IV SA/Wr 300/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Kamieniecka, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Przedsiębiorstwa A sp. z o.o. w C. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2021 r., adresowanym do A sp. z o.o. w C. (dalej: organ), P. P. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) zwrócił się o udostępnienie następującej informacji publicznej: "1. Podanie informacji kiedy dokładnie (data dd.mm.rrrr) została doprowadzona pierwotnie sieć wodociągowa do miejscowości R., Gmina C. przez A w C. lub inny podmiot realizujący to zadanie. 2. Skan mapy z oznaczeniem miejsca do którego dokładnie została doprowadzona pierwotnie woda do miejscowości R. przez A w C. lub inny podmiot realizujący to zadanie. 3. Wskazanie ile gospodarstw domowych/ domów mogło podłączyć się do sieci wodociągowej (po jej doprowadzeniu z pkt. 1), podanie nr tych nieruchomości oraz zaznaczenie ich na mapie." Pismo zostało przesłane drogą elektroniczną i wpłynęło do organu w dniu [...] lutego 2021 r. Wnioskodawca wskazał, że żądana informacja oraz dokumenty (skany) mają być przesłane w formie elektronicznej na podany adres. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] lutego 2021 r. organ - oceniając charakter żądanej przez skarżącego informacji jako informacji przetworzonej - wezwał go do wykazania, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez odpowiedzi, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, aby dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. W odpowiedzi na wezwanie organu, wnioskodawca pismem przesłanym do organu drogą elektroniczną w dniu [...] lutego 2021 r., wskazał, że art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż przedmiotowy wniosek obejmuje udostępnienie wyłącznie informacji publicznej prostej, a nie przetworzonej, zajęte zaś przez organ stanowisko jest błędne i nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ani w literaturze prawniczej. Czyniąc jednak zadość wezwaniu skarżący wskazał, że niniejsza informacja pozwoli na zweryfikowanie informacji dotyczącej doprowadzenia sieci wodociągowej do miejscowości R. Wnioskodawca wyjaśnił, że wielu mieszkańców Gminy C. dopytuje go o tę okoliczność, dlatego udzielenie informacji w tym zakresie leży w interesie publicznym mieszkańców Gminy C., aby nie dochodziło do przekłamań faktów w przyszłości. Skarżący podkreślił, że w przestrzeni publicznej istnieje wiele informacji sprzecznych i odpowiedź na jego wniosek służy interesowi publicznemu. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] organ - działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - odmówił w całości udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] lutego 2021 r. W uzasadnieniu decyzji organ argumentował, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną zarówno pod względem ilościowym, jak i w zakresie zebrania/przetworzenia stosownych informacji. Podkreślił, że wniosek strony jest bardzo obszerny - obejmuje zakresem czasowym wiele lat, a zakresem terytorialnym obejmuje znaczną część Gminy C., wiąże się z odszukaniem każdej z nieruchomości po kolei itd. Odpowiedź na żądanie wnioskodawcy wymagałaby zatem zaangażowania wielu pracowników i wielodniowego nakładu czasu kosztem wykonywania podstawowych obowiązków przez pracowników spółki. Nie temu służy cel ustawy – paraliżowaniu pracy danego podmiotu. Zostałby poniesiony istotny nakład czasowy na analizę i odpowiedź w zakresie wniosku. W ocenie organu, rozpoznanie wniosku strony wymagałoby stosownego przetworzenia wielu informacji - odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania, określonego działania intelektualnego i osobowego, a także organizacyjnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru informacji. W związku z powyższym wezwano wnioskodawcę do wykazania stosownego interesu publicznego. Zdaniem organu, udzielona przez skarżącego odpowiedź, zgodnie z którą żądane dane (informacje) miałyby służyć mieszkańcom Gminy, ma charakter zbyt ogólny, a nie wykazuje szczególnej istotności. W przekonaniu organu wnioskodawca nie wykazał, jak stanowi ustawa, w jaki sposób żądane informacje miałby służyć przedmiotowemu celowi, a samo powołanie się na bliżej niedookreślony cel nie jest wykazaniem istotnego interesu publicznego, gdyż wykazanie to przede wszystkim czynność dowodzenia, powiązania określonych informacji z szczególnym interesem publicznym, a nie tylko subiektywne wskazanie. Końcowo organ stwierdził, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono granic korzystania z prawa do informacji, brak jest zatem jakichkolwiek ograniczeń, zarówno co do liczby, jak i jakości żądanych informacji. Faktycznie wystarczy wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej i taka sytuacja, jak się może wydawać, uzasadnia sama przez się obowiązek udzielania informacji każdemu podmiotowi, który się o to zwróci. Ten stan rzeczy powoduje, że w praktyce dochodzi często do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają ani z Konstytucji RP, ani z ustawy o dostępie do informacji publicznych. Organ w pełni zaaprobował pogląd J. Drachala, zgodnie z którym nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej będzie polegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego niż dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów. Z punktu widzenia funkcjonalnej wykładni prawa oznacza to, że prawo do informacji publicznej, a w szczególności procesowe instrumenty jej pozyskiwania, "mają służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem struktur państwowych i publicznych. Celem ustawy nie jest więc zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych itp. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi zobowiązanemu do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. prawa materialnego, tj.: • art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 1997 nr 78, poz. 483) i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.) poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej, • art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię pojęcia "informacji publicznej przetworzonej" polegającą na przyjęciu przez organ, że wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, w związku z czym nie podlega udostępnieniu ze względu na brak wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu społecznego, podczas gdy informacja ta jest informacją publiczną o wydatkowaniu środków publicznych, a co za tym idzie, nie może podlegać ograniczeniu, • ewentualnie, z ostrożności procesowej: art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący nie wykazał przesłanki szczególnej istotności interesu społecznego. II. przepisów postępowania tj.: • art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na arbitralnym stwierdzeniu, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w sytuacji gdy okoliczność ta nie została w sposób dostatecznie wyjaśniona ani należycie umotywowana, jak wymagają tego przepisy wskazane w niniejszym zarzucie, • art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej niebędącej informacją podlegającą ograniczeniu wynikającemu z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przywołała liczne orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Przytaczając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawarte w wyroku z dnia 16 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Sz 107/19, skarżący wskazał, że: "Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów". Skarżący wywodził, że kierując się wykładnią teleologiczną, ratio legis prawa dostępu do informacji publicznej jest kontrola społeczna organów wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać kontrolę społeczną, budować społeczeństwo obywatelskie, rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Odnosząc się do zarzutów prawa materialnego, skarżący stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że wnioskowana informacja publiczna nie stanowi informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Skarżący nie zgodził się z uzasadnieniem organu, że konieczność dokonania analiz dokumentów będących w posiadaniu instytucji i ewentualne ich przejrzenie oraz udzielenie odpowiedzi, kwalifikuje każdorazowo informację publiczną jako przetworzoną, a nie jako informację prostą. Zdaniem skarżącego, organ nie ustalił zakresu koniecznych prac związanych z udostępnieniem żądanej informacji, naruszając tym samym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie strony, lakoniczne uzasadnienie skarżonej decyzji charakteryzuje się takim poziomem ogólności, że praktycznie mogłoby być przywoływane w każdej sprawie o udostępnienie informacji publicznej, a argumentacja w nim zawarta nie może być uznana za wystarczającą. W związku z tak sporządzonym uzasadnieniem, organ odmawiając udostępnienia informacji publicznej, uchybił obowiązkom wynikającym z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Jednocześnie działanie to sprzeciwia się zasadzie przekonywania strony wyrażonej w ogólnych zasadach k.p.a. Uzasadnienie decyzji powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Orzeczenie winno być rzetelne i oparte na kompletnym materiale dowodowym oraz zawierać jasną subsumcję; nie może ograniczać się do lakonicznych stwierdzeń, lecz winno zawierać wszechstronne wyjaśnienie wątpliwości i uzasadnienie przekonujące, dostępne i zrozumiałe dla stron i