IV SA/Wr 674/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2011 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. Ł. (dalej: skarżący) od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. G. z dnia [...] nr [...] o odmowie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2011, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podał, że od dnia [...] skarżący jest emerytem policyjnym. W dniu 23 maja 2011 r. do Komendanta Powiatowego Policji w K.G. wpłynęło żądanie skarżącego dotyczące wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Organ I instancji wydał w dniu [...] postanowienie nr [...] o połączeniu wniosków skarżącego z dnia 20 grudnia 2009 r. oraz z dnia 23 maja 2011 r. dotyczących wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego do prowadzenia w jednym postępowaniu administracyjnym. Pierwszy z w/w wniosków wymagał ponownego rozpatrzenia w związku z oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej w sprawie sygn. akt I OSK 1992/10, wniesionej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 226/10, którym uchylono decyzję organu I i II instancji w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu równoważnika pienionego za remont lokalu. Po rozpatrzeniu w/w wniosków, Komendant Powiatowy Policji w K. G. wydał w dniu [...] decyzję nr [...] odmawiającą przyznania skarżącemu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2011. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Powiatowy Policji w K. podał, że od dnia 1 stycznia 2006 r. brak jest podstaw prawnych i faktycznych do realizacji decyzji przyznającej prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w postaci jego wypłaty wobec braku możliwości określenia obowiązującej stawki dotyczącej w szczególności emerytów policyjnych, a do tego kręgu osób należy skarżący. W dniu 12 lipca 2011 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wpłynęło odwołanie skarżącego od w/w decyzji z dnia [...] nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. G. W odwołaniu tym skarżący zarzucił, że postępowanie administracyjne przeprowadzone w niniejszej sprawie godzi w porządek prawny. Rozpatrując odwołanie organ II instancji uznał, że nie jest ono uzasadnione. Organ odwoławczy ustalił, że skarżący otrzymywał równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w K. G. z dnia [...], a następnie na podstawie decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. G. z dnia [...]. W obiegu prawnym pozostaje nadal decyzja Komendanta Rejonowego Policji w K. G. z dnia [...] nr [...]. Organ zważył, że zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zostały określone w rozporządzeniu MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. nr 100, poz. 919), które zostało wydane na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 91 ust. 2 ustawy o Policji. Przedmiotowe świadczenie skarżący pobierał do roku 2005 r. włącznie z tego względu, że uprawnienie emerytów i rencistów w tym zakresie określone zostało w § 8 w/w rozporządzenia, który to przepis uchylono z dniem 1 stycznia 2006 r. nowelizującym rozporządzeniem wykonawczym MSWiA (Dz.U. z 2005 r. nr 266, poz. 2246), pozbawiając tym samym uprawnień do tego świadczenia osoby pobierające je z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 29 listopada 2004 r. sygn. akt K 7/04, dokonując oceny zgodności z Konstytucją RP m.in. przepisu art. 91 ust. 2 ustawy o Policji stwierdził, że krąg podmiotów uprawnionych do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego w sposób oczywisty określa art. 91 ust. 1 ustawy o Policji stanowiący, że policjantowi przysługuje równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Stosownie do oceny dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny, zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, w którym jest mowa o przyznaniu równoważnika jedynie policjantowi, przyjąć zatem należy, że podmiotem uprawnionym do otrzymywania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego jest jedynie policjant w służbie czynnej. Świadczenie to, podobnie jak inne świadczenia mieszkaniowe, przewidziane bowiem zostało w ustawie o Policji jako przywilej związany z pełnieniem służby. Przepis art. 91 ust. 1 tej ustawy od początku swego obowiązywania nie przyznawał prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego ani emerytom, ani rencistom policyjnym. Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, tj. zarządzenie z dnia 30 września 1997 r., rozporządzenie MSWiA z dnia 20 grudnia 1999 r. oraz rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w zakresie, w jakim przewidywały przyznanie prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, wykraczały poza granice delegacji ustawowej. Pomimo mocy obowiązującej § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. na gruncie ustawy o Policji brak było podstaw do wydania decyzji przyznającej równoważnik za remont lokalu mieszkalnego emerytowi, bądź renciście policyjnemu. Fakt, że świadczenia takie były przyznawane i wypłacane wynikał natomiast ze związania organów administracji publicznej obowiązującym prawem - czyli uregulowaniami powołanych wyżej aktów wykonawczych - oraz związaną z tym koniecznością przestrzegania i stosowania przez organy administracji obowiązującego porządku prawnego. W