IV SAB/Wr 142/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi Fundacji we W. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Okręgową Radę Adwokacką we W. do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia 7 maja 2015 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej we W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Okręgowej Rady Adwokackiej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 7 maja 2015r. skarżąca Fundacja we Wrocławiu zwróciła się z wnioskiem do Okręgowej Rady Adwokackiej we W. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kserokopii lub skanu (na adres [email protected]) umowy/umów cywilnoprawnej zawartej w roku 2012 przez samorząd adwokacki z wicedziekanem Okręgowej Rady Adwokackiej adw.[...], której/których przedmiotem było odpłatne (z majątku samorządu zawodowego) przeprowadzenie zajęć z aplikantami adwokackimi lub inne czynności związane ze szkoleniem aplikantów - z uwzględnieniem ochrony prywatności co do miejsca zamieszkania, nr dowodu osobistego lub PESEL czy nr konta bankowego wierzyciela. W odpowiedzi na powyższy wniosek, Okręgowa Rada Adwokacka we W. pismem z [...]Nr [...]poinformowała skarżącą Fundację, że rachunki i umowy wystawiane przez osoby szkolące członków samorządu nie stanowią informacji publicznej, dlatego żądane kserokopie umów nie zostaną udostępnione. Powołując się na orzecznictwo, Rada stwierdziła, że odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu ustawy z 16 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym Rada poinformowała wnioskodawcę, że ewentualna dalsza korespondencja w tej sprawie pozostanie bez odpowiedzi. Pismem z dnia 12 maja 2015r. Fundacja [...], działająca przez pełnomocnika adwokat [...]złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej we W., wnosząc o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 7 maja 2015r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając powyższe żądanie strona skarżąca stwierdziła, że negacja ze strony organu, iż cyt. "rachunki i umowy wystawiane przez osoby szkolące członków naszego samorządu nie stanowią informacji publicznej", nie mają charakteru informacji publicznej jest nieuprawniona i oznacza, że mamy do czynienia z bezczynnością podmiotu w załatwieniu złożonego wniosku. Zdaniem skarżącej, żądana informacja dotyczy majątku samorządu zawodowego (adwokatury) utworzonego przez państwo w drodze ustawy, gdy zaś kształcenie aplikantów adwokackich przez samorząd nie stanowi sfery prywatnej, ale jest realizacją ustawowego zadania tego samorządu zawodowego (art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o adwokaturze). Samorząd zawodowy sprawuje nadto zarząd majątkiem i rozporządza nim (pkt 6). W tej sytuacji – w ocenie skarżącej, organ jest obowiązany do udostępnienie informacji ze względu na jego status (samorząd zawodowy), co wprost wynika z art 61 ust 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 Konstytucji, a także z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądane umowy stanowią oświadczenie woli złożone przez samorząd zawodowy i są – zdaniem skarżącej dokumentem w rozumieniu art. 61 ust. 2 zd. 1 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Rada Adwokacka we W. przywołała swoje stanowisko zaprezentowane w opisanym wyżej swoim piśmie z dnia 7 maja 2015r., Nr 3004/int/2015, a nadto powołała się na orzecznictwo (postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2006r. sygn. akt I OSK 928/05), zgodnie z którym pismo informacyjne o tym, że informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych, nie mieści się bowiem w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji powyższego, Rada wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Sąd administracyjny sprawuje jedynie stosowne do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647) w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ) kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg m.innymi na decyzje administracyjne /pkt.1/ oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a /pkt.8/. Powyższa regulacja oznacza, że w sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, a Sąd uzna skargę za uzasadnioną, to na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wyjaśnić przy tym należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie bowiem z art.119 pkt 4 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015r., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przepis ten zgodnie z art.2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz.658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku na bezczynność w obecnym stanie prawnym, skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Mając na uwadze powyższe, Sąd oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdził, że w orzecznictwie zaakceptowane zostało stanowisko, zgodnie z którym, skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt I OSK 262/08; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 - http://www.nsa.orzeczenia. gov.pl). Podzielając w pełni powyższe stanowisko, przyjąć należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest skargą dopuszczalną. Przechodząc do rozważań