zawężającej. Jeżeli zatem ustawodawca zamierza z jakichkolwiek przyczyn zróżnicować uprawnienia finansowe określonej grupy osób, to powinien to uczynić wyraźnym przepisem. Nie można w drodze wykładni przypisywać ustawodawcy intencji co do zawężenia podmiotowego lub przedmiotowego zakresu danej regulacji płacowej, jeżeli on sam takiej woli wprost nie wyraził. Zamiar wszelkich takich ograniczeń powinien być rozważany i realizowany już na etapie redagowania tekstu prawnego, nie zaś wywodzony w drodze wykładni przepisu prawnego już ustanowionego (wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1228/12). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego użyte w art. 103 ust. 1 omawianej ustawy o Policji określenie "prawo do stawki uposażenia" nie jest tożsame z określeniem "prawa do stawki dodatku służbowego". Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on charakter gwarancyjny zapewniający policjantowi przeniesionemu na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Dotyczy on jednak wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego. Jak wyżej wskazano zaszeregowaniu stanowisk służbowych odpowiadają stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Oznacza to, że użyte w tym przepisie sformułowanie "prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku" nie obejmuje dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 100 tej ustawy (wyrok NSA z dnia 9 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1314/11). W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, Komendant Miejski Policji nie był zobowiązany do przyznania skarżącemu dodatku służbowego w wysokości 1.300,00 zł, tj. w wysokości dodatku funkcyjnego pobieranego na stanowisku Komendanta Komisariatu. Z tych względów uznać należy, że zarzut skarżącego co do naruszenia art. 103 ust. 1 ustawy o Policji jest nietrafny. Należy również zwrócić uwagę, że skarżący przed odwołaniem ze stanowiska Komendanta Komisariatu otrzymywał dodatek funkcyjny, przyznawany na podstawie art. 104 ust. 2 ustawy o Policji z tytułu pełnienia służby na stanowisku kierowniczym. Natomiast na stanowisku eksperta skarżącemu przysługuje innego rodzaju dodatek, mianowicie dodatek służbowy przyznawany na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy o Policji. Dodatek służbowy ma charakter uznaniowy i "może" być przyznany z uwzględnieniem kryteriów przewidzianych w § 9 ust. 2 rozporządzenia. Przyznanie dodatku służbowego nie jest więc obligatoryjne. Poza tym inny jest zakres zadań i odpowiedzialności na stanowisku komendanta komisariatu i na stanowisku eksperta, dlatego też oczywiste jest, że wysokość dodatków przyznawanych na tych stanowiskach jest zróżnicowana. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. W ocenie Sądu prawidłowo został w sprawie ustalony stan faktyczny sprawy, a skarżący nie wskazał, jakich rzekomo błędnych ustaleń dokonały organy. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia zasady równości, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Wbrew twierdzeniom skarżącego okoliczność, że funkcjonariusz Policji w trakcie swej kariery zawodowej sprawował funkcję komendanta komisariatu obsadzaną w drodze powołania i został z niej odwołany, nie daje gwarancji zachowania w pozostałym okresie trwania stosunku służbowego uprawnień do uposażenia związanych z zajmowaniem stanowiska komendanta, a zwłaszcza tych składników uposażenia, które związane są, jak już wyżej wskazano, m. in. ze szczególną odpowiedzialnością wynikającą z zajmowania danego stanowiska. Tego rodzaju składnikiem uposażenia jest właśnie dodatek funkcyjny, którego cofnięcie zaskarżonym rozkazem personalnym w istocie skarżący kwestionuje. W okolicznościach niniejszej sprawy, z uwagi na treść art. 6e ust. 3 ustawy o Policji dodatek ten przysługiwał skarżącemu po odwołaniu ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji, jedynie przez okres sześciu miesięcy od dnia odwołania. Zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, odnoszony do relacji między sytuacją prawną funkcjonariusza zajmującego stanowisko z powołania a funkcjonariusza mianowanego, nie zasługuje na uwzględnienie ze względu na opisaną wyżej różnicę w zakresie stopnia ochrony prawnej stosunku z powołania i stosunku mianowania. W świetle powyższych okoliczności zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego, utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego odnośnie mianowaniu skarżącego na stanowisko wraz z przyznaniem odpowiadającej temu stanowisku wysokości dodatku służbowego, należy uznać za prawidłowy, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów orzekających w sprawie zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego takich naruszeń prawa, które skutkowałyby uwzględnieniem skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.