IV SA/Wr 96/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale IV w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji . oddala skargę w całości. W dniu 27 maja 2015 r. st. sierż. R. F. (zwany dalej stroną, skarżącym lub funkcjonariuszem) zawiadomił Komendanta Powiatowego Policji w Z. Ś., że prokurator Prokuratury Rejonowej w K. w dniu 26 maja 2015 r. przedstawił mu zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 i art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 1 k.k. Jednocześnie wobec funkcjonariusza zastosowano środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych na mocy postanowienia prokuratorskiego z dnia [...] maja 2015 r., sygn. akt [...]. Rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Z. Ś. zawiesił funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 27 maja 2015 r. do dnia 27 sierpnia 2015 r. w związku z wszczęciem przeciwko niemu przez Prokuraturę Rejonową w K. postępowania karnego prowadzonego pod sygn. akt [...] o czyn określony w art. 231 § 1 i art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 1 k.k. Rozkazem personalnym z dnia 27 sierpnia 2015 r., nr 147/2015 organ pierwszej instancji przedłużył okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych od dnia 28 sierpnia 2015 roku do czasu ukończenia postępowania karnego. Komendant Wojewódzki Policji we W. rozkazem personalnym z dnia [...] października 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 807/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę funkcjonariusza na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 26 października 2015 r., nr 3271/2015. Wskazane okoliczności stanowiły podstawę wszczęcia przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. Ś. w dniu 17 czerwca 2016 roku postępowania administracyjnego o sygn. akt [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji z uwagi na upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych oraz nieustania przyczyny będącej podstawą zawieszenia. W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji wielokrotnie zasięgał informacji w II Wydziale Karnym Sądu Rejonowego w Z. Ś. na temat stopnia zaawansowania postępowania karnego prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi. Z uzyskanych informacji wynikało jednak, że do momentu zakończenia postępowania administracyjnego nie zostało w powyższej sprawie wydane jakiekolwiek orzeczenie kończące. Jednocześnie Sąd Rejonowy w Z. Ś. postanowieniem z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt [...] uchylił postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 26 maja 2015 r. o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Komendant Powiatowy Policji w Z. Ś., działając na wniosek skarżącego oraz z urzędu, przeprowadził w dniu 17 sierpnia 2016 r. dowód z przesłuchania świadków: R. K. i A. K. (przełożonych funkcjonariusza) na okoliczność istnienia szczególnych utrudnień organizacji w służbie w związku z zawieszeniem strony w czynnościach służbowych. Świadkowie zeznali, że nieobecność w służbie zawieszonego funkcjonariusza miała wpływ na płynność służby. Zdaniem świadków absencja w służbie patrolowo - interwencyjnej skarżącego powodowała konieczność przesunięcia dzielnicowych i policjantów z Zespołu Kryminalnego do służby patrolowo interwencyjnej, co jednocześnie spowodowało odsunięcie tych policjantów od przydzielonych im zadań. Jak dodał były komendant komisariatu, prawdopodobnie w czerwcu 2015 r. do służby w K. Z. zostało oddelegowanych trzech funkcjonariuszy, co zapewniło możliwość dopełnienia grafiku i realizację zadań na odpowiednim poziomie. W poczet materiału dowodowego włączone również zostały znajdujące się w aktach osobowych funkcjonariusza dokumenty na temat przyznanych nagród i wyróżnień. Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2016 r., nr [...]Komendant Powiatowy Policji w Z. Ś., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm., zwanej dalej u.o.p.), zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 listopada 2016 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że mimo trwającego od 12 miesięcy zawieszenie strony w czynnościach służbowych nie ustały okoliczności będące podstawą podjęcia przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. Ś. decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza, tj. przedstawienie przez Prokuraturę Rejonową w K. zarzutów, a następnie skierowanie aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Z. Ś.. Z informacji pracownika Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego w Z. Ś. udzielonej w dniu 16 września 2016 r. wynikało, że postępowanie karne o sygn. akt [...] nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone, a kolejna rozprawa została wyznaczona na 13 października 2016 