IV SAB/Wr 1200/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi R.S. na bezczynność Dolnośląskiego Kuratora Oświaty w przedmiocie niedopełnienia obowiązku nadzoru nad szkołą postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu R.S. kwotę 100 zł (słownie: 100 złotych) tytułem wpisu od skargi. Przedmiotem skargi R. S. jest bezczynność Dolnośląskiego Kuratora Oświaty w przedmiocie niedopełnienia obowiązku nadzoru nad szkołą. Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 24 listopada 2024 r. skierowanym do Wiceprezydenta Wrocławia Skarżący zwrócił się z prośbą o interwencję w sprawie córki L. S. uczennicy szkoły podstawowej we W. – Zespołu Szkolno – Przedszkolnego nr [...] we W. przy "ul. [...]". W piśmie opisał sytuację rodzinną i starania o objęcie dziecka opieką psychologiczno-pedagogiczną, co jest ignorowane przez dyrekcję szkoły. Nadto bagatelizowane są postanowienia sądu rodzinnego nakładające na szkołę obowiązek zapewnienia kontaktów Skarżącego z dzieckiem - odbioru córki ze szkoły. W piśmie Skarżący szeroko opisał sytuację rodzinną dziecka, jego potrzeby, w tym obowiązek umożliwienia kontaktów ze Skarżącym, które nie są przez szkołę realizowane oraz postawę szkoły i pedagogów. Pismo to zostało przekazane zgodnie z właściwością do Kuratorium Oświaty we Wrocławiu (dalej: Kuratorium). Pismem z dnia 5 grudnia 2024 r. Kuratorium, działając na podstawie § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz.U. z 2024 r., poz. 15, dalej rozporządzenie z dnia 25 sierpnia 2017 r.), zwróciło się do Dyrektora Zespołu Szkolno - Przedszkolnego nr [...] we W. przy "ul. [...]" (dalej: Szkoła) o udzielenie wyjaśnień na wskazane w piśmie tematy. Obejmowały one m.in.: przedstawienie sytuacji rodzinnej i prawnej dziecka L. S., w tym objęcie jej pomocą psychologiczno -pedagogiczną w związku z ostrym konfliktem między rodzicami, sposób współpracy z rodzicami dziecka, udzielonej im pomocy psychologiczno -pedagogicznej, wskazanie powodów nieprzekazywania ojcu, dziecka po jego pobycie w świetlicy szkolnej i wskazanie, czy Szkoła respektuje postanowienia sądu o wykonanie kontaktów z dnia 2 grudnia 2021 r. Kuratorium zwróciło się także z zapytaniem o autora opinii o dziecku z dnia 11 października 2024 r. oraz, czy uwzględniono opinię o dziecku wskazanych tam pedagogów, zakres informacji przekazanych w dniu 16 października 2024 r. ojcu, a także zamierzenia, co do dalszych działań w zakresie udzielenia dziecku pomocy psychologiczno -pedagogicznej, ponadto zawarto zapytanie o to, czy podjęto właściwe procedury mające zabezpieczyć dziecko, a to wobec przedłożonych przez Skarżącego postanowień sądowych i opinii w związku z podrzeniem o znęcanie się nad dzieckiem oraz o planowane działania mające na celu rozwiązanie problemu funkcjonowania dziecka w sytuacji konfliktu między rodzicami – zapewnienia poczucia bezpieczeństwa i dalszej współpracy z rodzicami. Pismem z dnia 11 grudnia 2024 r. Dyrektor Szkoły udzielił obszernych wyjaśnień, odnosząc się do przedstawianych zagadnień i pytań. M.in. wskazał, że Skarżący podejmuje próby odebrania dziecka ze świetlicy po zajęciach w dni wyznaczone postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Krzyków, III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 2 grudnia 2021 r. jednakże dziecko stanowczo odmawia wyjścia ze szkoły z ojcem, sytuacja ta powtarza się od początku roku szkolnego. Szczegółowo opisano ww. sytuację i zachowanie dziecka. W dniu 16 grudnia 2024 r. Kuratorium sporządziło pismo kierowane do Skarżącego, w którym wyjaśniło zgłaszane zastrzeżenia, co do działania Szkoły, w tym realizacji kontaktów z dzieckiem i pomocy pedagogiczno-psychologicznej. Zaznaczyło, że dziecko jest objęte doraźną pomocą w tym zakresie. Końcowo organ wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów i braku kompetencji kuratora oświaty, określonych w szczególności w zapisach art. 51 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2024 r., poz. 737 ze zm., dalej: Prawo oświatowe), organ nie może uczynić zadość prośbie Strony. Poruszane w piśmie Strony kwestie organ winien kierować w