celu doprowadzenia do zgodności z ustawą o Policji zapisów aktu wykonawczego wydanego na podstawie jej art. 91 ust. 2, konieczne było uchylenie § 8 obowiązującego aktualnie rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. stanowiącego o przyznaniu równoważnika także emerytom i rencistom policyjnym. Dokonano tego przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. Konsekwencją omawianego zabiegu prawnego jest brak istnienia podstaw prawnych do stosowania od tej daty w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Oznacza to, że z chwilą wyeliminowania z porządku prawnego przepisu § 8 w/w rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. zapisy tego aktu wykonawczego nie mogły stanowić podstawy do naliczania równoważnika emerytom i rencistom policyjnym, jak również do podejmowania przez organy wobec tego kręgu osób innych czynności uregulowanych w rozporządzeniu. W kolejnym wyroku z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt U 4/08 Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że uchylenie § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. dokonane rozporządzeniem MSWiA z dnia 6 kwietnia 2005 r. (Dz. U. nr 70, poz. 633) nie zmieniło stanu prawnego przez pozostawienie emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego (za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego), skoro takie uprawnienie nie wynikało z ustawy. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych przysługujące funkcjonariuszom, które nie zostały wymienione wyraźnie w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (Dz. U. nr 8, poz. 67 ze zm.), nie przysługują emerytom i rencistom policyjnym. Ustawa zaś o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, jako uprawnienia tychże emerytów i rencistów, wymienia jedynie prawo do lokalu mieszkalnego. Odnosząc się do kwestii pozostawania w obrocie prawnym decyzji, która przyznawała skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, organ odwoławczy powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Op 317/10, w którym stwierdzono, że nie można nie dostrzec, że w decyzji przyznającej równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jednocześnie określono, że będzie on wypłacany corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Oznacza to, że decyzji tej nadano charakter związany. W kwestii obliczania wysokości świadczenia do wypłaty, odesłano w niej do obowiązujących przepisów prawa. Skoro jednak od dnia 1 stycznia 2006 r. przepisy rozporządzenia dotyczące stawek, jak i sposobu wyliczenia równoważnika, przestały obowiązywać w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych, to przewidziane w ustawie o Policji zasady wyliczenia takiego świadczenia mogą być stosowane jedynie wobec policjantów w służbie czynnej. W decyzji Komendanta Rejonowego Policji w K.G. z dnia [...] nr [...] przyznającej skarżącemu jako emerytowi policyjnemu prawo do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jednocześnie podano, że będzie on wypłacany corocznie na podstawie składanego przez skarżącego oświadczenia, a wysokość świadczenia ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Organ odwoławczy podał, że z tego względu od dnia 1 stycznia 2006 r. decyzja przyznająca skarżącemu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu nie może być realizowana poprzez jego wypłatę, gdyż nie obowiązuje żadna stawka, o jakiej mowa w tej decyzji, w oparciu o którą można byłoby ustalić wysokość przyznanego świadczenia, bowiem wobec innych regulacji dotyczących emerytów i rencistów policyjnych, od dnia 1 stycznia 2006 r. brak jest podstaw prawnych do wyliczenia równoważnika za remont dla tej grupy osób. W tej sytuacji organ odwoławczy orzekł jak w zaskarżonej decyzji . W skardze na tę decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie. Zarzucił, że decyzja organu I instancji jest nieważna albowiem nie posiada prawidłowego oznaczenia organu zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. w związku z ustawą o pieczęciach państwowych (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 235, poz. 2000). Zarzucił również, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie została zachowana zasada powagi rzeczy osądzonej z uwagi na to, że w sprawie niniejszej występuje tożsamość stanu faktycznego ze stanem rozstrzygniętym już decyzją odmowną Komendanta Policji Powiatowej w K.G. nr [...] z dnia [...], zaskarżoną odwołaniem do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., które to decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił wyrokiem wydanym w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 226/10 z dnia 17 września 2010 r., a wyrok ten uprawomocnił się wobec oddalenia skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1992/10. Skarżący wniósł ponadto: "aby Sąd w trybie art. 154 § 1, 2 i 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dyscyplinując odpowiednimi środkami zobowiązał organ do przestrzegania art. 153 Ppsa (...)". W uzasadnieniu skargi podał, że skoro w rozporządzeniu nowelizującym MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. nie wskazano konsekwencji uchylenia § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., to uprawniony jest pogląd, że nadal wiążące są decyzje przyznające równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego, który należy wypłacać zgodnie z zasadami jego dotychczasowego naliczania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dodał, że nie jest uzasadniony zarzut nieważności decyzji organu I instancji z tego względu, że decyzja ta nie jest opatrzona pieczęcią okrągłą organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Decyzja organu I instancji zawiera bowiem wszystkie składniki wymienione w przepisie art. 107 § 1 k.p.a., w tym stosowne oznaczenie organu wydającego decyzję. Nie można też w ocenie organu odwoławczego uznać za uzasadniony zarzut skargi, że wydając zaskarżone decyzje organy obu instancji naruszyły zasadę "powagi rzeczy osądzonej". Przedmiotem bowiem postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1992/10 było ustalenie prawa skarżącego do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, natomiast przedmiotem niniejszego postępowania jest dopuszczalność wypłaty tego równoważnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Sąd administracyjny ocenia wyłącznie legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przez organ administracji przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd administracyjny bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego oraz materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Przeprowadzona w niniejszej sprawie, z uwzględnieniem powyższych zasad, kontrola zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu orzekającego, nie narusza prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...], którą to decyzją organ ten, powołując się na art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. G. z dnia [...] nr [...] o odmowie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2011, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane, połączonymi do wspólnego rozpoznania, wnioskami skarżącego z dnia 20 grudnia 2012 r. i z dnia 23 maja 2011 r. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres 2006 - 2011. W ocenie Sądu, skoro złożony w niniejszej sprawie wniosek wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2011, to organy rozpoznające ów wniosek zasadnie odmówiły wypłaty powyższego świadczenia za wskazane lata. Z prawidłowych i niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] w związku z nabyciem praw emerytalnych. W obrocie prawnym pozostaje nadal decyzja Komendanta Rejonowego Policji w K.G. z dnia [...] nr [...] przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Oceniając prawidłowość wydanych w sprawie decyzji zaskarżonej treści zważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym wypłaty emerytom policyjnym równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego podkreśla się, że zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że w dniu 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. nr 266, poz. 2246) zmieniające rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100, poz. 919). Uchyliło ono m.in. § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., który stanowił, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego. Podkreślenia wymaga, że nie istnieje żaden inny przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować osoby uprawnione do policyjnych świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Stosownie bowiem do art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.), to policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu, prawo do w/w równoważnika przysługuje policjantowi, a nie emerytom czy rencistom policyjnym. Także przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (j.t. Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.) nie pozwalają traktować emerytów, czy rencistów w zakresie tego prawa w sposób tożsamy jak policjantów w służbie czynnej. Jej art. 29 stanowi jedynie o prawie emeryta i rencisty do lokalu mieszkalnego, a art. 30 - o prawie do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Przepis art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie pozwala rozciągnąć wszystkich dobrodziejstw pomocy mieszkaniowej wskazanych w ustawie o Policji na emerytów i rencistów policyjnych, lecz tylko tych, które wynikają z art. 88, art. 92 i art. 94 ustawy. Stąd też należy wyciągnąć wniosek, że uprawnienie do równoważnika za remont lokalu nie wynika z przepisów rangi ustawy. W zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy trafnie zatem organy orzekające uznały, że z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania skarżącemu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 620/09, CBOSA). Stosownie do tego zauważyć należy, że w pozostającej w obrocie prawnym decyzji Komendanta Rejonowego Policji w K. G. z dnia [...] nr [...], przyznając skarżącemu równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jednocześnie określono, że będzie on wypłacany corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Decyzji tej nadano zatem charakter związany. W kwestii obliczania wysokości świadczenia do wypłaty, w decyzji związanej, odesłano do przepisów prawa. Skoro jednak od dnia 1 stycznia 2006 r. przepisy rozporządzenia dotyczące stawek, jak i sposób wyliczenia równoważnika, przestały obowiązywać w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych, wobec braku w tym zakresie innych