r. Nieprzerwanie utrzymujący się stan zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych – w ocenie organu pierwszej instancji – spowodował konieczność doraźnego powierzania przynależnych mu obowiązków innym policjantom. Skutkowało to obniżeniem efektywności służby oraz dodatkowym obciążeniem pozostałych funkcjonariuszy, a także osłabieniem Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego. Pozostawienie funkcjonariusza w służbie stoi zatem w sprzeczności zarówno z interesem publicznym, jak i z interesem służby. Zwolniony funkcjonariusz wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 9 u.o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie ziściły się obie przesłanki umożliwiające zwolnienie funkcjonariusza ze służby, podczas gdy w rzeczywistości doszło do ustania przyczyny będącej podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, gdyż sąd w prowadzonym postępowaniu karnym uchylił zastosowany wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, a sam fakt toczącego się postępowania karnego nie uzasadnia zwolnienia ze służby. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., po. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawą faktyczną rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji była okoliczność zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na podstawie rozkazów personalnych Komendanta Powiatowego Policji w Z. Ś. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym przed Sądem Rejonowym w Z. Ś.. Na dzień wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, wskazane postępowanie karne prowadzone w pierwszej instancji było nadal w toku. Również w oparciu o własne ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że powyższe postępowanie nie zostało jeszcze zakończone, a termin kolejnej rozprawy został wyznaczony na dzień 5 stycznia 2017 r. Dlatego też nie ustały przyczyny zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. W związku z tym, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 41. ust. 2 pkt 9 u.o.p., gdyż w dniu 27 maja 2016 r. upłynął już 12 miesięczny okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych oraz nadal aktualne pozostawały przyczyn będących podstawą tego zawieszenia. Stąd też zwolnienie funkcjonariusza ze służby było uzasadnione. Odnosząc się do odwołania pełnomocnika strony, organ drugiej instancji nie znalazł żadnych podstaw prawnych ani faktycznych, które mogłyby potwierdzić zasadność podnoszonych w nim argumentów. Komendant Wojewódzki nie podzielił w szczególności zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego i przyjęcia, że w przypadku skarżącego doszło do spełnienia obu przesłanek łącznie zawartych w tym artykule, gdy w rzeczywistości doszło do ustania przyczyny będącej podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych wobec uchylenia przez sąd środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych. Organ podkreślił, że bez wpływu na istotne ustalenia sprawy pozostaje fakt uchylenia przez Sąd Rejonowy w Z. Ś. środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, a także dotychczasowy przebieg służby wymienionego funkcjonariusza. Zwolnienie ze służby na podstawie art. 41. ust. 2 pkt 9 u.o.p. nie jest sankcją za zachowanie funkcjonariusza w toczącym się przeciwko niemu procesie karnym. Zwolnienie to jest bowiem uprawnieniem właściwego przełożonego w sprawach osobowych związanym z przedłużającą się niemożnością pełnienia służby przez policjanta. Organ dodał również, że zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych realizowane w trybie administracyjnym ma przede wszystkich służyć interesowi służby w kontekście zarzucanego policjantowi czynu, natomiast zawieszenie w czynnościach służbowych realizowane jako środek zapobiegawczy w postępowaniu karnym ma na celu zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania karnego. Dlatego też w ocenie organu drugiej instancji uchylenie opisanego środka zapobiegawczego nie miało znaczenia dla prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w prowadzonym postępowaniu i możliwości zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Dalej Komendant Wojewódzki wskazał, że w przedmiotowej sprawie – nawet w ramach uznania administracyjnego – nie jest możliwe pogodzenie interesu społecznego z interesem strony, wyrażającym się w pozostawieniu funkcjonariusza w służbie w Policji. Powołany przez stronę art. 7 k.p.a. nie daje bezwzględnego pierwszeństwa interesowi strony nad interesem społecznym, lecz nakazuje rozważyć zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Nie może zatem w tej sprawie przeważyć słuszny interes funkcjonariusza, nad interesem społecznym wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na zapewnienie bezpieczeństwa obywateli. W interesie