przypadku organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej bezpośrednio do Dyrektora Szkoły, natomiast w przypadku zgody obojga rodziców na udzielenie pomocy psychologiczno - pedagogicznej, skierowania na terapię systemową rodzinną oraz zabezpieczenia kontaktów z córką do właściwego sądu. Pismem z dnia 4 lutego 2025 r. Skarżący skierował do Kuratorium pismo zatytułowane: skarga na brak realizacji prawomocnego orzeczenia sądu przez placówkę oświatową. W jego treści powołał się na postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia Krzyków, III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt III Nsm 973/20 ustanawiające kontakty Skarżącego z córką, które powinny się obywać w wyznaczone dni na terenie placówki szkolnej. Zarzucał, że Szkoła nie realizuje tych postanowień bezprawnie ograniczając prawa do kontaktów z dzieckiem. Zarzucał naruszenie art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm., dalej: k.p.c.), art. 72 Konsytuacji RP, art. 48 i art. 53 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2023 r., poz. 2809 ze zm., dalej: k.r.o.) oraz obowiązków Szkoły jako instytucji publicznej, określonych w ustawie Prawo oświatowe. Wnosił o niezwłoczne zobowiązanie dyrekcji Szkoły do respektowania postanowień Sądu i umożliwienie realizacji kontaktów z dzieckiem, podjęcia działań nadzorczych wobec Szkoły, w celu wyjaśnienia jej bezczynności i nie wykonywania orzeczeń Sądu. W odpowiedzi z dnia 12 lutego 2025 r. organ wskazał, że wszystkie poruszane w skardze zagadnienia zostały Stronie przedstawione w piśmie z dnia 16 grudnia 2024 r. Ponownie wskazano na art. 51 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo oświatowe i brak kompetencji organu w zakresie poruszanym przez Skarżącego. Kolejnym pismem z dnia 5 sierpnia 2025 r. Strona złożyła do organu skargę na brak realizacji prawomocnego orzeczenia sądu przez Szkołę, powielając dotychczasową argumentację. W reakcji na to pismo Kuratorium w dniu 11 sierpnia 2025 r. powołało się na dotychczasowe pisma kierowane do Strony stwierdzając, że uważa sprawę za dostatecznie wyjaśnianą, ponownie podkreślając na brak kompetencji we wskazanym zakresie oraz informując, że sprawy z zakresu zabezpieczenia kontaktów z dzieckiem winny być kierowane do właściwego sądu. W dniu 27 września 2025 r. Strona wywiodła skargę na bezczynność Dolnośląskiego Kuratora Oświaty w przedmiocie niedopełnienia obowiązku nadzoru nad szkołą oraz brak działań w zakresie egzekwowania prawomocnego postanowienia sądu dotyczącego kontaktów z córką. W podstawie prawnej wskazała na art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), art. 7, art. 35, art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 55 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe. W uzasadnieniu Skarżący opisał okoliczności faktyczne sprawy, w tym wskazał na postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia Krzyków, III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt III Nsm 973/20 ustanawiające kontakty Skarżącego z córką poprzez placówkę szkolną. Wyjaśnił, że Szkoła otrzymała ww. orzeczenie i od września 2022 r. nie realizuje jego zapisów argumentując to sprzeciwem dziecka, choć orzeczenie ma moc obowiązującą i jest wiążące dla placówki. Skarżący wskazał na pisma kierowane do Szkoły i Kuratora oraz udzielone odpowiedzi, w których opisana sytuacja jest ignorowana. Skarżący wskazał na złożone ponaglenie. Strona zarzucała bezczynność organu i brak jakichkolwiek działań nadzorczych względem Szkoły łamiącej orzeczenia sądu. Organ nie odnosi się do meritum sprawy, unika zajęcia stanowiska w kwestii egzekucji orzeczenia, w Szkole nie przeprowadzono żadnej kontroli, nie zobowiązano jej Dyrektora do realizacji orzeczenia sądu, co stanowi naruszenie obowiązków nadzorczych wynikających z art. 55 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe. Zarzucał naruszenie art. 365 § 1 k.p.c., art. 7 i art. 72 Konstytucji RP, art. 113 § 1 i § 2 k.r.o., ustawy Prawo oświatowe i art. 35 k.p.a. Strona wnioskowała o zobowiązanie organu do podjęcia działań nadzorczych wobec Szkoły w zakresie