merytorycznych, podkreślić należy, że zgodnie z wypracowaną przez doktrynę definicją stanu bezczynności, stan ten zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide: T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005, s. 86). Z akt niniejszej sprawy niewątpliwie wynika, że żądanie strony skarżącej, sprecyzowane we wniosku z dnia 7 maja 2015r., dotyczące przesłania kserokopii lub skanu (na adres (...) umowy/umów cywilnoprawnej zawartej w roku 2012 przez samorząd adwokacki z wicedziekanem Okręgowej Rady Adwokackiej we W adw. [...], której/których przedmiotem było odpłatne (z majątku samorządu zawodowego) przeprowadzenie zajęć z aplikantami adwokackimi, wskazuje, że załatwienie przedmiotowego żądania winno było nastąpić na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782), dalej powoływanej jako "ustawa", bądź "u.d.i.p.". Zważyć należy, że stosownie do przepisów w/w ustawy, realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych tą ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) uzależniona jest od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust.1 i art.6 ustawy. Po drugie, adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a po trzecie, zgodnie z art. 4 ust. 3 tejże ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Istotne jest przy tym, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Oznacza to, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia jedynie w sytuacji, gdy owa informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. Natomiast, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że kluczową kwestią jest dokonanie przez Sąd oceny, czy żądane przez stronę skarżącą określone we wniosku z dnia 7 maja 2015r. dokumenty stanowią informację publiczną. Niewątpliwe jest w sprawie, że pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 w/w ustawy, zgodnie, z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Sformułowania te nie są jednak zbyt jasne i rodzą problemy interpretacyjne. W ocenie Sądu, przy ich wykładni należy uwzględnić treść art. 61 Konstytucji RP, który w punkcie 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działaniu organów publicznych, oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Tym samym, prawo do informacji publicznej zostało w polskim systemie prawa ujęte szeroko. Trzeba również zważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, jako, że zostało przyznane każdemu. I tak w orzecznictwie przyjęte zostało, że informację publiczną stanowi m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Przy czym, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wr 28/12, publ. CBOSA). Niesporne jest w sprawie - jak to już wyżej Sąd podkreślił, że strona skarżąca wnioskiem z dnia 7 maja 2015r. zwróciła się do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu o udostępnienie informacji poprzez przesłanie kserokopii lub skanu umowy (umów) cywilnoprawnej zawartej w roku 2012 z wicedziekanem tejże Rady adw. Jackiem Krukiem, której (których) przedmiotem było przeprowadzenie zajęć z aplikantami adwokackimi. W świetle powyższego, istotne zatem znaczenie mają postanowienia ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 615). I tak zgodnie z art. 1 ust. 2 tejże ustawy, adwokatura zorganizowana jest na zasadach samorządu zawodowego, powołana do udzielania pomocy prawnej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa (art. 1 ust. 1 powołanej ustawy). Gdy nadto w myśl przepisu art.3 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo o adwokaturze, zadaniem samorządu adwokackiego jest doskonalenie zawodowe adwokatów i kształcenie aplikantów adwokackich. Niewątpliwe jest także i to, że do zakresu działania okręgowej rady adwokackiej, będącej stosownie do art.39 pkt 2 w/w ustawy, organem izby adwokackiej, należą zgodnie z art.44 ust.1 omawianej ustawy, wszystkie sprawy adwokatury, których ustawa nie zastrzega organom adwokatury oraz innym organom izb adwokackich, organom zespołów adwokackich lub organom państwowym. Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., , obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Oznacza to, że Okręgowa Rada Adwokacka we Wrocławiu jako organ samorządu zawodowego, wykonującego w pewnym zakresie zadania publiczne (art.1 ust.2 w związku z art.3 ust.1 pkt 4 ustawy o adwokaturze), jest podmiotem obowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na potwierdzenie przyjętego wyżej stanowiska Sądu przemawia także i to, że w myśl art.17 ust.1 Konstytucji RP, samorządy zawodowe sprawują pieczę nad należytym wykonywaniem zawodów zaufania publicznego w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Samorządy zawodowe wykonują zatem również zadania publiczne i wiedza o ich działalności jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust 1 u.d.i.p. (por. I.Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, wydanie 2). Zauważyć w tym miejscu także należy, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że sformułowanie "zadania publiczne", użyte w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest pojęciem szerszym od sformułowania "zadania władzy publicznej" (art.61 Konstytucji). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, albowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone. Istotne jest przy tym również i to, że sformułowanie "zadania publiczne" użyte w art.4 u.d.i.p., zamiast sformułowania "zadania władzy publicznej" użytego w art.61 Konstytucji RP, pomija element podmiotowy , w konsekwencji przyjmując, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności ustawowego przekazywania tych zadań. Przechodząc do oceny jaki charakter mają żądane przez stronę skarżącą opisane we wniosku strony z dnia 7 maja 2015r. informacje, stwierdzić należy, że nie budzi wątpliwości Sądu, iż żądane przez stronę skarżącą dokumenty w świetle postanowień art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. w związku z art. 3 ust.1 pkt 4 i 6 oraz art.76b ust.2 ustawy o adwokaturze, stanowią informację publiczną. W myśl bowiem przepisu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Istotne jest przy tym, że przepis art.3 ust.1 pkt 6 ustawy o adwokaturze stanowi, iż zadaniem samorządu zawodowego adwokatury jest sprawowanie zarządu majątkiem samorządu adwokackiego i rozporządzanie nim, gdy nadto zgodnie z przepisem art.76b ust.2 tejże ustawy, szkolenie aplikantów adwokackich pokrywane jest z opłat wnoszonych przez aplikantów do właściwej okręgowej rady adwokackiej. Jak wskazał WSA we W. w wyroku z dnia 9 lipca 2015r., sygn.akt IV SAB/Wr 141/15, sposób w jaki samorząd adwokacki realizuje zadania publiczne, o których mowa w art. 3 pkt 4 i 6 ustawy o adwokaturze, nie może być uznany za działanie o charakterze innym niż publiczny. Należy przyjąć za składem orzekającym w sprawie rozstrzygniętej w/w wyrokiem, że skoro umowa, przedmiotem której było przeprowadzenie szkolenia aplikantów adwokackich jest tego rodzaju czynnością, która z jednej strony charakteryzuje sposób realizacji zadań publicznych przez samorząd zawodowy adwokatów ( art. 3 pkt 4 ustawy o adwokaturze) zaś z drugiej strony niewątpliwie wiąże się z rozporządzaniem majątkiem samorządu zawodowego ( art. 3 pkt 6 w związku z art.76b ust.2 ustawy o adwokaturze), to wbrew stanowisku organu, nie sposób przyjąć, iż przedmiotowa umowa zawarta pomiędzy samorządem adwokackim a jednym z jego członków miała charakter informacji prywatnej. Jeśli zatem żądana informacja stanowi informację publiczną, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to Okręgowa Rada Adwokacka we W. nie udostępniając takiej informacji, ani nie wydając decyzji o odmowie jej udzielenia, pozostaje w bezczynności. Zbieżne z powyższym stanowiskiem, przyjął Sąd w wyroku z dnia 20 sierpnia 2015r., sygn.akt IV SAB/Wr 152/15, stwierdzając, iż, cyt.: "(...) Kształcenie aplikantów adwokackich przez samorząd adwokacki nie jest objęte sferą niepubliczną (prywatną), lecz stanowi realizację ustawowego zadania tego samorządu zawodowego (...). Samorząd zawodowy wykonuje zatem w tym zakresie zadania publiczne i wiedza o ich działalności jest niewątpliwie informacja publiczną w rozumieniu art.1 ust.1 u.d.i.p. (...)". Nadto podkreślić należy, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania, albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por.T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, wyrok WSA w Warszawie z 8 czerwca 2004 r. sygn. III SAB/Wa 8/04, Lex nr 160109). Przy czym, prowadzona przez organ zobowiązany ze stroną skarżącą korespondencja w żadnym razie nie zwalnia z zarzutu bezczynności wyartykułowanego w związku z wniesioną skargą. W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że zasadą winno być, iż organ interpretując zapisy ustawowe powinien dążyć do tego, aby informacja została ujawniona, przy czym niewątpliwie winien mieć na względzie ograniczenia w jej udostępnianiu określone w art. 5 ust.1 i 2 omawianej ustawy, zgodnie z którym prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym to ostatnie ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Mając na uwadze powyższe, należało przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie Okręgowa Rada Adwokacka pozostawała w bezczynności, co zaś zobowiązywało Sąd do orzeczenia jak w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd jednocześnie miał na uwadze, że art. 149 p.p.s.a. zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność polega nie tylko na zobowiązaniu organu do podjęcia w ustalonym terminie określonych działań, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy owa bezczynność miała miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Odnosząc się do kwestii, czy w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w zwłoce co do udostępnienia przez Radę żądanej informacji publicznej, Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało charakteru rażącego, tym bardziej, że przedmiotowa bezczynność organu wynikała z przyjętej przez organ wykładni przepisów omawianej ustawy, a której to wykładni Sąd nie podzielił. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. Tą samą okoliczność Sąd miał na względzie nie orzekając o wymierzeniu organowi grzywny, zwłaszcza, że jej wymierzenie ustawodawca pozostawił uznaniu Sądu (art.149 § 2 p.p.s.a). O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. H.B.7.10.2015 r.