IV SA/Wr 638/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Sędziowie sędzia WSA Ewa Kamieniecka, sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, odmowa uznania za osobę bezrobotną, umorzenie postępowania w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę w całości. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art.151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej k.p.a., oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1061 z późn. zm.) – dalej ustawa, po rozpatrzeniu odwołania W. M. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w której po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. orzeczono o: - uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] orzekającej o uznaniu W. M. za osobę bezrobotną z dniem 17 kwietnia 2014 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, - odmowie uznania W. M. za osobę bezrobotną z dniem 17 kwietnia 2014 r., - umorzeniu postępowania w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że od opisanej w sentencji decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, tj. - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nie zastosowanie, albowiem organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 2 ust 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną interpretację, tj. przyjęcie, że samo posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy działalność nie została podjęta i nie była prowadzona, powoduje utratę prawa do uznania za osobę bezrobotną. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony podał, że strona uzyskując status osoby bezrobotnej w dniu 17 kwietnia 2014 r. bez prawa do zasiłku mimo, że złożyła oświadczenie, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, to jednak nie miała świadomości, że wpis do. ewidencji działalności gospodarczej nie został wykreślony. Podkreślił, że zainteresowany nigdy działalności gospodarczej nie podjął, nie dokonał zgłoszenia do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych, nie występował o nadanie nr REGON oraz nie był zarejestrowany we właściwym urzędzie skarbowym. Według pełnomocnika strony, organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę uregulowań ustawy o działalności gospodarczej (właściwej i obowiązującej w dniu uzyskania przez niego wpisu do ewidencji działalności), co spowodowało dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślił również, że wykładnia literalna przepisu art.2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dostarcza podstaw do stwierdzenia, że samo posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie wyklucza posiadania statusu osoby bezrobotnej jedynie w takiej sytuacji, gdy działalność ta nigdy, tj. od dnia dokonania wpisu do dnia wyrejestrowania nie zostanie podjęta lub jej wykonywanie zostało zawieszone oraz zacytował kilka wyroków sądów administracyjnych. Z akt sprawy wynika, że skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy we W. w dniu 17 kwietnia 2014 r., uzyskując status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji zainteresowany podał w oświadczeniu rejestrowanego, że nie złożył wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Skarżący w dniu 25 maja 2016 r. został skierowany do odbycia stażu w firmie [...] s. c. we W.. Decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], przyznano zainteresowanemu stypendium w okresie odbywania stażu, tj. od dnia 6 czerwca 2016 r. Kolejną decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] orzeczono o utracie prawa do stypendium z dniem 1 grudnia 2016 r. Decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 grudnia 2016 r. z powodu nieuzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia propozycji pracy. W dniu 20 kwietnia 2017 r. Powiatowy Urząd Pracy we W. pozyskał dokument z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG), z którego wynika, że skarżący w okresie od dnia 21 lutego 1994 r. do dnia 11 kwietnia 2017 r. posiadał wpis w ewidencji działalności gospodarczej, ze wskazaną datą rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej od dnia 21 lutego 1994 r. i nie złożył wniosku o zawieszenie wykonywania tej działalności. W związku z powyższym postanowieniem Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] wznowiono postępowanie w przedmiocie: - uznania Pana W. M. za osobę bezrobotną z dniem 17 kwietnia 2014 r. oraz odmowy przyznaniu prawa do zasiłku, zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], - przyznania prawa do stypendium w okresie odbywania stażu od dnia 6 czerwca 2016 r. zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], - utraty prawa do stypendium z dniem 1 grudnia 2016 r., zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], - utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 grudnia 2016 r. zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]. W dniu 22 maja 2017 r. W. M. złożył w kancelarii urzędu pracy oświadczenie, w którym potwierdził fakt dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w dniu 21 lutego 1994 r. oraz wskazał, iż działalność ta nic była przez niego prowadzona od 21 lutego 1994 r., natomiast w dniu 12 kwietnia 2017 r. dokonał wykreślenia wpisu z rejestru. Na tej podstawie podjęto zaskarżoną decyzję. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy powołał treść art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie przeprowadzone postępowanie wykazało, iż zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., według której w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jako nową okoliczność faktyczną istotną dla sprawy przyznania statusu osoby bezrobotnej i nieznaną organowi wydającemu decyzję oraz istniejącą w dniu 17 kwietnia 2014 r. należy uznać posiadanie przez W. M. wpisu w CEIDG. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (zwanej dalej ustawą), określenie bezrobotny oznacza m.in. osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej, jeżeli nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej dnia podjęcia działalności gospodarczej. Przepis ten wskazuje, że samo posiadanie wpisu uniemożliwia nabycie statusu osoby bezrobotnej. Bez znaczenia jest fakt nieprowadzenia tej działalności gospodarczej. Stanowisko takie jest zgodne ze stanowiskiem sądów administracyjnych, (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 286/16, LEX 2231520). Z załączonych do odwołania dokumentów jednoznacznie wynika, że strona rejestrując się w urzędzie pracy w dniu 17 kwietnia 2014 r. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nie zgłosił zawieszenia wykonywania tej działalności. Zainteresowany nie kwestionuje tego faktu. Powołany wyżej przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy, odwołuje się jedynie do samego faktu posiadania takiego wpisu, nie obliguje organu do weryfikacji jego poprawności. Organy zatrudnienia nie są właściwe do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego i ewentualnej korekty tego wpisu. Zgodnie z przepisami regulującymi prowadzenie działalności gospodarczej, to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek aktualizacji danych zawartych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Z informacji z CEIDG wynika, że wpis dokonany w dniu 21 lutego 1994 r. został wykreślony dopiero w dniu 12 kwietnia 2017 r. W związku z tym, że skarżący rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w dniu 17 kwietnia 2014 r., posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nie złożył wcześniej wniosku o zawieszenie wykonywania tej działalności należy uznać, że w dniu 17 kwietnia 2014 r. nie spełniał definicji osoby bezrobotnej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy. Informację o tym fakcie Powiatowy Urząd Pracy we W. uzyskał w dniu 20.04.2017 r. i chociaż zainteresowany podaje, iż nie prowadził działalności gospodarczej, to do dnia wykreślenia wpisu z rejestru nie spełniał warunku, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy, koniecznego do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Istniała zatem podstawa do uchylenia decyzji wskazanych w sentencji decyzji z dnia 17 kwietnia 2014 r. W związku z powyższym zarzuty pełnomocnika odwołującego się dotyczące naruszenia zasad określonych w art. 7, nie mogą zostać uwzględnione, gdyż wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Organ zauważył, że powołane w odwołaniu przepisy ustawy o działalności gospodarczej nie zostały ustanowione przez organ pierwszej instancji jako podstawa wydania zaskarżonej decyzji i jako takie nie mogą również tej podstawy stanowić. Jako podstawa decyzji wskazana jest prawidłowo ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i jej przepisy, nie zaś przepisy materialne innych ustaw. Zarzuty dotyczące naruszenia przez organ orzekający przepisów prawa materialnego należy uznać zatem za całkowicie bezpodstawne. Organ zauważył, że chociaż skarżący jako datę zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej wskazał dzień 21 lutego 1994 r., to do dnia wykreślenia wpisu z rejestru, tj. do dnia 12 kwietnia 2017 r. nie spełniał warunku, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy, koniecznego do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Istniała zatem podstawa do wydania zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję złożył W. M.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną interpretację, przez przyjęcie, że samo posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy działalność gospodarcza nigdy nie została podjęta i nie była prowadzona, powoduje utratę prawa do uznania za osobę bezrobotną; - naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie, albowiem organ I instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie dokonując właściwej oceny sytuacji prawnej uczestnika postępowania co do treści posiadanego przez niego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w kontekście złożonego przez niego oświadczenia w dniu 22 maja 2017r. W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1, Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając skargę podał, że wykładnia literalna art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy daje podstawy do stwierdzenia, że samo posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie wyklucza posiadania statusu osoby bezrobotnej, gdy działalność ta nigdy nie zostanie