IV SAB/Wr 180/15

|Sygn. akt IV SAB/Wr 180/15 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 9 września 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), , Sędziowie:, Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 września 2015 r., sprawy ze skargi R. B., na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 1 im. [...]w S., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, , zobowiązuje Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im., w Sobótce do rozpoznania wniosku skarżącego R. B. z dnia 9 marca 2015r., o udostępnienie informacji publicznej,, a skonkretyzowanego pismem z dnia 2 kwietnia 2015 r., w terminie 14 dni od otrzymania akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem;, stwierdza że bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 1 im. [...]w S. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;, zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 1 im[...] w S. na rzecz skarżącego R. B. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. , , Pismem z dnia 2 czerwca 2015r. R.B., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego L. S.- G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr 1 im. [...] w S., wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2015r., skonkretyzowanego pismem z dnia 2 kwietnia 2015r. o udostępnianie informacji publicznej oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący, pismami z dnia 9 marca 2015r. złożył do Dyrektora Szkoły Podstawowej nr[...] w S. wniosek o udostępnienie określonych informacji publicznych. W odpowiedzi na ów wniosek, organ pismami z dnia 27 marca 2015r. poinformował skarżącego, że część żądanych dokumentów znajduje się na stronie internetowej Szkoły, w pozostałym zaś zakresie wniosek skierowano do Burmistrza Miasta S.. Wobec powyższego skarżący skierował do organu pismo z dna 2 kwietnia 2015 r., w którym skonkretyzował swe żądanie, cofnął je w zakresie Statutu Szkoły (który jest upubliczniony w BiP), stwierdzając równocześnie o bezzasadności zwłoki organu w wydaniu stosownej decyzji. Podkreślił przy tym, że zakres dokumentów, których udostępnienia się domaga obejmuje : - karty zgłoszeń do świetlicy szkolnej (nie dotyczących jakiejkolwiek konkretnej osoby czy ucznia, lecz ich druków, wzorów w formach obowiązujących we wskazanym w pismach okresach), - regulaminy wewnątrzszkolne w określonym zakresie i obowiązujące w określonych terminach, - protokoły posiedzeń Rady Pedagogicznej Szkoły. W dalszej części skargi, skarżący zarzucił, że Dyrektor Szkoły nie wydał jakiejkolwiek decyzji w sprawie zgłoszonych żądań, nie udzielając też jakiejkolwiek innej odpowiedzi. Oznacza to, zdaniem skarżącego, że skarga jest zasadna, albowiem Dyrektor Szkoły publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a zakres żądanych informacji mieści się w katalogu wynikającym z ustawy o udostępnianiu informacji publicznej. W ocenie skarżącego spełnienia żądania skarżącego nie wyczerpuje informacja organu, że część w/w dokumentów znajduje się na stronie internetowej Szkoły. Jedynie bowiem upublicznienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępnieniem, o którym mowa w ustawie i to uczyniłoby żądania skarżącego bezzasadnym. Także ogólnikowe odesłanie do strony internetowej Szkoły nie może być uznane za wystarczające. Tym bardziej jako niedopuszczalne należy uznać warunkowanie wydania określonej informacji publicznej od decyzji Burmistrza Miasta, skoro żaden przepis ustawy nie warunkuje udostępnienia informacji publicznej przez Dyrektor Szkoły od decyzji Burmistrza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, iż nie uchyla się od udostępnienia żądanych dokumentów, jednak z wyłączeniem protokołów posiedzeń Rady Pedagogicznej. Uzasadniając swe stanowisko, organ stwierdził, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się w zasadzie do formy wykonania tegoż obowiązku. Aktualne wersje (zgodne również z tymi, które obowiązywały w dniu 1.09.2014 r.) Regulaminu Świetlicy, Regulaminu Wycieczek Szkolnych, Regulaminu Rady Pedagogicznej oraz karty zgłoszenia dziecka do świetlicy szkolnej są dostępne na stronie internetowej Szkoły. Skarżący ma świadomość, co do takiego stanu rzeczy, albowiem uzyskał informację w tym zakresie chociażby w piśmie z dnia 27 marca 2015r. Organ podkreślił przy tym, że prawo do informacji jako prawo dostępu do określonych wiadomości o sprawach publicznych jest skorelowane z ciążącym na władzach publicznych - posiadaczach tych informacji - obowiązkiem ich udostępnienia. Jednakże wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia dopiero wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu, a więc zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji do organu władzy publicznej. Powyższe, pozwala zdaniem organu na przyjęcie, że organ nie miał obowiązku udostępniania skarżącemu dokumentów, które to można pobrać ze strony internetowej Szkoły Podstawowej nr [...]w S.. Nadto organ zauważył, że dostęp do informacji publicznej nie ma oczywiście charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Podobny zapis znalazł się w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, której to art. 5 ust. 1 ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na inne akty prawne chroniące wskazane w nich tajemnice. Z brzmienia tego przepisu wynika, że akt taki musi mieć rangę ustawy. Tym samym zainteresowany dostępem do informacji publicznej, bez względu na jego własny prywatny interes w jej uzyskaniu, zobowiązany jest poddać się rygorom wynikającym z istniejących ograniczeń (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 8.12.2011r., sygn. akt II SA/Wa 844/11). Takowe ograniczenia występują - zdaniem organu w przypadku informacji zawartych w protokołach posiedzeń rady pedagogicznej. Zgodnie bowiem z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, osoby biorące udział w zebraniu rady pedagogicznej są obowiązane do nieujawniania spraw poruszanych na zebraniu rady pedagogicznej, które mogą naruszać dobra osobiste uczniów lub ich rodziców, a także nauczycieli i innych pracowników szkoły lub placówki. Przepis ten normuje kwestię tzw. "tajemnicy rady", która to ma charakter "tajemnicy służbowej" (vide: A. Jeżowski, Rozważania o pracy rady pedagogicznej, Wrocław 2005, str. 12). Tym samym, biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że organ nie powinien udostępniać skarżącej protokołów posiedzeń Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej nr [...] w S. w roku szkolnym 2014/2015. Wobec zaprezentowanej wyżej argumentacji, organ stwierdził, że wbrew zarzutom skarżącego, zachowanie organu ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Niemniej jednak, nawet gdyby Sąd uznał, że organ dokonał błędnej wykładni przepisów w zakresie ograniczenia dostępu do informacji publicznej to i tak nie sposób stwierdzić, że mamy tutaj do czynienia z rażącym naruszeniem prawa przez dysponenta tychże informacji i w konsekwencji z podstawą do wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Takowe naruszenie prawa zachodzi bowiem dopiero wtedy, gdy postępowanie organu pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że postępowanie takie nie może być akceptowane jako zachowanie organu praworządnego państwa. Mając powyższe na uwadze, organ wniósł jak wyżej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Sąd administracyjny sprawuje jedynie stosowne do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647) w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ) kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg m.innymi na decyzje administracyjne /pkt.1/ oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a /pkt.8/. Powyższa regulacja oznacza, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji publicznej, a Sąd uzna skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić należy, że w orzecznictwie zaakceptowane zostało stanowisko, zgodnie z którym, skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt I OSK 262/08; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 - http://www.nsa.orzeczenia. gov.pl). Podzielając w pełni powyższe stanowisko, przyjąć należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest skargą dopuszczalną. Przechodząc do dalszych rozważań, podkreślić należy, że celem skargi na bezczynność organu, jak to już wyżej Sąd zauważył - jest doprowadzenie do wydania aktu względnie dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zgodnie zaś wypracowaną przez doktrynę definicją stanu bezczynności, stan ten zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide: T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005, s. 86). Z akt niniejszej sprawy niewątpliwie wynika, że żądanie skarżącego określone w pismach z dnia 9 marca 2015r., a sprecyzowane w piśmie z dnia 2 kwietnia 2015r., dotyczące wydania : 1. Regulaminu Świetlicy w wersji obowiązującej na dzień 1.09.2014 r., 2. Regulaminu Świetlicy w wersji aktualnej, 3. Regulaminu Wycieczek Szkolnych w wersji obowiązującej na dzień 1.09.2014 r. 4. Regulaminu Wycieczek Szkolnych w wersji aktualnej, 5. Regulaminu Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej nr 1 w S., 6. protokołów posiedzeń Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej nr 1 w S. w roku szkolnym 2014/2015, 7. karty zgłoszenia dziecka do świetlicy szkolnej w wersji obowiązującej na dzień 1.09.2014 r. 8. karty zgłoszenia dziecka do świetlicy szkolnej w wersji obowiązującej na dzień 16.01.2015 r. 9. karty zgłoszenia dziecka do świetlicy szkolnej w wersji aktualnej, wskazuje, że załatwienie przedmiotowego żądania winno było nastąpić na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782), dalej powoływanej jako "ustawa", bądź "u.d.i.p.". Zważyć należy, że stosownie do przepisów w/w ustawy, realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych tą ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) uzależniona jest od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2. Po drugie, adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto (ust. 2) związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne, a po trzecie, zgodnie z art. 4 ust. 3 tejże ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Istotne jest przy tym, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Oznacza to, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia jedynie w sytuacji, gdy owa informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. Natomiast, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należy ocenić, czy żądane przez skarżącego, a opisane wyżej dokumenty stanowią informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 w/w ustawy, zgodnie, z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Sformułowania te nie są jednak zbyt jasne i rodzą problemy interpretacyjne. W ocenie Sądu, przy ich wykładni należy uwzględnić treść art. 61 Konstytucji RP, który w punkcie 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działaniu organów publicznych, oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Tym samym, prawo do informacji publicznej zostało w polskim systemie prawa ujęte szeroko. Trzeba również zważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, zostało bowiem przyznane każdemu. I tak w orzecznictwie przyjęte zostało, ze informację publiczną stanowi m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Przy czym, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wr 28/12, publ. CBOSA). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że żądanie przez skarżącego opisane wyżej dokumenty stanowią informację publiczną. Z analizy akt sprawy wynika, że i organ przyjmuje, iż określone wyżej, żądane przez skarżącego dokumenty, za wyjątkiem protokołów posiedzeń Rady Pedagogicznej stanowią informację publiczną. Przyczyną z powodu, której organ odmówił udostępnienia tychże dokumentów było stwierdzenie organu, że dokumenty te są dostępne na stronie internetowej szkoły. Odwołać się w tym miejscu należy do treści art.7 u.d.i.p, stosownie do którego udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: a) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej; b) udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 u.d.i.p.; c) wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Z przytoczonego powyżej katalogu sposobów udostępnienia informacji publicznej istotne jest w niniejszej sprawie udostępnienie informacji publicznej na wniosek podmiotu zainteresowanego (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust.1). Należy mieć przy tym na względzie przepis art. 13 u.d.i.p., w myśl którego, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust.1). Podkreślenia przy tym wymaga, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek nie konkuruje z pozostałymi sposobami udostępniania informacji określonymi w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p. W szczególności to od podmiotu zainteresowanego zależy, czy uzna za wystarczający dostęp do danej informacji poprzez możliwość zapoznania się z nią w miejscu ogólnie dostępnym (art. 11 u.d.i.p.), czy też w stosownym wniosku będzie żądał, aby została ona mu udostępniona w określonej formie (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Istotne jest przy tym, że w orzecznictwie przyjęty został pogląd w pełni podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że tylko informacje publiczne opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej uważa się za udostępnione, zaś wszystkie inne informacje, w tym w szczególności wymienione w art. 6 ustawy o informacji publicznej są udostępniane na wniosek bez względu na to czy funkcjonują w obiegu publicznym, na stronach internetowych podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych, a także czy dostęp do tych informacji, tj. do internetu, domagający się ich udostępnienia ma łatwy czy też utrudniony. O obowiązku udostępnienia informacji publicznej nie opublikowanej w Biuletynie, a będącej na stronie internetowej, przesądza nie dostęp do internetu, ale niepublikowanie w Biuletynie (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2014r., sygn.akt I OSK 34/14 – publ.http:orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie NSA w wyroku z dnia 3 stycznia 2013r., sygn.akt I OSK 2244/12, Lex nr 1341464). Wbrew stanowisku organu, protokoły posiedzeń rady pedagogicznej szkoły, których przedmiotem są sprawy publiczne, posiadają walor informacji publicznej. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie, w którym przyjęto, że "protokoły z rad pedagogicznych są danymi publicznymi stanowiącymi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Jako takie winny więc zostać udostępnione na żądanie (...)" – tak WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 22/11 ( LEX nr 1088977). Analogiczny pogląd wyraził tenże Sąd w wyroku z dnia 14 września 2011r. sygn. akt VIII SAB/Wa 30/11, którego prawidłowość potwierdził NSA wyrokiem z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 2291/11 (LEX nr 1122884). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz.2572 ze zm.), rada pedagogiczna jest kolegialnym organem szkoły w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. Do kompetencji rady pedagogicznej należy, zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty, m.in. zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki, podejmowanie uchwał w sprawie wyników klasyfikacji i promocji uczniów, ustalanie organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli szkoły lub placówki, podejmowanie uchwał w sprawach skreślenia z listy uczniów, opiniowanie pracy szkoły. Powyższa regulacja wskazuje, że posiedzenia rady pedagogicznej stanowią ważny element w działalności szkoły w zakresie realizacji ustawowych zadań, stad niewątpliwie protokoły z tych posiedzeń stanowią dane publiczne, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. podlegające udostępnieniu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2015r., sygn.akt IV SAB/Wr 170/15). Niezaprzeczalne jest zdaniem Sądu również i to, że Dyrektor Szkoły Podstawowej Nr [..] w S. jest podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne tj. zasadę powszechności wykształcenia, dysponuje też funduszami publicznymi i samorządowymi. Jest zatem organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2011r., sygn. akt IV SAB/Wr 70/10, LEX nr 1088431). Jeśli zatem żądana informacja stanowi informację publiczną, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to Dyrektor w/w Szkoły nie udzielając takiej informacji, ani nie wydając decyzji o odmowie jej udzielenia, pozostaje w bezczynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania, albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1987 r., sygn. akt IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 13). Przy czym, prowadzona przez organ zobowiązany ze skarżącym korespondencja w żadnym razie nie zwalnia z zarzutu bezczynności wyartykułowanego w związku z wniesioną skargą. W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że zasadą winno być, iż organ interpretując zapisy ustawowe powinien dążyć do tego, aby informacja została ujawniona, przy czym niewątpliwie winien mieć na względzie ograniczenia w jej udostępnianiu określone w art. 5 ust.1 i 2 omawianej ustawy, zgodnie z którym prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym to ostatnie ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Mając na uwadze powyższe, należało przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie Dyrektor w/w Szkoły pozostawał w stanie bezczynności, co zobowiązywało Sąd do orzeczenia jak w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd jednocześnie miał na uwadze, że art. 149 p.p.s.a. zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność polega nie tylko na zobowiązaniu organu do podjęcia w ustalonym terminie określonych działań, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy owa bezczynność miała miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Odnosząc się do kwestii, czy w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w zwłoce co do udostępnienia przez podmiot do tego zobowiązany żądanej informacji publicznej, Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało charakteru rażącego, tym bardziej, że przedmiotowa bezczynnośc organu wynikała z przyjętej przez organ wykładni przepisów omawianej ustawy, a ktorej to wykladni Sąd nie podzielił. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. