IV SA/Wr 426/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska -Ilków na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2012 r. sprawy z wniosku K. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 426/12 odrzucające skargę K. P. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej postanawia: odmówić przywrócenia termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 426/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. P. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 sierpnia 2012 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Pismem z dnia 8 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu – radca prawny T. P. wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 9 lipca 2012 r. Pismem z dnia 17 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu wniósł skargę kasacyjną od wskazanego postanowienia Sądu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podał, że został wyznaczony pełnomocnikiem w dniu 4 września 2012 r. a w dniu 5 września 2012 r. zwrócił się do skarżącego o nadesłanie dowodu (kopii wysłania skargi w terminie), który uzasadniałby złożenie skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi. O istnieniu takiego dowodu wspomniał skarżący w piśmie złożonym do Sądu w dniu 7 sierpnia 2012 r. Po miesięcznym oczekiwaniu na reakcję skarżącego, pełnomocnik złożył do Sądu opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej. Jeden egzemplarz tej opinii wysłano skarżącemu, który następnie skontaktował się z pełnomocnikiem telefonicznie i zapowiedział przesłanie poświadczonego notarialnie dowodu nadania skargi na decyzję w dniu 11 maja 2012 r. Zwłokę tłumaczył przekonaniem o braku jakichkolwiek terminów dla czynności na aktualnym etapie postępowania. Skarżący wysłał zapowiadane potwierdzenie dnia 10 października 2012 r. i dotarło ono do pełnomocnika w dniu 15 października 2012 r. W tej sytuacji pierwszym dniem rzeczywistej możliwości wniesienia skargi był, zdaniem pełnomocnika dzień 15 października 2012 r. a składając skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia w dniu 18 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego uznał, że spełnione zostały wszystkie wymogi do przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 p.p.s.a. warunkiem sine qua non do przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie, że strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. W orzecznictwie niejednokrotnie podkreśla się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por. post. NSA z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 465/10). W przedmiotowej sprawie Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a., gdyż z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, które miały bezpośredni wpływ na przekroczenie terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na obowiązku dochowania przez stronę należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Zgodnie z postanowieniem NSA z 12 stycznia 2011 r. (sygn. akt I OZ 997/10) kryterium należytej staranności należy rozumieć obiektywnie - takiej staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest także możliwe, aby strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ustalonych przez Sąd okolicznościach faktycznych nie może być mowy o zastosowaniu dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postanowieniem z dnia 9 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. P. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia, został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 16 lipca 2012 roku. Pełnomocnik skarżącego natomiast jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wskazał brak reakcji skarżącego na podejmowane przez pełnomocnika próby skontaktowania się ze skarżącym. Podniósł, że skarżący dopiero po otrzymaniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej skontaktował się z pełnomocnikiem, a swoją zwłokę tłumaczył przekonaniem o braku jakichkolwiek terminów dla czynności w postępowaniu. Oceniając brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w kontekście okoliczności faktycznych występujących w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał należytej staranności w dbałości o swoje ważne życiowo sprawy. Należy wskazać, że skarżący otrzymał postanowienie Sądu z dnia 9 lipca 2012 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia w dniu 16 lipca 2012 r. (k. 19 akt sądowych). Skarżący miał więc pełną świadomość co do terminu i wymogów skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej. Skutki uchybienia terminu obciążają zatem niewątpliwie skarżącego, któremu w zaistniałych okolicznościach można przypisać niedostateczną staranność w prowadzeniu własnych spraw, a to z kolei oznacza, że nie można mówić o braku winy po jego stronie. Co więcej, skarżący wykazał brak reakcji na wszelkie próby skontaktowania się z nim, podejmowane przez pełnomocnika przed wniesieniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Przedstawione przez stronę okoliczności nie uprawdopodabniają zatem braku winy w uchybieniu terminu. Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie na podstawie art. 86 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.