IV SA/Wr 451/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków A.Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Rektora Politechniki W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zapomogi w roku akademickim 2015/2016 postanawia: I. odmówić przywrócenia terminu; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 1 września 2016 r. A. Z. (zwana dalej stroną, skarżącą lub wnioskodawczynią) wniosła skargę na decyzję Rektora Politechniki W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zapomogi w roku akademickim 2015/2016. W skardze strona zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, który podtrzymała następnie w piśmie procesowym z dnia 24 października 2016 r. (k.11). Wnioskiem z tego samego dnia skarżąca wystąpiła również o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podała, że poważnie pogorszył się stan jej zdrowia i często musi prosić inne osoby o pomoc przy załatwianiu różnych spraw. Odwołała się również do argumentacji zawartej w piśmie procesowym z dnia 24 października 2016 r., złożonym w sprawach o sygnaturach akt IV SA/Wr 462/16 i IV SA/Wr 452/16, z której wynikało, że żądania skarżącej zostały rozpoznane po wielomiesięcznej zwłoce. Wydaną zaś decyzję strona skutecznie zaskarżyła, mimo trwającej choroby, o której były informowane władze uczelni. W takiej sytuacji – w ocenie skarżącej – byłoby nie na miejscu odrzucenie jej skargi z powodu niezawinionego jednodniowego opóźnienia, tylko dlatego, że sierpień ma 31, a nie 30 dni. Uczelnia zaś fakt ten celowo wykorzystała wnosząc o odrzucenie skargi, mimo że sama również uchybiła terminom rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z powyższych przepisów wynika, że aby można było orzec o przywróceniu terminu do wniesienia skargi strona powinna: - uchybić terminowi dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym; - złożyć, za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z równoczesnym dołączeniem jej do wniosku, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; - uprawdopodobnić okoliczność wykazującą, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przy czym dwa pierwsze warunki mają charakter formalny, których spełnienie umożliwia odniesienie się przez sąd orzekający w sprawie do merytorycznej zawartości wniosku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że strona zachowała tryb postępowania związany z przywróceniem terminu. Skarżąca bowiem – jak wynika z akt sprawy – uchybiła terminowi do wniesienia skargi, albowiem nadała ją w dniu 2 września 2016 r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, podczas gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostało jej doręczone w dniu 2 sierpnia 2016 r. Strona wystąpiła również z przedmiotowym wnioskiem, którego – co istotne – nie musiała składać za pośrednictwem organu oraz dołączać do niego już wniesionej skargi. Skoro skarga została już wniesiona, zaś akta sprawy znajdowały się w już sądzie ponowne zachowanie pośredniego trybu wniesienia skargi należało uznać za niecelowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2008 r., sygn. akt II FZ 646/07). W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła jednak, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że strona została prawidłowo pouczona o terminie wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Nie można zatem uwzględnić argumentu skarżącej, że powstałe uchybienie nie było przez nią zawinione, albowiem to nie ona wymyśliła kalendarz, w którym niektóre miesiące mają 30, a inne – jak sierpień – 31 dni. Strona postępowania, działająca nawet z minimalną starannością, przy obliczaniu terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego winna był wziąć pod uwagę, że sierpień ma 31 dni. Skoro zaś tę okoliczność pominęła, nawet nieświadomie, to tym samym dopuściła się uchybienia terminu z własnej winy. Również pozostałe wskazane przez stronę przesłanki nie uprawdopodabniają braku zawinienia w jej działaniu. Choroba – sama w sobie – nie jest przesłanką do uznania, że strona nie ponosi odpowiedzialności za powstałe uchybienie terminu. Zwłaszcza, że skarżąca liczyła się z koniecznością korzystania w tym okresie z pomocy innych osób i taką pomoc winna sobie była zapewnić, mając na to wystarczający czas. Również i ewentualne uchybienie w zakresie terminowego rozpoznania sprawy przez organ nie mogło stanowić o przywróceniu terminu do wniesienia skargi, gdyż to skarżąca, a nie organ temu terminowi uchybiła. Podnoszone zaś okoliczności dotyczące prawidłowości wydanej decyzji będą mogły zostać wzięte pod uwagę, ale dopiero na późniejszym, merytorycznym etapie postępowania sądowego. Reasumując dotychczasowe rozważania należało stwierdzić, że skarżąca dopuściła się w niniejszej sprawie uchybienia procesowego, polegającego na jednodniowym opóźnieniu w złożeniu skargi. Niezależnie jednak od tego, czy skarga została złożona dzień po terminie czy dni piętnaście, zawsze okazałaby się spóźniona, za co wyłączną odpowiedzialność ponosi skarżąca. Stąd też, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, należało orzec jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. Odnosząc się w tym miejscu do złożonego w toku postępowania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata stwierdzić należy, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Stosownie bowiem do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że skarga jest bezzasadna m.in. wówczas, gdy istnieją przesłanki do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., a więc także z tej przyczyny, że została wniesiona z uchybieniem terminu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 81/14, oraz 10 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 342/13). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 207 p.p.s.a., oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zawnioskowanym zakresie (punkt II sentencji postanowienia).