społecznym leży bowiem konieczność zapobiegania dalszym negatywnym skutkom, jakie łączą się z długotrwałą nieobecnością (w rozpatrywanym przypadku ponad 18 miesięczną) funkcjonariusza w służbie. Długotrwała nieobecność skarżącego w służbie spowodowała konieczność zwolnienia go z nałożonych obowiązków służbowych, co wprowadziło dezorganizację pracy i znacznie utrudniło realizację zadań nałożonych na Komisariat Policji w K. Z.. Poza tym charakter zadań związanych z pełnieniem zawodu policjanta, wyrażający się m.in. w obowiązku ochrony życia, zdrowia, mienia, porządku publicznego i bezpieczeństwa, prowadzi do wniosku, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji – biorąc pod uwagę charakter przestępstw, o które został on oskarżony (art. 231 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.), było uzasadnione względami społecznymi. Mając na względzie opisane okoliczności organ odwoławczy uznał, że zwolnienie skarżącego było zasadne, a rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Z. Ś. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] został wydany prawidłowo, z uwzględnieniem niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego i prawnego oraz ważnego interesu społecznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił rozstrzygnięcie organu drugiej instancji naruszenie przepisów postępowania: – art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewykazanie w sposób konkretny i wyczerpujący przyczyn zwolnienia ze służby skarżącego, w przypadku gdy decyzja taka powinna być podejmowana po wyczerpującym przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w konkretnej sprawie i konkretnym przypadku; – art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i niedokonanie wyczerpującej analizy zebranego materiału dowodowego, które skutkowało zwolnieniem skarżącego ze służby. Ponadto funkcjonariusz podniósł również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 9 u.o.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że doszło do spełnienia obu przesłanek łącznie zawartych w tym przepisie, gdy w rzeczywistości doszło do ustania przyczyny będącej podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, gdyż Sąd Rejonowy w K. w prowadzonym postępowaniu uchylił stosowany wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, a sam fakt toczącego się postępowania karnego nie uzasadnia zwolnienia ze służby. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że prawidłowa ocena wydanego rozstrzygnięcia wymagała od organu drugiej instancji analizy przyczyn pierwotnie dokonanego zawieszenia i udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy przyczyny te są rzeczywiste, uzasadnione i trwają do dnia dzisiejszego. Dalej skarżący podał, że konieczność czasowego odsunięcia go od wykonywania zadań i czynności służbowych organ uzasadniał powołując się na interes służby, bezpieczeństwo, porządek publiczny i konieczność ochrony interesu społecznego, w związku z prowadzonym postępowaniem karnym. Poza ogólnikowym powołaniem się na powyższe pojęcia, organ nie wskazywał na żadne konkretne okoliczności uzasadniające zwieszenie, a z treści rozkazu personalnego nie wynikało w jaki sposób zawieszenie funkcjonariusza ma wpłynąć na dobro postępowania dyscyplinarnego lub dobro służby, co czyni wymienione przyczyny zawieszenia w całości chybionymi, już na etapie samego zawieszenia. Organy obu instancji, uzasadniając zwolnienie, przywołują te same ogólnikowe, szerokie pojęcia, nie odnosząc ich w należyty sposób do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Organ winien zaś wykazać realnie istniejące przyczyny lub szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności do służby należy bowiem połączyć z takim zachowaniem policjanta, które czyni niemożliwym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Organ drugiej instancji za wystarczające uznał prowadzone postępowanie karne, nie wykazując przy tym żadnych zindywidualizowanych okoliczności uzasadniających zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji oraz pomijając fakt, że obowiązuje wobec niego domniemanie niewinności. Ponadto organ mimo podniesionego w tym kierunku zarzutu nie rozważył sytuacji osobistej funkcjonariusza, ani nie ocenił tego, czy waga stawianych mu zarzutów jest znaczna. Samo z kolei powoływanie się na trwające postępowanie karne, na co przecież skarżący nie ma wpływu, uznać należy za przesłankę niewystarczającą do podjęcia decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Skarżący dodał również, że jego dotychczasowy przebieg służby był nienaganny. Wszystkie powierzone mu obowiązki wykonywał w sposób prawidłowy i z ogromnym zaangażowaniem, uzyskując wyróżnienia oraz pozytywne opinie. