IV SA/Wr 68/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Burmistrza Ś. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić sprzeciw. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w L. uchyliło decyzję Burmistrza Ś. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej M. B. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem sprzeciwu Burmistrza Ś. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w odpowiedzi na sprzeciw wniosło o jego odrzucenie podnosząc zarzut braku legitymacji Burmistrza Ś. – w świetle art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. – do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego jako organu, który wydawał rozstrzygnięcie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 64b §1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Badanie merytorycznej zasadności skargi (sprzeciwu) poprzedzać musi sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym legitymacji skargowej podmiotu, który inicjuje postępowanie sądowo-administracyjne. Podmioty powołane do ochrony obiektywnego porządku prawnego mają legitymację do złożenia skargi (sprzeciwu) w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi (sprzeciwu). Stosownie do przepisów p.p.s.a. postępowanie sądowo – administracyjne jest wszczynane na podstawie skargi (sprzeciwu) wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według art. 50 § 1 jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego, legitymującego do wniesienia skargi decyduje przepis prawa materialnego. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Nałożonych na organ zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem przez ten organ interesu prawnego. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. W piśmiennictwie prawniczym i w orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że organ powołany do wydania decyzji administracyjnej w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i, co za tym idzie - nie ma prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu (por. przykładowo wyroki NSA z dnia 2 marca 2006 r. sygn. akt II GSK 387/05; z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 263/09; z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 773/10; z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, publik. CBOSA). Zatem skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi (sprzeciwu) interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga (sprzeciw) może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi. Z podanych powodów organ powołany do wydania decyzji (postanowienia) w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i, co za tym idzie - nie ma prawa do wniesienia skargi (sprzeciwu) do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postepowaniu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że Burmistrz Ś. - który jako organ I instancji wydał w postępowaniu zwykłym decyzję z dnia [...] listopada 2017 r. odmawiającą osobie fizycznej – M. B. udostępnienia informacji publicznej w oparciu o przepis art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – jest organem samorządu terytorialnego, który działa jedynie w granicach i na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie. Burmistrz Ś. nie posiada zatem legitymacji do wniesienia do Sądu skargi (sprzeciwu) na rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu odwoławczym, dotyczące uchylenia jego decyzji przez organ wyższego stopnia, jakim jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Tym samym skarga, wniesiona w przedmiotowej sprawie przez Burmistrza Ś. jest niedopuszczalna i z tego względu podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.