IV SA/Wr 317/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 września 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...], [...] w przedmiocie oznaczenia w magazynie sklepu dróg komunikacyjnych oddala skargę. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy w sklepie w O. przy ul. [...]. W oparciu o ustalony stan faktyczny opisany w protokole kontroli, Inspektor Pracy wydał w dniu [...] maja 2009 r. nakaz nr [...] zawierający m. in. decyzję w przedmiocie oznaczenia w magazynie sklepu dróg komunikacyjnych oraz pól odkładczych. Terminem wykonania wyznaczono dzień 30 czerwca 2009 r. Pismem z dnia 10 czerwca 2009 r. [...] w C. odwołała się od decyzji zawartej w tym nakazie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy we W. utrzymał w mocy nakaz Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. z dnia [...] maja 2009 r. Stwierdzono, iż, nakaz z dnia 28 maja 2009 r. wydany został przez uprawniony organ, w przewidzianej do tego formie oraz w granicach ustawowego umocowania. Odnosząc się do zarzutu, że Inspektor Pracy nie wskazał Polskiej Normy, która została uwzględniona przy wydawaniu spornej decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że normą tą jest Polska Norma PN-M-78010:1968 "Transport wewnętrzny. Drogi i otwory drzwiowe. Wytyczne projektowania". W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego [...] sp. z o.o. zarzuciła przedmiotowemu rozstrzygnięciu: naruszenie art. 8 oraz 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 12 oraz art. 34 ust 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. nr 89, poz. 589) dalej: ustawa oraz art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2010r., sygn. akt IV SA/Wr 490/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą w części dotyczącej nakazu oznaczenia w magazynie sklepu pól odkładczych i oddalił skargę w pozostałej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylając decyzje organu I i II instancji w części dotyczącej nakazu oznaczenia w magazynie sklepu pól odkładczych wskazał, że pojęcie "pole odkładcze" nie wchodzi w skład języka prawnego, a w szczególności w skład zakresu normowania przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003r. nr 169, poz. 1650 ze zm.) dalej: rozporządzenie, stanowiącego materialnoprawną podstawę nakazu Inspektora Pracy. W ocenie Sądu rzeczą organu było zdefiniowanie tego terminu oraz dokładne wyjaśnienie, dlaczego zostało ono objęte zakresem zastosowania powołanej normy. Wbrew zarzutom skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana przez uprawniony organ, w przypisanej formie i w granicach ustawowego umocowania. Pewne braki w jej warstwie motywacyjnej zostały uzupełnione w decyzji odwoławczej, w tym brak polegający na określeniu Polskiej Normy, do której odsyła się w sprawie. Stąd, nie było podstaw, by wymienione przez skarżącego uchybienia mogły stanowić samodzielną podstawę ich wyeliminowania z obrotu prawnego w całości. Sąd wskazał również, że nie można skutecznie organom administracji postawić zarzutu naruszenia prawa przez odwołanie się do Polskiej Normy, która w sposób optymalny zapewnia realizację spoczywającego na pracodawcy obowiązku stworzenia pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Podzielono także argumentację organu co do niezasadności zarzutów skargi w kwestii niewykonalności decyzji i płynącego stąd żądania stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę dotyczącą rozstrzygnięcia w części nakazującej wyznaczenie w magazynie sklepu dróg komunikacyjnych, uznając że podstawę prawną do tego stanowi przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C.. Wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w części utrzymującej w mocy decyzję organu II instancji oraz decyzję ją poprzedzającą w zakresie dotyczącym nakazu oznaczenia dróg komunikacyjnych i wydania orzeczenia reformatoryjnego zgodnie z art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ppsa, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy, poprzez przyjęcie, że pisemny nakaz inspektora pracy wydany bez uzasadnienia faktycznego i prawnego nie jest nakazem wydanym z rażącym naruszenie prawa oraz; 2) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przez przyjęcie, że decyzja wydana przez organ II instancji utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, której termin wykonania upłynął już w dniu orzekania przez organ II instancji, nie narusza art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że elementy określone w art. 34 ust. 2 ustawy (treść, podstawa prawna, termin wykonania, pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych) stanowią inne składniki decyzji, o których mowa w art. 107 § 2 k.p.a. Przyjęcie odmiennego poglądu powodowałoby, że pisemny nakaz mógłby zostać wydany bez wskazania organu, który go wydał, bez wskazania adresata, do którego jest skierowany, bez daty jego wydania czy bez podpisu osoby upoważnionej do jego wydania, ponieważ art. 34 ust. 2 ustawy tych elementów nie wymienia. Ponadto wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że organ I instancji zobowiązał stronę do oznaczenia dróg komunikacyjnych oraz pól odkładczych do dnia 30 czerwca 2009 r. Organ II instancji wydał decyzję w dniu 10 sierpnia 2009 r., a więc po upływie wyznaczonego terminu do oznaczenia tych dróg i pól, przy czym nie wyznaczył drugiego terminu do wykonania decyzji. Stąd decyzja organu II instancji w dniu wydania była już niewykonalna. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010r., sygn. akt I OSK 932/10, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w punkcie II oraz decyzję organu II instancji w części dotyczącej oznaczenia dróg komunikacyjnych (...). Zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. uznał za uzasadniony, gdyż wykonaniu podlegają decyzje ostateczne. Decyzja Okręgowego Inspektora Pracy we W. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, w której terminem jej wykonania wyznaczono dzień 30 czerwca 2009 r. została wydana w dniu 10 sierpnia 2009 r. Niewykonalność decyzji istniała zatem w dniu wydania decyzji przez organ rozpatrujący odwołanie. Niewykonalność ta miała charakter trwały, z uwagi na upływ terminu w jakim miała ta decyzja być wykonana. Termin ten upłynął zanim decyzja organu II instancji uzyskała walor ostatecznej. Decyzja trwale niewykonalna to taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionego w niej prawa lub trwale pozbawiony możliwości wykonania nałożonego w decyzji obowiązku. Wydając decyzję w postępowaniu odwoławczym Okręgowy Inspektor Pracy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, miał obowiązek wyznaczyć nowy termin do jej wykonania. Sąd I instancji kontrolujący zaskarżony akt nie ustosunkował się do zarzutu skargi, w którym podniesiono niewykonalność decyzji Inspektora Pracy z dnia [...] maja 2009 r. na dzień wydania decyzji ostatecznej czym naruszył art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Przechodząc do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jest on nieuprawniony. Nakazy inspektora pracy wydawane są, zgodnie z art. 34 ust.1 pkt 1 ustawy, w formie pisemnej. W myśl art. 34 ust. 2 ustawy powyższe decyzje oprócz treści powinny zawierać określenie podstawy prawnej, termin usunięcia stwierdzonych uchybień oraz pouczenie o przysługujących podmiotowi kontrolowanemu środkach odwoławczych. Powołany przepis wymienia wszystkie niezbędne elementy omawianej decyzji. Ze sformułowania "decyzja...powinna zawierać" wynika, że wyliczenie to nie ma charakteru przykładowego, lecz stanowi katalog zamknięty. Oznacza to, że w tym zakresie ustawodawca wyłączył stosowanie art. 107 kpa. Potwierdza to unormowanie zawarte w art. 12 ustawy, który stanowi, że w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy stanowi więc lex specialis do kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu jurysdykcyjnym prowadzonym przez organy inspekcji pracy postanowienia cytowanej ustawy należy więc stosować w pierwszej kolejności. Dopiero w sprawach nieuregulowanych tą ustawą zastosowanie znajdują przepisy kpa. W tej sytuacji do wyjaśnienia pozostaje jeszcze określenie "treść decyzji" w rozumieniu powołanego art.34 ust.2 ustawy. Ustawa nie definiuje tego pojęcia i nie zawiera żadnych kryteriów pozwalających na ustalenie jego zakresu. Należy jednak podzielić stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 17 lutego 2009r sygn. akt I OSK 381/08, w którym Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że treścią decyzji jest jej rozstrzygnięcie. Pogląd ten jest tym bardziej uzasadniony, że ustawodawca w różnych aktach prawnych często posługuje się tymi pojęciami zamiennie. Skoro zatem składniki decyzji inspektora pracy zostały enumeratywnie wymienione w art. 34 ust. 2 ustawy i w tym zakresie nie ma zastosowania art. 107 kpa, to nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa decyzja nie musi zawierać uzasadnienia faktycznego i prawnego w znaczeniu powołanego kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że inspektor pracy jest zobligowany, wspomnianym wyżej przepisem, do określenia podstawy prawnej, czyli wskazania przepisów stanowiących podstawę wydanego nakazu, nie ma zaś obowiązku uzasadniania zajętego stanowiska. Ponadto decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie, czyli precyzyjnie, w sposób nie budzący wątpliwości, sformułowanie zakresu przyznanych praw lub nałożonych obowiązków. Takie rozwiązania przyjęte przez ustawodawcę w tej kwestii korespondują z innymi uregulowaniami zawartymi w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy oraz kodeksie pracy. Zgodnie z art. 33 ust.1 pkt 1 w zw. z art.31 ust.1 ustawy decyzje wydaje się w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli i udokumentowanych stosownym protokołem. Natomiast stosownie do art. 207 § 3 kp. pracodawca oraz osoba kierująca pracownikami są obowiązani znać przepisy o ochronie pracy, w tym przepisy oraz zasady bezpieczeństwa