wykonania orzeczeń sądu; nakazanie przeprowadzenia kontroli w Szkole oraz przedstawienia raportu z podjętych działań, uznanie, że bezczynność organu narusza zasady praworządności oraz rzetelnego i terminowego działania, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu szczegółowo i obszernie opisał okoliczności faktyczne sprawy. Odnosząc się do zgłaszanych zarzutów wskazał, że podjął działania nadzorcze względem Szkoły po pierwszym piśmie Strony. Uzyskał niezbędne informacje od Dyrektora Szkoły, nie znajdując uchybień w działaniu placówki oraz udzielił wyjaśnień Skarżącemu. Organ nie podzielił zarzutu braku odniesienia się do kwestii egzekwowania orzeczenia sądu wskazując, że nie ma w tym zakresie kompetencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W kolejnych jednostkach redakcyjnej art. 3 p.p.s.a. wskazano, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a). Sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Skarżący zakresem swojej skargi objął bezczynność Kuratora Oświaty w zakresie niedopełnienia obowiązku nadzoru nad Szkołą oraz braku podjęcia działań w celu egzekwowania postanowień sądu w zakresie kontaktów z córką. W podstawie prawnej wskazał m.in. na przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z powołanego zapisu wynika, że skargą można objąć bezczynność (lub przewlekłe prowadzenie postępowania), ale wyłącznie w przypadkach wskazanych w pkt 1-4 i 4a ww. zapisu. A zatem opieszałość organu musi odnosić się do innych niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego. Z przyczyn oczywistych poza zakresem obecnych rozważań należy pozostawić przypadek wskazany w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. (gdyż zaskarżana przewlekłość odnosi się do spraw podatkowych). Z powołanych przepisów wynika, że skarga na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) jest dopuszczalna jedynie, gdy jej przedmiot (oczekiwane działania administracji) mieści się we wskazanym zakresie. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że przysługuje ona tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi, co wynika z treści art. 3 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 496/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Jeśli chodzi o akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to winny one ustalać, stwierdzać, potwierdzać (lub nie) obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie administracyjne ma tą wyróżniającą je cechę, że nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości interpretacji. Musi też istnieć związek między ustaleniem, bądź potwierdzeniem określonego obowiązku lub uprawnienia (lub ich odmową), a możliwością realizacji takiego uprawnienia, czy obowiązku wynikającego z przepisu prawa (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 194/12, dostępne w CBOSA). Mówiąc prościej chodzi o akty lub czynności, które: 1) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia; 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych; 3) muszą mieć charakter publicznoprawny; 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Odnosząc się do wskazanych cech aktów lub czynności należy wyjaśnić, że władcze działanie to działanie jednostronne, wiążące dla adresata i gwarantowane możliwością stosowania środków przymusu państwowego. Z kolei cecha indywidualności aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oznacza, że podobnie jak decyzje administracyjne i postanowienia, kierowane są one do określonych podmiotów. Natomiast kryterium związku z uprawnieniami lub obowiązkami wynikającymi z przepisu prawa sprowadza się do tego, że między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji publicznej a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność musi istnieć zależność o ścisłym i bezpośrednim charakterze. Z treści skargi wynika, że Skarżący domaga się od organu podjęcia działań nadzorczych wynikających z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 55 ust. 1 i ust. 2 Prawa oświatowego w zakresie egzekwowania respektowania przez Szkołę wyroków sądowych określających kontakty Skarżącego z