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem jakoby funkcjonariusz dotychczas tak rzetelnie i sumiennie pełniący służbę, w wyniku postawionych zarzutów, obecnie niepotwierdzonych choćby nieprawomocnym wyrokiem sądu, utracił zaufanie i został uznany za nieodpowiedzialnego i nieprzydatnego do pełnienia obowiązków służbowych. Oczywistym przy tym pozostaje – zdaniem skarżącego – fakt, że postawione zarzuty mogą okazać się w całości chybione i bezpodstawne, a prowadzone postępowanie sądowe zakończy się uniewinnieniem. Tym samym zaskarżona reakcja organów jest zdecydowanie nieadekwatna do obecnej sytuacji funkcjonariusza, który nie został skazany i który nie ma żadnego wpływu na okres trwania postępowania przed sądem. Organ nie był zatem uprawniony do zastosowania tak restrykcyjnej decyzji jaką jest zwolnienie ze służby. Orzeczenie zwolnienia wykracza bowiem poza sprawę wynikającą tylko z podległości służbowej. Dotyczy bowiem całkowitej zmiany dotychczasowego statusu prawnego skarżącego jako obywatela, pozbawiając go przynależności do określonej grupy zawodowej, zwalniając z obowiązków i pozbawiając określonych uprawnień zewnętrznych jak również źródła utrzymania. Co za tym idzie zwolnienie ze służby winno być decyzją ostateczną, warunkowaną szczególnymi okolicznościami, które w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wskazują na brak rękojmi prawidłowego wykonywania powierzonych zadań. Poza tym skorzystanie przez organy orzekające z uprawnienia opartego na uznaniu administracyjnym wymaga bowiem wnikliwego wykazania, że za jego użyciem przemawiają okoliczności określone w szczególności w art. 7 k.p.a. Organ nie tylko nie wykazał istnienia interesu społecznego w zwolnieniu skarżącego, ale również tego, aby kierował się słusznym interesem obywatela. Mając na uwadze powyższe okoliczności skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu pierwszej instancji oraz stwierdzenie, że nie podlegają one wykonaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenia, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem i na podstawie należycie ustalonych okoliczności faktycznych. Podstawą materialną wydanego rozstrzygnięcia był art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Przywołany przepis ma charakter względnie uznaniowy. Oznacza to z jednej strony, że decyzję co do zwolnienia ze służby funkcjonariusza ustawodawca pozostawia właściwym organom Policji, ale jednocześnie wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł w ogóle rozpocząć rozważania w tym przedmiocie. Uznaniowy charakter decyzji nie zezwala organom administracji publicznej na całkowitą i niekontrolowaną swobodę w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast z uwagi na specyficzny rodzaj służby, do jakiej należy formacja Policji, konieczne jest ponadto zbadanie możliwości pozostawienia w służbie funkcjonariusza przez pryzmat zadań, które określa ustawa o Policji, uprawnień przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego mu zespołu ludzi oraz interesu służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1034/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 796/12 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący pozostawał w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych początkowo od 27 maja 2015 r. do 27 sierpnia 2015 r., a następnie od 28 sierpnia 2015 r. do czasu ukończenia postępowania karnego prowadzonego przed Sądem Rejonowym w Z. Ś. w związku z oskarżeniem o popełnienie przez skarżącego przestępstwa z art. 231 § 1 i art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 1 k.k. W dacie podjęcia decyzji o zwolnieniu ze służby w drugiej instancji, czyli w dniu 7 grudnia 2016 r., od momentu zawieszenia w czynnościach służbowych upłynęło blisko 19 miesięcy. Nie ustały również przyczyny zawieszenia funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych, gdyż postępowanie karne toczące się przed Sądem Rejonowym w Z. Ś. nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone, a termin kolejnej rozprawy został wyznaczony na dzień 5 stycznia 2017 r. Wobec powyższego zasadnie stwierdzono, że w sprawie ziściły się obie przesłanki umożliwiające zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut skarżącego, że ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych ze względu na uchylenie przez Sąd Rejonowy w K. zastosowanego wobec skarżącego środka zapobiegawczego. Jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy, zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych i przedłużenie tego zawieszenia w trybie administracyjnym ma przede wszystkim służyć interesowi służby w kontekście zarzucanego policjantowi czynu, natomiast zawieszenie w czynnościach służbowych jako środek zapobiegawczy w postępowaniu karnym ma na celu zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania karnego. Bez znaczenia więc dla niniejszego postępowania był fakt uchylenia zastosowanego środka zapobiegawczego. Poza tym należy również dostrzec, że podstawą zawieszenia w czynnościach służbowym w trybie administracyjnym był sam fakt prowadzenia postępowania karnego, nie zaś zastosowania wobec skarżącego środka zapobiegawczego. Wskazana zaś podstawa w dalszym ciągu pozostawała aktualna na dzień wydania zakwestionowanej decyzji Komendanta Wojewódzkiego. Trzeba także zauważyć, że wbrew stanowisku strony takie kwestie jak zasadność pozostawienia funkcjonariusza w dalszej służbie, jego przydatność do jej wykonywania bądź też sam jej przebieg nie stanowią przesłanek warunkujących zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 u.o.p. Z regulacji tej wynika bowiem, że przy zwolnieniu należy wziąć pod uwagę jedynie okres zawieszenia w czynnościach służbowych oraz aktualność przyczyn tego zawieszenia. Nie są zatem istotne – w świetle powołanej normy prawnej i stanu faktycznego niniejszej sprawy – podane przez skarżącego okoliczności związane z jego predyspozycjami do dalszego pełnienia służby w Policji. Należy również zwrócić uwagę, że art. 41 ust. 2 pkt 9 u.o.p. nie jest jedyną podstawą zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Ustawa o Policji w art. 41 zawiera bowiem katalog obligatoryjnych i fakultatywnych przesłanek rozwiązania stosunku służbowego, do który zaliczają się m.in. wskazywana przez skarżącego nieprzydatność do służby (art. 41 ust. 1 pkt 2), czy też ważny interes służby (art. 41 ust. 2 pkt 5). W przedmiotowej zaś sprawie wymienione przypadki nie występują, dlatego też nie miało uzasadnienia prawnego traktowanie ich w kategoriach przesłanek zwolnienia skarżącego, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 u.o.p. Powołanie i rozważenie przez organ okoliczności dotyczących sprawności służby w Policji w kontekście samej nieobecności skarżącego i jej przyczyn stanowiło jedynie element uzasadnienia uznania administracyjnego organu, którym kierował się on przy wydawaniu kwestionowanej. Należy zauważyć, że choć decyzja o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, albowiem Sąd nie bada celowości jej podjęcia. Kontrola tego rodzaju decyzji przez Sąd polega na ustaleniu, czy wydanie decyzji na podstawie obowiązujących przepisów prawa było dopuszczalne, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 k.p.a. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 476/15 – dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie naruszył granic uznania administracyjnego i należycie rozważył kwestię interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, o których mowa w art. 7 k.p.a. Uzasadnienie zakwestionowanej decyzji – wbrew podniesionemu zarzutowi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. – zawiera bowiem odniesienie się do istotnej z punktu widzenia niniejszej sprawy konieczności uwzględnienia interesu służby jaką zobowiązana jest wykonywać Policja. Nieobecność jednego z funkcjonariuszy jednostki powiatowej przez blisko dwuletni okres nie pozostaje bez wpływu na obciążenie innych policjantów dodatkowymi obowiązkami, które nie mogły być wykonywane przez skarżącego. Z drugiej zaś strony podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z jego sytuacją osobistą oraz wolą pozostawienia w służbie nie przemawiały za odstąpieniem od zwolnienia go ze służby w Policji. Pogorszenie sytuacji materialnej oraz pozycji społecznej po zwolnieniu ze służby nie mogły stanowić argumentu za utrzymaniem dotychczasowego stanu, w którym skarżący nie realizował żadnych czynności służbowych, a jednocześnie zajmował etat przypisany do Komendy Powiatowej Policji. W interesie społecznym nie leżało zatem nadmiernie przedłużające się zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych, które było nieefektywne i kosztowne. Warto przy tym również dostrzec, że w razie zakończenia postępowania karnego z pozytywnym dla skarżącego skutkiem będzie mógł on ubiegać się o przywrócenie do służby w trybie art. 42 u.o.p. Reasumując powyższe rozważania należało stwierdzić, że zasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w zakresie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Upłynął bowiem już dwunastomiesięczny okres zawieszenia go w czynnościach służbowych oraz nie ustały przyczyny będące podstawą tego zawieszenia. Organ zaś nie przekroczył granic dopuszczalnego uznania administracyjnego, w sposób wystarczający rozważając wszelkie okoliczności sprawy z uwzględnieniem kryterium interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. Mając więc na uwadze, że podniesione zarzuty okazały się nieuzasadnione, zaś zakwestionowana decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.