IV SA/Wr 511/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 czerwca 2015 r. nr [...], wydaną z powołaniem się na przepis art. 104, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 218 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1415 ze zm.), dalej: ustawa, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. utrzymał w mocy decyzję personalną nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego we W. z dnia 28 maja 2015 r. zwalniającą J. S., dalej skarżący, ze Służby Więziennej z dniem 28 maja 2015 r. z powodu nieprzydatności do służby stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. W uzasadnieniu podał, że Dyrektor Aresztu Śledczego we W. ww. decyzją personalną nr 28 z dnia [...] zwolnił skarżącego z dniem 28 maja 2015 r. ze służby w Służbie Więziennej z powodu nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. W opinii tej bezpośredni przełożony skarżącego - kierownik działu ochrony stwierdził, że skarżący kilkakrotnie stwarzał sytuacje sprzyjające naruszeniu dyscypliny służbowej. W dniu 8 października 2014 r. pomimo ukończenia szkolenia wstępnego, skarżący wykazał się brakiem znajomości obowiązujących przepisów niezbędnych do prawidłowego pełnienia służby na wyznaczonym posterunku w związku z czym nie został dopuszczony do wykonywania wyznaczonych zadań. W nocy z dnia 18 na 19 października 2014 r., pełniąc służbę na posterunku uzbrojonym dwukrotnie o godz. 22:23 oraz o godz. 3:35, skarżący nie zachował, jak sam wyjaśnił w sporządzonych wyjaśnieniach, należytej czujności z powodu przyśnięcia oraz zamyślenia się i nie zareagował na zbliżającą się osobę (dowódcę zmiany) w rejon pełnienia służby. W dniu 4 grudnia 2014 r. skarżący nie przybył do służby na wyznaczone mu stanowisko nr 16 (rezerwa składu zmiany), tłumacząc to później w pisemnym wyjaśnieniu, brakiem wiedzy na temat układu grafiku służby. W dniu 31 grudnia 2014 r. dowódca zmiany stwierdził, że pełniąc służbę na posterunku uzbrojonym, skarżący korzystał, pomimo zakazu wnoszenia na teren jednostki, z telefonu komórkowego, a tym samym nie mógł w pełni realizować zadań wyznaczonych na tym posterunku. Na tę okoliczność skarżący również sporządził stosowny raport, w którym potwierdził zaistniałe zdarzenie. W dniu 15 kwietnia 2015 r. o godz. 7:45 dowódca zmiany stwierdził, że skarżący spał w czasie pełnienia służby na posterunku uzbrojonym. Fakt ten skarżący potwierdził swoim podpisem na sporządzonej przez dowódcę zmiany notatce służbowej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że po 10 miesiącach służby przygotowawczej nie można poznać wszystkich właściwości funkcjonariusza pełniącego służbę w okresie przygotowawczym. Funkcjonariusz taki może popełniać uchybienia i błędy. Uchybienia takie zdarzają się też funkcjonariuszom w służbie stałej. Skarżący podniósł, że kurs przygotowawczy ukończył z wynikiem dobrym. Uzyskał ocenę bardzo dobrą ze strzelania oraz ze sprawności fizycznej. Zarzucił, że zwolnienie ze służby nastąpiło w wyniku nieobiektywnej oceny i nieprawdziwych informacji dotyczących przebiegu służby. Podniósł, że nie istnieje § 27 p. 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31.10.2013 r. w sprawie sposobu ochrony jednostek organizacji Służby Więziennej. Sytuacja niestawienia się do służby w dniu 4 grudnia 2014 r. została wyjaśniona w odwołaniu od opinii wydanej w pierwszej instancji i związana była z niedoprecyzowaniem i niezapoznaniem z funkcją grafiku. Informacja o funkcji grafiku został podana do ogólnej wiadomości i ogłoszona na tablicy w wartowni w dniu następnym. Skarżący zaprzeczył, by w dniu 31 grudnia 2014 r. grał na telefonie komórkowym i był zabsorbowany grą, nie mogąc w pełni realizować swoich zadań. Nie naruszył § 38 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31.10.2013 r. w sprawie sposobu ochrony jednostek organizacji Służby Więziennej, ponieważ takiego rozporządzenia, z taką datą, nie ma. Odnośnie do zdarzenia z dnia 15 kwietnia 2015 r., dotyczącego utraty czujności, skarżący