innych organów, czy sądów ewentualnie powiązanych z prowadzonym postępowaniem zgodnie z naczelną zasadą procesową zaufania do organów z art. 8 k.p.a. Niniejszego obowiązku, zdaniem skarżącego, organ nie dopełnił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. W świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137)w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej poniżej "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się zatem wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 p.p.s.a. Rozstrzygając daną sprawę sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. W kontekście powołanych przesłanek kontroli sądowej legalności zaskarżonego aktu, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzję wydano bez naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odmówił udzielenia skarżącemu opisanej wyżej na wstępie informacji publicznej w przedmiocie sieci wodociągowej. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że przedmiotowa informacja ma charakter informacji przetworzonej, a nie prostej, a skarżący nie wykazał, że za jej udostępnieniem przemawia szczególnie istotny interes publiczny. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd musiał zatem w pierwszym rzędzie poddać ocenie kwestię charakteru prawnego żądanej informacji publicznej, tj. rozstrzygnąć, czy w rzeczy samej ma ona walor informacji przetworzonej, czy też prostej jedynie – w rozumieniu normatywnym, czyli na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, zwanej poniżej w skrócie "u.d.i.p."), której przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zasadniczym problemem zatem jest zbadanie, czy organ prawidłowo ocenił charakter rzeczonej informacji publicznej, a jeśli tak, to czy niewadliwie ocenił, że skarżący nie wykazał przesłanki warunkującej udostępnienie tej informacji publicznej. Odnosząc się do pierwszego zagadnienia trzeba zaznaczyć na tle wykładni pojęć informacji prostej i przetworzonej, iż informację prostą znamionuje fakt, że jej zasadnicza treść nie ulega zmianie przed udostępnieniem wnioskodawcy, czyli organ jest w istocie w posiadaniu w swych zasobach gotowej informacji odpowiadającej potrzebom wnioskodawcy. A contrario – informacja przetworzona to taka, którą w kształcie żądanym przez wnioskodawcę podmiot zobowiązany nie dysponuje i musiałby w celu jej uzyskania sporządzić jakościowo nową, tzn. taką, która nie istnieje w przyjętej treści i formie, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Nawet jeśli organ posiada cząstkowe informacje, ale w celu zaspokojenia żądania wniosku musi je opracować choćby poprzez ich łączne zebranie, ewentualną selekcję, weryfikację, analizę, poprzez wnikanie do źródłowych dokumentów (w wersji elektronicznej lub sporządzonych na piśmie), ustalanie czy i które z nich kwalifikują się według kryteriów przytoczonych przez wnioskodawcę – bez względu na to, czy tych czynności dokona organ przy wykorzystaniu technik komputerowych, czy też metodą tradycyjną, to wypadkową takich dodatkowych czynności jest już informacja przetworzona. Na takie cechy przesądzające, iż mamy do czynienia z informacją przetworzoną zwraca uwagę orzecznictwo dokonując interpretacji komentowanego wyrażenia. I tak np. w wyroku z dnia 27 lutego 2018 r., o sygnaturze II SA/Ol 85/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie sformułował tezy następujące: "Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagających samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów." Informacją przetworzoną jest zatem tego rodzaju informacja, którą organ opracowuje dla wnioskodawcy w oparciu o informacje proste, posiadane w swych zasobach, zwłaszcza jeżeli wymaga to dokonania szeregu drobiazgowych czynności poprzez szczegółowy przegląd znacznej liczby materiałów, czy też danych cyfrowych lub gdy system informatyczny nie pozwala na automatyczne zsumowanie tych informacji z prowadzonych zbiorów, w wersji końcowej odpowiadającej zapotrzebowaniu wnioskodawcy. Innymi słowy – chodzi o sytuację wytworzenia nowego dokumentu w stosunku do posiadanych, o nowej treści, przystosowanej do użytku wnioskodawcy. Suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 09.08.2011 r., I OSK 792/11; z 25.04.2012 r., I OSK 202/12; z 05.03.2015 r., I OSK 863/14; z 04.08.2015 r., I OSK 1645/14; z 25.11.2016 r., I OSK 1513/15; z 14.04.2017 r., I OSK 2791/16; z 26.03.2018 r., I OSK 2349/17; z 27.03.2018 r., I OSK 1526/16). W każdym przypadku kwalifikowania danej informacji publicznej do kategorii informacji publicznej prostej albo przetworzonej decydujące są konkretne okoliczności danego stanu faktycznego sprawy. W rozpatrywanym przypadku przetworzony charakter przedmiotowej