córką. Zgodnie z ww. zapisami kurator oświaty, w imieniu wojewody, wykonuje zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w ustawie i przepisach odrębnych na obszarze województwa, a w szczególności: 1) sprawuje nadzór pedagogiczny nad publicznymi i niepublicznymi przedszkolami, innymi formami wychowania przedszkolnego, szkołami, placówkami oraz kolegiami pracowników służb społecznych, które znajdują się na obszarze danego województwa, z zastrzeżeniem art. 53a i art. 53b. Stosownie zaś do art. 55 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy nadzór pedagogiczny polega na: 1) obserwowaniu, analizowaniu i ocenianiu przebiegu procesów kształcenia i wychowania oraz efektów działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkół i placówek; 2) ocenianiu stanu i warunków działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkół i placówek; 3) udzielaniu pomocy szkołom i placówkom, a także nauczycielom w wykonywaniu ich zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych; 4) inspirowaniu nauczycieli do poprawy istniejących lub wdrożenia nowych rozwiązań w procesie kształcenia, przy zastosowaniu innowacyjnych działań programowych, organizacyjnych lub metodycznych, których celem jest rozwijanie kompetencji uczniów. Jak stanowi art. 55 ust. 2 ww. ustawy, w zakresie wymienionym w ust. 1 pkt 1 i 2 nadzorowi podlega w szczególności: 1) posiadanie przez nauczycieli wymaganych kwalifikacji do prowadzenia przydzielonych im zajęć; 2) realizacja podstaw programowych i ramowych planów nauczania; 3) przestrzeganie zasad oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów, a także przestrzeganie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego oraz obowiązku nauki; 4) przestrzeganie statutu szkoły lub placówki; 5) przestrzeganie praw dziecka i praw ucznia oraz upowszechnianie wiedzy o tych prawach; 6) zapewnienie uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki. Istotny z uwagi na zgłaszane zarzuty i podstawę działania organu jest także zapis art. 55 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe. Stanowi on, że w razie stwierdzenia istotnych uchybień w działalności szkoły lub placówki, organ sprawujący nadzór pedagogiczny niezależnie od środków, o których mowa w ust. 4, zawiadamia o stwierdzonych uchybieniach organ prowadzący szkołę lub placówkę. Szczegółowe uregulowania odnoszące się do nadzoru pedagogicznego zostały dookreślone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego. Zgodnie z § 4 tego aktu nadzór pedagogiczny jest sprawowany z uwzględnieniem: 1) współdziałania organów sprawujących nadzór pedagogiczny z organami prowadzącymi szkoły lub placówki, dyrektorami szkół i placówek oraz nauczycielami; 2) tworzenia warunków sprzyjających rozwojowi szkół i placówek; 3) pozyskiwania informacji zapewniających obiektywną i pełną ocenę działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkoły lub placówki. Stosownie zaś do § 4a ww. rozporządzenia organ sprawujący nadzór pedagogiczny może występować do dyrektora szkoły lub placówki o przekazanie informacji i danych dotyczących działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkoły lub placówki. Z treści przywołanych regulacji wynika, że realizacja zadań z zakresu nadzoru nad szkołami i innymi podległymi placówkami nie jest realizowana na wniosek osób trzecich i nie przybiera form, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. Poza tym żądane przez Skarżącego czynności – podjęcie działań nadzorczych w celu egzekwowania postanowienia sądu powszechnego w zakresie kontaktów z dzieckiem leżą poza zakresem opisanych kompetencji organu. Jak słusznie wskazuje organ kwestie zabezpieczenia tych kontaktów, czy zmiany ich formy leżą w zakresie kompetencji sądu powszechnego. Tym samym zarzucana bezczynność nie odnosi się do żadnej z form działania organu wymagających wydania wobec Skarżącego decyzji, postanowień, aktów, czy czynności wskazanych w w art. 3 § 2 p.p.s.a. Uznając zatem, że kognicja Sądu jest w tej sprawie wyłączona, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zwrot wpisu nastąpił na podstawie art. 232 p.p.s.a.