podjęta lub jej wykonanie zostało zawieszone. Nie sposób zatem się zgodzić ze stanowiskiem Wojewody D. wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że sam fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej bez względu na to, czy działalność ta jest prowadzona i była kiedykolwiek prowadzona, stanowi przesłankę uzasadniającą pozbawienia statusu bezrobotnego takiej osoby. W ocenie skarżącego taka wykładnia powołanego przepisu bezrobotnego jest zbyt szeroka i pozbawiona podstawy prawnej, pomijająca możliwość posiadania wpisu do ewidencji działalności w zbiegu z uznaniem za osobę bezrobotną, jeśli działalność nie została w ogóle podjęta, co w konsekwencji doprowadziło do uznania zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy za zasadny. Powyższy pogląd został ugruntowany w orzecznictwie sądowym. Na potwierdzenie swojego stanowiska wskazał na wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 listopada 2010 r., III SA/Kr 385/10, WSA w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r., III SA/Gd 335/14, WSA w Gliwicach z dnia 23 listopada 2014 r., IV SA/Gl 1188/12, WSA w Łodzi z dnia 24 listopada 2010 r., III SA/Łd 524/10, NSA z dnia 27 lipca 2010 r., I OSK 529/10 i z dnia 31 maja 2012 r. I OSK 2298/12 oraz uchwałę NSA z 16 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 5/96 (ONSA z 1997, Nr 2, poz. 47) wydaną w innym stanie prawnym ale według skarżącego nadal aktualną. Podkreślił, że skarżący nie miał wiedzy, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej jakiego dokonał w dniu 21 lutego 1994 r. nie został wykreślony i dalej występował w ewidencji. Poza bowiem formalnym wpisem nigdy nie podjął działalności gospodarczej, nie dokonał zgłoszenia do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych, nie występował o nadanie nr REGON, nigdy nie był zarejestrowany we właściwym Urzędzie Skarbowym. Pomimo wielokrotnej zmiany przepisów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej organ ewidencyjny nie wzywał stronę do uzupełnienia danych zawartych we wpisie. Dlatego też jego twierdzenie, że nie miał świadomości co do istnienia wpisu w ewidencji działalności gospodarczej a dowiedział się o nim na skutek działania Powiatowego Urzędu Pracy we W., jest z całą pewnością uzasadnione. W związku z zarzutem naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. podniósł, że art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy stwarza domniemanie dla organów administracji publicznej, że wpis danej osoby do ewidencji działalności gospodarczej związany jest z prowadzeniem tej działalności. Nie mniej jednak w sytuacji powzięcia wątpliwości, co do rzeczywistego stanu wpisu w ewidencji działalności gospodarczej organ administracyjny powinien podjąć wszelkie czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając ten wniosek przywołał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że zarzuty skargi są całkowicie bezpodstawne. Zarzucił, że skarżący nie może powoływać się na ugruntowanie stanowisko orzecznictwa. Każdy z przywołanych w skardze wyroków dotyczył innego stanu prawnego niż obowiązujący w niniejszej sprawie. Obecne brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy zostało mu nadane ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., nr 257, poz. 1725) a nie jak błędnie wskazał skarżący ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 176, poz. 1231) i obowiązuje od dnia 1 lutego 2011 r. Po nowelizacji omówionego artykułu bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania dowodowego mającego służyć obaleniu domniemania wykonywania działalności gospodarczej w związku z posiadanym wpisem do ewidencji. Aktualnie obowiązująca ustawa takiego domniemania nie formułuje. Okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej w żaden sposób nie kształtuje również sytuacji osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Zatem w toku postępowania nie istnieje konieczność obalenia domniemania, że osoba wpisana do ewidencji działalności gospodarczej prowadzi rzeczywiście taką działalność; ustalenia w tym względzie nie mogą wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Z tego względu bezpodstawne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady prowadzona jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest wszechstronna, wykraczająca poza granice zarzutów skargi kontrola legalności zaskarżonej decyzji w kontekście jej zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ten właśnie sposób, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie pod względem zgodności z prawem jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] lipca 2017 r., którą to decyzją organ ten - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od wydanej w trybie wznowieniowym decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2017 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ww. decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Prezydent Miasta W. orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 17 kwietnia 2014 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku oraz odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 17 kwietnia 2014 r. oraz umorzeniu postępowania w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Okoliczności faktyczne ustalone przez organy prowadzące sprawę w obydwu instancjach są prawidłowe i nie są kwestionowane przez skarżącego. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy prawidłowo ustalonych przez organy obydwu instancji istniała podstawa prawna do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją ostateczną organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. w związku z ujawnieniem się nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania ww. decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. lecz nieznanych organowi ją wydającemu o tym, że skarżący miał zarejestrowaną działalność gospodarczą w okresie od 21 lutego 1994 r. do 11 kwietnia 2017 r. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że powyższa okoliczność w świetle definicji osoby bezrobotnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy stanowiła przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną wydaną w sprawie skarżącego przez Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.: W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, które wydał decyzję. Z jego treści z sposób jednoznaczny wynika, że mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mają być: a) nieznane organowi, które wydał decyzję i b) muszą istnieć w dniu wydania decyzji, której wznowienie dotyczy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła. Po wydaniu bowiem przez Prezydenta Miasta W. decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną, ujawniła się okoliczność nieznana organowi, a istniejąca w dniu wydania ww. decyzji Prezydenta Miasta W., potwierdzona informacją uzyskaną w dniu 20 kwietnia 2017 r. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, z której wynika, że skarżący miał zarejestrowaną działalność gospodarczą w okresie od 21 lutego 1994 r. do 11 kwietnia 2017 r. W świetle definicji osoby bezrobotnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy okoliczność ta ma w sprawie istotne znaczenie. Zgodnie z ww. przepisem prawa, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę m.in. niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej (...), jeżeli nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Obecne brzmienie wskazanego przepisu nadano ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., nr 257, poz. 1725) i obowiązuje od 1 lutego 2011 r. Z powołanego przepisu wynika zatem, że w przypadku wpisu do ewidencji działalności gospodarczej – działalności gospodarczej, osoba posiadająca taki wpis może być uznana za bezrobotną w dwóch sytuacjach, gdy zawiesi działalność gospodarczą i okres zawieszenia trwa lub, gdy nie upłynął dzień – określony we wniosku, do podjęcia działalności. Wykładnia językowa omawianego przepisu nie daje podstaw do przeprowadzenia interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy w sposób przedstawiany w skardze. We wspomnianych wyżej okolicznościach zadaniem organów jest ustalenie, czy nie zaistniały przypadki, określone wyżej, uzasadniające przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Jak stwierdzono na wstępie rozważań, istotne dla rozpoznania sprawy ustalenia stanu faktycznego są niesporne. Skarżący zarejestrował działalność gospodarczą dnia 21 lutego 1994 r. – wyrejestrował zaś dnia 11 kwietnia 2017 r. Skarżący nie dokonał wpisu o zawieszeniu działalności gospodarczej. Wskazał też datę rozpoczęcia działalności na dzień 21 luty 1994 r. Nie ma znaczenia wpisana w dacie wykreślenia data zaprzestania prowadzenia działalności – 21 luty 1994 r. Powyższe dane wynikają z dokumentu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 kwietnia 2017 r. Sąd w niniejszym postępowaniu – wobec jak stwierdzono wyżej – określenia przez ustawodawcę przesłanek uzasadniających przyznanie statusu osoby bezrobotnej nie ma podstaw do badania, czy faktycznie skarżący prowadził działalność gospodarczą. Tym samym zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. należy uznać na niezasadne. W tym miejscu należy przywołać orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który dokonał interpretacji omawianego przepisu – art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f w wyroku z dnia 21 listopada 2014 r. w sprawie I OSK 1699/13 wyprowadził następującą tezę: Niepodjęcie działalności gospodarczej nie oznacza że można uzyskać status bezrobotnego, w wyroku z dnia 19 lipca 2016 r., I OSK 3263/14 stwierdził zaś, że złożenie wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej i niezłożenie wniosku o zawieszenie wykonywania tej działalności, wyklucza uzyskanie statusu bezrobotnego. Przy czym bez znaczenia jest, czy faktycznie skarżący taką działalność podjął. Orzeczenia te zapadły na tle aktualnego stanu prawnego – aktualnego brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy. W tym miejscu należy również podkreślić, że powołane w skardze wyroki dotyczą innego stanu prawnego i faktycznego. W przedstawionych okolicznościach organy miały zatem podstawy do wznowienia postępowania i orzeczenia jak w zaskarżonej decyzji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak wyżej.