IV SA/Wr 542/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka- Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. I. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na oznaczoną wyżej decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Jednocześnie w skardze T. I. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, z tym uzasadnieniem, że w przypadku odmowy wstrzymania wykonania tego aktu nastąpi nieodwracalny skutek w postaci utraty możliwości zarobkowania do momentu rozstrzygnięcia sądowo-administracyjnego, co tym samym pozbawi go i jego rodzinę utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), zwanej dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. (§ 3) . Przy czym rozstrzygając na podstawie cytowanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Powołana na wstępie ustawa procesowa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi wymienia w tym przepisie dwie przesłanki stanowiące podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu administracyjnego, a mianowicie: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać w tym miejscu należy, że próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 stwierdzając, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nadto jak wynika z ugruntowanego już orzecznictwa sądowo-administracyjnego warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166 -168). Podkreślenia jednak wymaga ,że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi .Chodzi więc o sytuację, w której szkoda wyrządzona wykonaniem konkretnej decyzji, nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu rzeczy (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2012 r. sygn. II FZ 304/12) . W badanej sprawie skarżący uzasadniając złożony wniosek powołał się na możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków dla niego oraz rodziny w postaci utraty możliwości zarobkowania. W ocenie Sądu w przedmiotowym wniosku skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Utrata bowiem zatrudnienia nie spełnia wymogu przesłanek, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (podobnie postanowienia NSA z dnia 6 września 2011 r. sygn. akt I OZ 625/11). Niezależnie od tego wskazać należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało już wykonane. Zaskarżona decyzja określała bowiem datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, co nastąpiło w dniu [...] r. Natomiast przesłanką zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest groźba wystąpienia skutków, o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Instytucja ta nie służy odwróceniu już zaistniałych następstw wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana wstrzymanie wykonania decyzji jest bezprzedmiotowe (podobnie postanowienia NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08; z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 410/10 ; z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt I OZ 625/11). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.