informacji organ w niniejszej sprawie zasadnie upatruje w tym, że przede wszystkim nie dysponuje gotową informacją o żądanej treści, a jej zredagowanie wymagałoby absorbujących czasowo i osobowo dodatkowych czynności celem sporządzenia odpowiedniego dla wnioskodawcy zestawienia danych. W tej mierze zaakcentować bowiem trzeba, że skarżący domagał się wielu informacji, a nade wszystko archiwalnych w zasadzie, gdyż w punkcie 1 swego wniosku żądał dokładnego przedstawienia daty pierwotnego (podkreślenie Sądu) doprowadzenia sieci wodociągowej do wymienionej miejscowości, nadto (w punkcie 2) skanu mapy z oznaczeniem miejsca, do którego została pierwotnie doprowadzona woda w tej miejscowości oraz wymienienia ilości gospodarstw domowych (domów), które (hipotetycznie, jak należy wnosić z brzmienia pytania w punkcie 3 wniosku) mogły się podłączyć do tej (pierwotnie poprowadzonej) sieci wraz z podaniem numerów tych nieruchomości oraz oznaczeniem ich na tej zeskanowanej mapie. Reasumując, z przedstawionych okoliczności wynika, że wnioskowana informacja nie istnieje we wskazanej we wniosku formule, a zatem żądanie skarżącego dotyczy wytworzenia nowej, zmodyfikowanej informacji z posiadanych przez organ zasobów z wielu lat - czyli przetworzonej. W takiej sytuacji, prawo do jej uzyskania podlega ograniczeniu do zakresu, w jakim uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego po myśli art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine. Gdy wnioskodawca nie wykaże istnienia interesu publicznego, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udostępnienia informacji o charakterze przetworzonym. Sąd nie podzielił zapatrywania skargi co do spełnienia wymienionej przesłanki. Pogląd sformułowany w tej materii w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, właściwie poparty praktyką orzeczniczą w zakresie wykładni omawianego pojęcia. Konstatację organu, że skarżący nie wykazał istnienia tej przesłanki należy uznać za trafną. Skarżący podał, że: "informacja pozwoli zweryfikować i dowiedzieć się mieszkańcom Gminy C. faktu doprowadzenia wody (sieci wodociągowej) do miejscowości R. Wielu mieszkańców Gminy C. pyta o te fakty i dlatego udzielenie tych informacji leży w interesie publicznym mieszkańców Gminy C., aby nie dochodziło do przekłamań faktów w przyszłości. W przestrzeni publicznej istnieje wiele informacji sprzecznych i odpowiedź na wniosek służy interesowi publicznemu. Pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym, niemającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji w szerokim tego słowa znaczeniu." Takie wyjaśnienie w kontekście próby wykazania przez stronę skarżącą spełnienia komentowanej przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji należy ocenić jako enigmatyczne i niejasne. Nie podano o jakie fakty chodzi oraz o jakie przyszłe "przekłamania", nadto gdyby nawet założyć, że jakaś sfera publicznego interesu tu występuje, to po stronie mieszkańców tej miejscowości, zainteresowanych doprowadzeniem wody lub korzystających z sieci wodociągowej, ale zważywszy na brak rzeczowej argumentacji w tej mierze - nie wiadomo w jakim zakresie. Abstrahując od tego, w ocenie istnienia omawianej przesłanki znaczenie ma okoliczność, czy to wnioskodawca posiada własną, rzeczywistą (a nie tylko hipotetyczną) możliwość wykorzystania uzyskanej informacji dla funkcjonowania określonych instytucji etc., tego zaś skarżący w ogóle nie wykazał poza przywołaniem ogólnikowych tez z orzecznictwa i doktryny, lecz nie znajdujących żadnego odniesienia do niniejszej sprawy. W każdym bądź razie nie przytoczono takich okoliczności ani w fazie trwającego postępowania przed organem, ani w skardze. Twierdzenia skargi nie ujawniają o jakiego rodzaju "kontrolę społeczną" przez skarżącego chodzi, czego konkretnie by ona miała dotyczyć i w jakiej formie oraz jak miałaby wpływać na działalność podmiotu zobowiązanego lub na inne organy. Tymczasem prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji publicznej o charakterze przetworzonym dla dobra ogółu tj. uczynienia z niej użytku w interesie publicznym w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej (vide - Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 79). Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja została podjęta z zachowaniem reguł kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności jej uzasadnienie odpowiada w wystarczającym stopniu wymogom art. 107 § 3 k.p.a., a dokonana przez organ wykładnia norm prawa znajdujących zastosowanie w sprawie jest prawidłowa. W tym stanie rzeczy, wobec braku naruszenia prawa, skarga na mocy art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu w całości.