i higieny pracy. Z powyższych względów nie można podzielić zarzutów strony skarżącej, która kwestionuje oddalenie przez Sąd I instancji skargi na decyzję utrzymującą w mocy nakaz Inspektora Pracy nie zawierający wymaganego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Decyzja organu I instancji zawierała wymagane prawem elementy, a zatem zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej jest nieuzasadniony. Wobec niestwierdzenia naruszeń przepisów postępowania, a jedynie naruszeń przepisów prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 188 ppsa. Decyzją z dnia [...] marca 2011r. nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy we W., mając na uwadze powyższy stan faktyczny i prawny sprawy oraz omówione orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] zawartą w nakazie z dnia [...] maja 2009r., nr rej. [...], w części dotyczącej terminu realizacji i orzekł: 2. Oznaczyć w magazynie sklepu w O. ul. [...] drogi komunikacyjne. Termin wykonania: 2011.04.15 Podstawa prawna: - art. 11 pkt 1 ustawy, - art 207 § 1, § 2 kp, - § 4.1 rozporządzenia. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik Spółki zarzucił: naruszenie art. 8 oraz 107 § 1 i § 3 kpa w związku z art. 12 oraz art. 34 ust. 2 ustawy i art. 2 Konstytucji RP poprzez utrzymanie wskazanego w nakazie z dnia [...] maja 2009r. nr rej. [...] obowiązku oznaczenia w magazynie sklepu w O. ul. S. dróg komunikacyjnych i wniósł o: 1) uchylenie w całości lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz uchylenie w całości lub stwierdzenie nieważności poprzedzającego decyzję nakazu Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] maja 2009r. w jego punkcie 2, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej oraz 17 PLN tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Organ II Instancji, wydając tę decyzję, nie zawarł bowiem uzasadnienia prawnego i faktycznego, utrzymał też w mocy nakaz organu I instancji, który również nie posiadał uzasadnienia prawnego i faktycznego. Strona nie może się z tym zgodzić. Decyzje wydawane przez inspektorów pracy są decyzjami administracyjnymi. Decyzje inspektorów pracy jako decyzje administracyjne powinny zatem zawierać wszystkie elementy określone w art. 107 § 1 kpa, w tym m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Niezamieszczenie w decyzji uzasadnienia uniemożliwia stronie ocenę poprawności i zasadności wydanego nakazu i narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 w zw. z art. 127 kpa) oraz zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywatela do organów państwa (art. 8 kpa) oraz narusza zasadę konstytucyjną państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Elementy określone w art. 34 ust 2 ustawy (treść, podstawa prawna, termin wykonania, pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych) stanowią jedynie inne składniki, o których mowa w art. 107 § 2 kpa. Przyjęcie odmiennego poglądu powodowałoby, że nakaz mógłby zostać wydany bez wskazania organu, który go wydał, bez wskazania adresata, do którego jest skierowany, bez daty jego wydania czy bez podpisu osoby upoważnionej do jego wydania - ponieważ art. 34 ust. 2 ustawy tych elementów nie wymienia. Trudno byłoby w takiej sytuacji przyjąć, iż mamy do czynienia z decyzją. Ponadto zarówno organ I Instancji, jak i organ II Instancji nieprawidłowo interpretuje pojęcie "treści" zawarte w art. 34 ust. 2 ustawy. Organy pod pojęciem treści rozumieją jedynie rozstrzygnięcie. Stanowisko to jest nieprawidłowe, ponieważ nie uwzględnia wykładni tego artykułu przedstawionej w orzecznictwie WSA i NSA. Przedstawione poniżej wyroki częściowo dotyczą poprzednio obowiązującej ustawy o PIP, jednakże brzmienie art. 21 a ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy, odpowiada brzmieniu art. 34 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy o PIP. W związku z powyższym tezy wyroków zachowują swoją aktualność. W wyroku z dnia 22 lutego 2006r. NSA w Warszawie, w sprawie o sygn. akt I OSK 873/05 stwierdził, że pojęcie "treści" o jakim mowa w art. 21 a ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy obejmuje zarówno rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie decyzji. Powinno ono zawierać wyczerpującą ocenę zebranego materiału dowodowego i wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia zarówno co do stanu faktycznego, jak i co do zasadności treści rozstrzygnięcia. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 18 grudnia 2007r. o sygn. akt. II SA/Bk 699/07, który uznał, że "skoro w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nieuregulowanych w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy mają zastosowanie przepisy KPA, to pod pojęciem "treści" rozumieć należy obok rozstrzygnięcia także uzasadnienie". Podobne stanowisko w tej kwestii zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku o sygn. akt.: IV SA/Gl 53/09. Zgodnie z powyższym uzasadnienie faktyczne i prawne jest koniecznym elementem decyzji wydanej przez inspektora pracy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z tych samych powodów, jakie przedstawione zostały w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie bowiem do art. 190 ppsa sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (...). Przypomnienie tej zasady na samym wstępie tych rozważań jest nieodzowne skoro skarżąca ponownie zarzuca obu organom administracyjnym naruszenie art. 8 i art. 107 § 1 i § 3 kpa oraz art. 2 Konstytucji domagając się skasowania obu decyzji, a w motywach skargi podnosząc, że obydwa orzeczenia nie zawierają uzasadnienia prawnego i faktycznego. Dalej rozwijana przez skarżącą argumentacja skupia się na wykazaniu, że decyzje: zaskarżona i pierwszoinstancyjna, przez ten brak, uniemożliwiają stronie ocenę poprawności i zasadności wydanego nakazu i naruszają zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 w zw. z art. 127 kpa), zasady art. 8 kpa i art. 2 Konstytucji. Nadto organy obu instancji nieprawidłowo zinterpretowały pojęcie "treści" zawarte w art. 34 ust. 2 ustawy ograniczając się jedynie do rozstrzygnięcia, a pomijając uzasadnienie decyzji. Skarżąca przywołała tu szereg orzeczeń sądowoadministracyjnych przemawiających za trafnością takiego właśnie rozumienia pojęcia treści decyzji w rozumieniu art. 34 ust. 2 ustawy. Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny w motywach omówionego wyżej wyroku z dnia 10 grudnia 2010r., wprawdzie przyznał rację skarżącej, że decyzja OIP we W. z dnia [...] sierpnia 2009r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji nie bacząc na to, że określiła ona termin wykonania orzeczenia na 30 czerwca 2009r. Zarzut niewykonalności decyzji był zatem usprawiedliwiony: decyzja odwoławcza powinna wyznaczyć nowy termin do jej wykonania. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu naruszenia art. 107 kpa nie uwzględnił. Wskazał, iż przepis art. 34 ust. 2 ustawy wymienia wszystkie niezbędne elementy nakazu inspektora pracy: jego treść, określenie podstawy prawnej terminu usunięcia stwierdzonych uchybień oraz pouczenie o przysługujących podmiotowi kontrolowanemu środkach odwoławczych. Użyte w tym przepisie wyrażenie "decyzja powinna zawierać", świadczy, że wyliczenie tych składników nakazu jest wyczerpujące. Wobec tego, w tym zakresie, ustawodawca wyłączył stosowanie art. 107 kpa, co potwierdza nadto treść i art. 12 ustawy odsyłającego do przepisów kpa tylko w sprawach nieuregulowanych w przepisach ustawy bądź w przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych. Ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy stanowi zatem lex specialis, względem kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśniając natomiast wyrażenie "treść decyzji" Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko wyrażone w wyroku tego Sądu z dnia 17 lutego 2009r., sygn. akt I OSK 381/08, w którym treść decyzji została zrównana z jej rozstrzygnięciem. Szczegółowo to argumentując (przedstawia to część wstępna uzasadnienia wyroku) Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów strony skarżącej, kwestionującej oddalenie przez Sąd I instancji skargi na decyzję utrzymującą w mocy nakaz Inspektora Pracy nie zawierający wymaganego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Mając to na względzie należało uznać, że zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2011r. nakazująca oznaczyć w magazynie sklepu w O., ul. [...] drogi komunikacyjne w terminie do dnia 15 kwietnia 2011r. nie narusza prawa. W jej podstawie prawnej organ odwoławczy wymienia przy tym przepisy art. 11 pkt 1 ustawy, art. 207 § 1 i § 2 kp oraz § 4 ust. 1 cytowanego wcześniej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r., a w uzasadnieniu odwołuje się do sytuacji faktycznej opisanej w protokole kontroli, przedstawia dotychczasowy przebieg postępowania oraz swoje związanie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2010r. Należy dodać, że wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa, jeżeli: a) stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśniane przez Naczelny Sąd Administracyjny (...), b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Lexis Nexis. W-wa 2006, s. 421). Takie przesłanki w niniejszej sprawie jednakże nie zaistniały. W istocie rzeczy bowiem w nakazie inspektora pracy nowego określenia wymagał termin zawartego w nim obowiązku, czego organ odwoławczy dokonał ponownie rozpatrując odwołanie skarżącej. Tym samym i zarzut naruszenia art. 8 i art. 2 Konstytucji nie zasługiwał na uwzględnienie. Ani bowiem zasada zaufania do organów państwa ani zasada demokratycznego państwa prawnego nie uległy naruszeniu skoro Sąd I instancji jest zobowiązany kierować się rozumieniem prawa wyłożonym przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga, wobec tego, podlegała oddaleniu, co Sąd uczynił na podstawie art. 151 ppsa. Tak orzekając natomiast Sąd nie mógł zasądzić stosownych kosztów postępowania, o co wnosiła skarżąca.