IV SA/Wr 495/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w wydziale IV na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją dotyczącą przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [....] maja 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 123, art. 126, art. 144, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 150 § 3 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. D., dalej pełnomocnik skarżącej, utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w sprawie przyznania Z. D., dalej skarżąca, dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podało, że pismem z dnia 8 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wnioskiem o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 i 2 k.p.a., m.in. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [....] listopada 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że błędem istotnym w decyzji było to, że "do obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego wliczony został zasiłek pielęgnacyjny, co zgodnie z treścią i przywołanymi przepisami, komisja SKO uznaje za niedopuszczalne, twierdząc, że do dochodu nie wlicza się zasiłków pielęgnacyjnych (...)". Mając powyższe na uwadze, organ postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], wskazując, że na w/w decyzję pełnomocnik skarżącej skutecznie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a następnie wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną decyzją. Powołał się na art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przyjęte w doktrynie jak i w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego jakim jest wznowienie postępowania. Pełnomocnik skarżącej odwołał się od powyższego postanowienia, domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy. W uzasadnieniu podniósł, że organy samorządu terytorialnego w/w postanowieniem bezzasadnie uznają za dochód zasiłki pielęgnacyjne, co narusza dyspozycje art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że wniosek pełnomocnika skarżącej nie może zostać uwzględniony niezależnie od podniesionych argumentów. Podało, że stosownie do 145 § 1 k.p.a. postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika skarżącej, utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta D. przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] przyznającą skarżącej dodatek mieszkaniowy w kwocie 68,48 zł miesięcznie na okres od 1 czerwca 2011 r. do 30 listopada 2011 r. Na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] pełnomocnik skarżącej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Organ wskazał, że w dniu 16 stycznia 2012 r. odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy została przekazana do tut. Sądu. Dodał, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia sprawa jest w toku i została wyznaczona rozprawa w tut. Sądzie. Dalej podał, że pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 8 lutego 2012 r. wystąpił do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Wyjaśnił, że postępowanie sądowe wywołane skargą na ostateczną decyzję administracyjną oraz postępowanie administracyjne o wznowienie postępowania wskazanej decyzji posiadają tożsamy przedmiot, bowiem zostały wydane w tej samej sprawie. Zatem, zdaniem organu, nie mogą być prowadzone dwa równoległe postępowania przez organ administracji i przez sąd administracyjny. Podniósł, że skarga pełnomocnika skarżącego została złożona przed wnioskiem o wznowienie postępowania w tej sprawie, zatem spowodowała wszczęcie postępowania sądowego. Tym samym, wobec toczącego się postępowania sądowego, nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Pełnomocnik skarżącej złożył skargę na powyższe postanowienie, w której domagał się jego uchylenia. W uzasadnieniu wskazał, że zasiłku i dodatku pielęgnacyjnego nie wlicza się do dochodu przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego – "świadczenia pielęgnacyjne po zmianach w 2010 r. ustawa o dodatkach mieszkaniowych." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] marca 2012 r. odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w sprawie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. Podstawą odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie było ustalenie przez organ prowadzący postępowanie, że pełnomocnik skarżącej żąda wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego w/w decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. po skutecznym wniesieniu skargi do tut. Sądu na wskazaną decyzję. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że w obu postępowaniach mamy do czynienia z tożsamością sprawy, bowiem przedmiotem skargi do sądu jak i przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania skarżący uczynił tę samą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. Skargę do tut. Sądu na w/w decyzję pełnomocnik skarżącej skutecznie złożył w dniu [...] grudnia 2011 r. i sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 61/12. Natomiast z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazaną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił w dniu [...] lutego 2012 r., a zatem już po skutecznym wniesieniu skargi do sądu. Należy zauważyć, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją w przypadku, gdy na decyzję tę skutecznie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego jakim jest wznowienie postępowania. W celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 308 - 309). Również w orzecznictwie sądowym wyrażany został pogląd o niedopuszczalności wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, a także wznowienie postępowania, po wniesieniu skargi w tej samej sprawie do sądu administracyjnego - pomimo niesformułowania expressis verbis w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w Kodeksie postępowania administracyjnego formalnego zakazu prowadzenia nadzwyczajnych postępowań administracyjnych w sprawach, w których wniesiono skargę do sądu administracyjnego (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 3 czerwca 2005 r., sygn. akt II SAB/Wa 76/05, lex nr 171672 oraz z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1138/05, lex nr 206577, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 19/12, lex nr 1125386). Po wniesieniu skargi do sądu, prowadzenie postępowania przez organ administracyjny jest dopuszczalne jedynie w granicach określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt I FSK 974/07, lex nr 440633; oraz z dnia 7 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 1470/07 lex nr 508178). Każda ingerencja organu administracji w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym, wykraczająca poza dyspozycję art. 54 § 3 p.p.s.a., jest niedopuszczalna jako godząca w określoną w art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zasadę prawa do sądu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 419/10, lex nr 748942). W świetle tego, co powiedziano wyżej, stanowisko organu, że nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją w przypadku, gdy na tę decyzję skutecznie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego uznać należy za prawidłowe. Skoro zatem zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające w niczym nie naruszają prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.