regulacji, od dnia 1 stycznia 2006 r. brak jest podstaw prawnych do wyliczenia równoważnika dla tych osób. Przewidziane w ustawie stawki i zasady wyliczenia świadczenia mogą być stosowane jedynie w odniesieniu do policjantów w służbie czynnej. Tym samym decyzja przyznająca skarżącemu równoważnik, od dnia 1 stycznia 2006 r. nie może być realizowana poprzez jego wypłatę. Wobec braku podstaw do dokonania czynności wypłaty, odmowę jej dokonania w drodze zaskarżonej decyzji uznać należało za prawidłową (por. odpowiednio wyrok WSA w Opolu z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Op 487/10, CBOSA). W związku z powyższym należy zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 407/10 (lex nr 737501). Sąd ten nie tylko w motywach owego wyroku zaakceptował stanowisko, zgodnie z którym z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania emerytom policyjnym równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, ale sformułował też tezę, w myśl której przepis art. 91 ust. 1 ustawy o Policji w żadnym swym brzmieniu nie przyznawał uprawnienia do równoważnika za remont lokalu emerytom, bądź rencistom policyjnym. Skoro zatem z dniem 31 grudnia 2005 r. odpadła jedyna normatywna podstawa uprawnień dla emerytów, bądź rencistów policyjnych do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, zawarta w rozporządzeniu z 28 grudnia 2005 r., a uprawnienie to nigdy nie zostało przyznane ustawą (ani ustawą o Policji, ani ustawą z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji), przeto nie nabyli oni z tego tytułu słusznie nabytych praw, to bezprzedmiotowość uprzednio wydanych decyzji o przyznaniu uprawnień do równoważnika za remont lokalu wynika z całokształtu nowego unormowania w tej materii. Należy zauważyć, że ustawa o Policji nie stanowiła i nadal nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego emerytowi, czy renciście policyjnemu. Jej art. 91 ust. 1 w swojej treści jednoznacznie ogranicza prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wyłącznie do policjantów, zaś ust. 2 art. 91 upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia wysokości, zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1. Wydane na jego podstawie rozporządzenie wykonawcze w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2006 r. wykraczało więc poza granicę delegacji ustawowej. Konieczne było w związku z tym uchylenie § 8 wyżej powołanego rozporządzenia. Nie powinno zaś budzić wątpliwości, że organy administracji winny stosować przy wydawaniu swoich decyzji przepisy prawa obowiązującego w dacie ich podejmowania, co przesądza o tym, że organy prawidłowo zastosowały przepisy uwzględniające zmiany wprowadzone rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. Podobny pogląd został wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z dnia 13 września 2011 r. sygn.. akt IV SA/Wr 294/11 (CBOSA), który to pogląd Sąd orzekający w niniejszej spawie w pełni podziela. W świetle tego co powiedziano wyżej, za nieuzasadnione zdaniem Sądu uznać należało zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy administracji przepisów prawa przez wydanie decyzji zaskarżonej treści. Za nietrafny również uznać należało zarzut skargi dotyczący tożsamości sprawy niniejszej ze sprawą prowadzoną przez tut. Sąd pod sygn. akt IV SA/Wr 226/10, w której to sprawie wyrokiem z dnia 17 września 2010 r. tut. Sąd uchylił będące przedmiotem zaskarżenia w w/w sprawie decyzje organu I i II instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1992/10 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Zważyć bowiem należy, że przedmiotem postępowania zakończonego w/w wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1992/10 było ustalenie prawa skarżącego do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, natomiast przedmiotem niniejszego postępowania jest dopuszczalność wypłaty tego równoważnika. . Niezasadny jest także podniesiony w skardze zarzut nieważności decyzji organu I instancji w związku z niezaopatrzeniem jej odciskiem okrągłej pieczęci z wizerunkiem orła i oznaczeniem tego organu. Trafnie w tej mierze zauważa organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że decyzja wydana w niniejszej sprawie przez organ I instancji posiada niezbędne elementy wymagane do uznania jej za ważną. Zawiera bowiem oznaczenie organu, który ją wydał, określa adresata, zawiera rozstrzygnięcie, a także podpis osoby uprawnionej do jej wydania. W świetle postępowania prowadzonego w sprawie przez organy obu instancji niczym nieuzasadniony pozostaje również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organy art. 153 p.p.s.a., czego odzwierciedleniem są powyższe wywody Sądu oraz zawarta w uzasadnieniu wydanych decyzji argumentacja organów rozpoznających sprawę. Sąd nie uznał, wobec braku ku temu wystarczających podstaw, by zawarte w uzasadnieniu skargi zdanie, w którym skarżący domagał się, "aby Sąd w trybie art. 154 § 1, 2 i 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dyscyplinując odpowiednimi środkami zobowiązał organ do przestrzegania art. 153 Ppsa (...)", stanowiło samodzielną skargę wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a. Skoro zatem zaskarżone decyzje w niczym nie naruszają prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.