podniósł, że zdarzenie to zostało wyjaśnione w odwołaniu od opinii wydanej w pierwszej instancji, a potwierdzeniem jest wizyta u lekarza w dniu 11 kwietnia 2015 r. i postawiona diagnoza. Zdaniem skarżącego, nie było żadnych podstaw do wystawienia oceny negatywnej w rubryce "Umiejętności pracy w zespole (...)", ponieważ nie wystąpiły żadne zdarzenie, które mogły zakłócić pracę w zespole. Skarżący podniósł, że w opinii służbowej wydanej w pierwszej instancji uzyskał także oceny zadowalające, w związku z czym zawarte w opinii dwuinstancyjnej zarzuty braku samodzielności i zaangażowania, aktywności i kreatywności nie znajdują żadnych podstaw. Reasumując, skarżący stwierdził, że nie było podstaw do wydania decyzji o zwolnieniu go ze służby, ponieważ opinia sporządzona przez jego bezpośredniego przełożonego z dnia 5 maja 2015 r. o nieprzydatności do służby jest nieobiektywna i zawiera nieprawdziwe informacje. Rozpoznając powyższe odwołanie Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. podał, że w postępowaniu odwoławczym zbadał w pierwszej kolejności prawidłowość procesu wydania decyzji nr 28 z dnia 28 maja 2015 r. przez Dyrektora Aresztu Śledczego we W. oraz poprzedzającego jej wydanie procesu opiniowania. Wskazał, że ww. decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 28 maja 2015 r. Skarżący został prawidłowo pouczony o przysługujących środkach odwoławczych i skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia odwołania. Dyrektor Aresztu Śledczego we W. nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania w związku z czym przesłał je do organu II instancji, wnosząc o utrzymanie w mocy wydanej decyzji . Organ odwoławczy podał, że decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Z uwagi na to, że podstawą prawną ww. decyzji był art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej, organ podał, że zbadał prawidłowość procesu opiniowania. Ustalił, że opinia służbowa o nieprzydatności do służby stwierdzona w okresie służby przygotowawczej, leżąca u podstaw podjęcia decyzji o zwolnieniu ze służby, została wydana w dniu 5 maja 2015 r., zgodnie z terminem określonym w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy, przez bezpośredniego przełożonego skarżącego - kierownika działu ochrony Aresztu Śledczego we W. Skarżący zapoznał się z ww. opinią w dniu 5 maja 2015 r. w obecności kierownika działu ochrony i jego zastępcy, odmawiając jednocześnie złożenia podpisu potwierdzającego zapoznanie się z treścią opinii, co wynika z notatki sporządzonej pod treścią opinii w dniu 5 maja 2015 r. przez kierownika działu ochrony. Skarżący został prawidłowo pouczony o prawie złożenia wniosku o zmianę tej opinii do wyższego przełożonego - Dyrektora Aresztu Śledczego we W. Z takiego prawa skarżący skorzystał. Wniosek o zmianę opinii złożył w terminie, w dniu 18 maja 2015 r. Dyrektor Aresztu Śledczego we W. w dniu 28 maja 2015 r. podjął decyzję o utrzymaniu ww. opinii w mocy. Pismo informujące o utrzymaniu opinii w mocy skarżący odebrał w dniu 28 maja 2015 r. Organ odwoławczy wskazał, że zawarte w opinii fakty i oceny mają potwierdzenie w zgromadzonej dokumentacji, są sformułowane w oparciu o zaistniałe zdarzenia i bieżącą obserwację jakości i wyników pracy skarżącego. Część z tej dokumentacji stworzył sam skarżący, sporządzając zarówno raporty, jak i wyjaśnienia do zaistniałych zdarzeń. W toku postępowania nie stwierdzono, aby opinia zawierała wnioski nieadekwatne do dokumentów zebranych w toku służby skarżącego. Opinia ta dała kompleksowy obraz uzyskanych przez skarżącego wyników w pierwszym roku służby. Opinia całościowo opisuje predyspozycje skarżącego w służbie. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby została sporządzona i doręczona skarżącemu prawidłowo, a opisany wyżej proces opiniowania zarówno od strony formalnej, jak i merytorycznej również przebiegł prawidłowo i zgodnie z przepisami rozdziału 10 ustawy. Organ odwoławczy podał, że w toku postępowania odwoławczego zbadał również pozostałe podniesione w odwołaniu argumenty, które w ocenie skarżącego wskazują na błędne rozstrzygnięcie Dyrektora Aresztu Śledczego we W. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Wskazał, że argumenty te odwołują się do przygotowania i wyszkolenia skarżącego w trakcie pierwszego roku służby, które uzasadniają przydatność skarżącego w służbie. Organ II instancji wskazał odnosząc się do powyższego zarzutu, że niemal od ukończenia przez skarżącego szkolenia wstępnego, w związku z nieznajomością obowiązujących przepisów niezbędnych do prawidłowego pełnienia służby, podjęto decyzję o zwiększeniu nadzoru nad skarżącym. Pomimo podjętych działań, skarżący nadal stwarzał sytuacje sprzyjające naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niezachowanie należytej czujności na posterunku uzbrojonym z powodu zaśnięcia, posiadania na posterunku uzbrojonym telefonu komórkowego, czy braku dyspozycyjności. Organ podał, że nie jest prawdziwy zarzut, że w ciągu 10 miesięcy nie można poznać wszystkich właściwości funkcjonariusza. Nie jest też prawdą, że zwolnienie ze służby nastąpiło w wyniku nieobiektywnej oceny, czy nieprawdziwych informacji. Organ wskazał, że na wszystkie stawiane skarżącemu zarzuty, skarżący sporządzał raporty i wyjaśnienia, w których potwierdzał fakt zaistnienia takich zdarzeń. Organ podał, że w odwołaniu skarżący wskazał przepis przytoczony w opinii służbowej, który rzekomo nie istnieje. Wyjaśnił, że wskazanie ww. przepisu nastąpiło w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej. Zamiast bowiem roku 2003 w powołanym w podstawie prawnej opinii rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31.10.2003 r. w sprawie sposobu ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, wpisano rok 2013. Nie zmienia to zdaniem organu odwoławczego faktu, że treść tego rozporządzenia powinien skarżący bardzo dobrze znać zwłaszcza, że był funkcjonariuszem działu ochrony. Organ wskazał, że przepis § 38 tego rozporządzenia zawiera obowiązki funkcjonariusza pełniącego służbę na posterunku uzbrojonym w ochronie terenu jednostki organizacyjnej, na którym też skarżący najczęściej pełnił służbę w okresie objętym opinią służbową. Tym samym nie znajduje zdaniem organu uzasadnienia zarzut, że sprawdzana była znajomość przepisów przez skarżącego na podstawie nieobowiązującego aktu prawnego. Organ wskazał, że zgodnie z § 27 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia, dowódca zmiany mógł dokonać sprawdzenia znajomości przepisów przez funkcjonariusza. W opinii służbowej omyłkowo wskazano § 27 pkt 2 ust. 4. Odnosząc się do dalszych zarzutów odwołania organ II instancji podał, że skarżący podaje wbrew treści opinii służbowej, że nie wystąpiły żadne zdarzenia, które mogłyby zakłócić pracę w zespole, a ponadto, że jest samodzielny i nie narusza swoją postawą określonej kultury organizacji. Oceniając powyższy zarzut organ odwoławczy wskazał, że pomimo precyzyjnego wskazania określonych obszarów służby negatywnie ocenionych, skarżący wybiera z opinii służbowej tylko te fragmenty, które były ocenione zadowalająco, a co do istoty dotyczą innych zagadnień. Nie przedstawił natomiast żadnych obiektywnych argumentów, które mogłyby stanowić podstawę do zmiany decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Reasumując, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji o zwolnieniu skarżącego ze Służby Więziennej. Decyzja organu I instancji została w jego ocenie wydana prawidłowo i poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym procesem opiniowania. Proces opiniowania wdrożony został zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Opinia została wydana w oparciu o zebrane dokumenty, zaś wnioski dotyczące nieprzydatności skarżącego w służbie, stwierdzone w okresie służby przygotowawczej, oparte zostały na ocenie służby skarżącego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej, opinia o nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej stanowi obligatoryjną przesłankę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Służbie Więziennej, w związku z czym Dyrektor Aresztu Śledczego we W. w oparciu o ten przepis wydał decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie wydanej w sprawie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że wydane w sprawie decyzje zawierają wiele rażących uchybień. Zarzucił, że sporządzona przez kierownika ochrony opinia służbowa z dnia 5 maja 2015 r. o nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej i oparta na niej decyzja personalna nr [...] z dnia 28 maja 2015 r. dotknięte są podstawowymi błędami prowadzącymi do nieważności postępowania albowiem zawierają rażące uchybienia. Skarżący podał, że już w odwołaniu zarzucił i wskazał na rażące błędy zawarte w opinii, które zostały uznane w zaskarżonej decyzji za omyłki pisarskie. Zdaniem skarżącego, wskazane przez niego błędy zwarte w opinii służbowej nie mogą być potraktowane jako oczywiste omyłki pisarskie. W dalszej części uzasadnienia skargi podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Ponadto dodał, że opiekun przydzielony mu w okresie pełnienia służby przygotowawczej nie udzielił mu żadnej pomocy w tych ciężkich początkach służby. W przypadku innych funkcjonariuszy przełożeni nie wyciągali tak surowych konsekwencji. Skarżący podniósł, że organ II instancji podał, że skarżący widzi tylko swoje pozytywne cechy, ale Dyrektor też je zauważał, przyznając mu nagrodę roczną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podał, że skarżący nie kwestionuje stwierdzonych przez jego przełożonych faktów niewłaściwego wykonywania lub w ogóle niewykonywania powierzonych obowiązków służbowych. Na skarżącym, jako na funkcjonariuszu działu ochrony Aresztu, ciążyły szczególne obowiązki związane z bezpieczeństwem i ochroną jednostki penitencjarnej. Nie jest prawdą, by skarżący nie został zapoznany z porządkiem wewnętrznym już choćby z tej przyczyny, że przecież wiele miesięcy był zatrudniony w Areszcie. Co do telefonu prywatnego, to funkcjonariusze i pracownicy Aresztu w ogóle nie mogą wnosić ich na teren Aresztu. W tym celu przy bramie wejściowej znajdują się specjalne schowki na te telefony (kilkadziesiąt szafek) zamykane na klucze. Usprawiedliwienie podane przez skarżącego, że zasnął na posterunku uzbrojonym bo miał anginę, a nie chciał korzystać ze zwolnienia lekarskiego jest zdaniem organu fałszywe i dowodzi tylko nieodpowiedzialności skarżącego, zwłaszcza że miał przy sobie broń służbową. Co do kwestii nagrody rocznej wyjaśnił, że wszyscy funkcjonariusze otrzymują je z urzędu, co wynika z art. 193 ust. 1 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej. Organ podkreślił też, że każdy funkcjonariusz jest oceniany indywidualnie. W przypadku skarżącego organ I instancji podjął prawidłowe decyzje. Stwierdzono bowiem poważne uchybienia, których skarżący co do faktów nie zakwestionował. Mając powyższe na uwadze, organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawujący, zgodnie z art. 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem uznał, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa. Podstawę prawną decyzji będących przedmiotem kontroli Sądu administracyjnego w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1415 ze zm.). Z prawidłowych i niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że skarżący pełnił służbę przygotowawczą od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia zwolnienia, to jest do dnia 28 maja 2015 r. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje na podstawie mianowania. Przepis ten w ust. 2 stanowi, że mianowanie następuje: 1) na okres służby przygotowawczej; 2) na stałe. Zgodnie z art. 42 ust. 1 tej ustawy, funkcjonariusz pełni służbę przygotowawczą przez okres 2 lat. W myśl ust. 2 omawianego przepisu prawa, okres służby przygotowawczej ma na celu przygotowanie i wyszkolenie funkcjonariusza oraz sprawdzenie, czy cechy osobiste, charakter i zdolności uzasadniają jego przydatność do służby. Z dniem 28 maja 2015 r. skarżący został zwolniony ze Służby Więziennej z powodu nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. W dniu 5 maja 2014 r. bezpośredni przełożony skarżącego – kierownik działu ochrony Aresztu Śledczego we W., gdzie skarżący pełnił służbę, sporządził opinię służbową o skarżącym na podstawie przepisów rozdziału 10 ustawy o Służbie Więziennej. Zgodnie z art. 86 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu, (...). Kryteria określające opiniowanie służbowe zawiera art. 87 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z art. 88 pkt 6 ustawy, opinie służbowe wydają: kierownik komórki organizacyjnej - o podległych mu bezpośrednio funkcjonariuszach. Ustawa ta w art. 89 ust. 1 pkt 1 stanowi, że opinię służbową o funkcjonariuszu wydaje się w okresie służby przygotowawczej - nie później niż 30 dni przed upływem pierwszego roku tej służby i 60 dni przed mianowaniem na stałe. W świetle powyższego występowała w okolicznościach faktycznych sprawy podstawa prawna do sporządzenia przez bezpośredniego przełożonego skarżącego w dniu 5 maja 2015 r. opinii służbowej o skarżącym jako funkcjonariuszu Służby Więziennej pełniącym służbę przygotowawczą. Kierownik działu ochrony Aresztu Śledczego we W., będący bezpośrednim przełożonym skarżącego wydał w dniu 5 maja 2015 r., na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej opinię służbową o nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej. W opinii tej w "pkt III. Opisowa ocena realizacji zadań służbowych i przygotowania zawodowego oraz posiadanych predyspozycji, ustalenie przydatności do służby, ocenę wywiązywania się z obowiązków służbowych oraz przydatności do służby na zajmowanym stanowisku" szczegółowo opisał uchybienia, jakich skarżący dopuścił się w okresie pełnienia służby oraz działania podjęte w związku z powyższymi uchybieniami. W opinii tej wskazano, co także ustalono w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, że w trakcie pełnienia służby skarżący kilkakrotnie stwarzał sytuacje sprzyjające naruszeniu dyscypliny służbowej. W dniu 8 października 2014 r. pomimo ukończenia szkolenia wstępnego, skarżący wykazał się brakiem znajomości obowiązujących przepisów niezbędnych do prawidłowego pełnienia służby na wyznaczonym posterunku w związku z czym nie został dopuszczony do wykonywania wyznaczonych zadań. W nocy z dnia 18 na 19 października 2014 r., pełniąc służbę na posterunku uzbrojonym dwukrotnie o godz. 22:23 oraz o godz. 3:35, skarżący nie zachował, jak sam wyjaśnił w sporządzonych wyjaśnieniach, należytej czujności z powodu przyśnięcia oraz zamyślenia się i nie zareagował na zbliżającą się osobę (dowódcę zmiany) w rejon pełnienia służby. W dniu 4 grudnia 2014 r. skarżący nie przybył do służby na wyznaczone mu stanowisko nr 16 (rezerwa składu zmiany), tłumacząc to później w pisemnym wyjaśnieniu, brakiem wiedzy na temat układu grafiku służby. W dniu 31 grudnia 2014 r. dowódca zmiany stwierdził, że pełniąc służbę na posterunku uzbrojonym, skarżący korzystał z telefonu komórkowego, pomimo zakazu wnoszenia na teren jednostki, a tym samym nie mógł w pełni realizować zadań wyznaczonych na tym posterunku. Na tę okoliczność skarżący również sporządził stosowny raport, w którym potwierdził zaistniałe zdarzenie. W dniu 15 kwietnia 2015 r. o godz. 7:45 dowódca zmiany stwierdził, że skarżący spał w czasie pełnienia służby na posterunku uzbrojonym. Fakt ten skarżący potwierdził swoim podpisem na sporządzonej przez dowódcę zmiany notatce służbowej. W konkluzji ww. opinii stwierdzono, że opisane wyżej zachowania skarżącego w sposób istotny godzą w bezpieczeństwo jednostki. Podano też, że skarżącemu kilkakrotnie zmieniano zmianę, do której był przypisany w książce rozkładu służby, mimo to skarżący nie potrafił prawidłowo wykonywać powierzonych do realizacji zadań. Stwierdzono, że funkcjonariusz nie wywiązuje się z powierzonych obowiązków w sposób należyty, w związku z czym nie jest przydatny do służby. Brak zatem podstaw do wydania pozytywnej opinii o przydatności skarżącego do służby. W odwołaniu od powyższej opinii, wniesionym na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej do wyższego przełożonego, skarżący zakwestionował dokonaną ocenę jego przydatności do służby i podjął polemikę z ustaleniami opinii, wyjaśniając powody swojego zachowania. Wyjaśnienia te i zarzuty podtrzymał następnie w odwołaniu od decyzji wydanej w przedmiocie zwolnienia ze służby, a następnie w skardze. Rozpoznając powyższe odwołanie, wyższy przełożony skarżącego w dniu 28 maja 2015 r. utrzymał w mocy opinię wydaną w pierwszej instancji, nie znajdując podstaw do zmiany treści opinii służbowej. W ocenie tego organu, wszystkie oceny zawarte w zaskarżonej opinii oraz zawarte w niej ustalenia i wnioski są właściwe i oparte o udokumentowane fakty. Organ ten podał, że stwierdzone uchybienia w służbie nie pozwalają przełożonym w pełni zaufać skarżącemu, gdyż wymaga ciągłego nadzoru i kontroli jakości pracy, absorbuje siły i uwagę, które winny być skierowane przez przełożonych na inne obszary aktywności zawodowej, by skuteczniej osiągać wspólne cele zespołowe. W opinii tej organ wskazał, że pomimo upływu 10 miesięcy służby w Służbie Więziennej i ukończenia kursu przygotowawczego, postawa skarżącego nie jest zbieżna z wartościami, które określają kulturę organizacji, a ta oczekuje również takich umiejętności, które świadczą o samodzielności i zaangażowaniu, aktywności i kreatywności. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że wydający zaskarżoną opinię bezpośredni przełożony skarżącego prawidłowo ocenił, w oparciu o kryteria zawarte w art. 87 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, cechy osobowości skarżącego, jego umiejętności i predyspozycje do pełnienia służby w Służbie Więziennej, a wyjaśnienia zawarte we wniosku o zmianę opinii służbowej, nie zmieniają ogólnej oceny służby skarżącego na poziomie przyjętych kryteriów. Za trafne uznać należy stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, że przeprowadzone w sprawie postępowanie opiniodawcze w stosunku do skarżącego odbyło się zgodnie z obowiązującymi w tym względzie przepisami prawa. Zawarte w opinii fakty i oceny mają bowiem potwierdzenie w zgromadzonej dokumentacji, którą sam skarżący stworzył, sporządzając zarówno raporty, jak i wyjaśnienia do zaistniałych faktów opisanych w opinii, co także prawidłowo organ decyzyjny podkreślił w zaskarżonej decyzji. W okolicznościach faktycznych sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że sporządzona opinia zawiera wnioski nieadekwatne do zebranych w toku służby dokumentów. Opinia ta daje kompleksowy obraz uzyskanych przez skarżącego w pierwszym roku służby wyników i całościowo opisuje predyspozycje skarżącego do służby. Zgodzić się należy w tej sytuacji ze stanowiskiem organów decyzyjnych, że wystąpiła w sprawie podstawa z art. 96 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej do zwolnienia skarżącego ze Służby Więziennej z powodu nieprzydatności do służby stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Wskazać należy, że zgodnie z ww. przepisem prawa, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadkach: 1) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej; 2) pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. Z treści owego przepisu prawa w sposób jednoznaczny wynika, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter decyzji związanych. Oznacza to, że w sytuacji wystąpienia jednej z przesłanek określonych w jego treści, organ decyzyjny ma obowiązek zwolnić funkcjonariusza ze służby. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Skoro bowiem uprawnione organy, w wyniku postępowania opiniodawczego przeprowadzonego na podstawie art. 87 ust. 1 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej, wydały opinię służbową, w której stwierdziły nieprzydatność skarżącego do służby w okresie służby przygotowawczej, przełożony funkcjonariusza właściwy do mianowania funkcjonariusza na ostatnio zajmowane stanowisko służbowe (art. 98 ustawy o Służbie Więziennej) – Dyrektor Aresztu Śledczego we W., miał obowiązek zwolnić skarżącego ze służby. W tej sytuacji zarówno decyzję wydaną przez ten organ w dniu 28 maja 2015 r., jak i zaskarżoną decyzję wydaną w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia 24 czerwca 2015 r. nr [...], uznać należy za prawidłową. Zaskarżone decyzje w niczym nie naruszają prawa. Wbrew stanowisku skarżącego, zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji wydanej w pierwszej instancji, powtórzone następnie w skardze, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonej decyzji, że błędne wskazanie w treści opinii roku wydania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003 r. w sprawie sposobu ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 548) przez wskazanie roku 2013, zamiast roku 2003, należy traktować jako oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Omyłka ta pozostaje bez wpływu na treść opinii, jak również na wynik niniejszego postepowania. Podobnie jak omyłkowe wskazanie w treści opinii służbowej skarżącego przepisu: "§ 27 pkt. 2 ust. 4" ww. rozporządzenia, zamiast: "§ 27 ust. 2 pkt 4" tego rozporządzenia należy uznać za oczywistą omyłkę w rozumieniu ww. przepisu k.p.a. Błędy te, wbrew zarzutom skargi, nie są spowodowane wadliwym ustaleniem stanu fatycznego, ani mylnym zastosowaniem przepisu prawnego. Z tych względów podniesiony w skardze zarzut nieważności postępowania uznać należy za niezasadny. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 94 kodeksu pracy przez niepoinformowanie skarżącego o obowiązującym wewnętrznym regulaminie pracy. Ustawa o Służbie Więziennej zawiera wyczerpującą regulację dotyczącą praw i obowiązków funkcjonariuszy Służby Więziennej, a przepisy Kodeksu pracy mają zastosowanie do tej pragmatyki służbowej tylko w sytuacji wyraźnego odesłania zawartego w ww. ustawie do norm Kodeksu pracy (art. 60a u. 1, art. 117 u. 1, art. 152, art. 157 u. 1 art. 165 i art. 196 u. 3 p. 2 i 3 ustawy). Ponadto wskazać należy, że skarżący przez wiele miesięcy był już zatrudniony w Areszcie Śledczym. Z treści opinii służbowej wynika, że odbył trzymiesięczny staż służby. Przeprowadzane przez dowódcę zmiany sprawdzenie znajomości przez skarżącego obowiązujących przepisów niezbędnych do prawidłowego pełnienia służby wykazało, że skarżący nie znał, mimo obowiązku, obowiązujących przepisów prawa. Zawarte w skardze wyjaśnienia do zdarzeń opisanych w opinii mających miejsce w dniach 31 grudnia 2014 r. i 15 kwietnia 2015 r. były przedmiotem postępowania wyjaśniającego prowadzonego w toku sprawowanej przez skarżącego służby. Na te okoliczności skarżący złożył wyjaśnienia na piśmie znajdujące się w aktach sprawy, w których przyznał ich wystąpienie. Przyczyny wystąpienie owych uchybień były przedmiotem oceny organów opiniodawczych i wbrew zarzutom skarżącego, zostały ocenione zarówno przez te organy, jak i organy decyzyjne, a ocena ta jest prawidłowa. W świetle treści opinii służbowej skarżącego za niezasadny uznać należy zarzut, że skarżącemu nie udzielono należytej opieki, czy wsparcia w czasie służby. Z opinii służbowej wręcz wynika, że skarżący swoim niewłaściwym stosunkiem do obowiązków służbowych wielokrotnie absorbował uwagę przełożonych, którzy zmuszeni byli udzielać mu stosownego instruktażu. W tej sytuacji nawet wzmożono nadzór nad skarżącym. Trafnie zauważa organ odwoławczy, że przyznanie skarżącemu nagrody rocznej nie pozostaje w sprzeczności z wydaną decyzją, w związku z tym, że zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 3) ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariuszowi przysługują nagrody roczne i uznaniowe oraz zapomogi, co oznacza, że wszyscy funkcjonariusze otrzymują nagrody roczne z urzędu. Skoro zatem zarzuty poniesione w skardze okazały się niezasadne, a wydane w sprawie decyzje są zgodne z wyżej powołanymi obwiązującymi przepisami prawa stanowiącymi podstawę ich podjęcia, skarga podlegała oddaleniu w całości, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. .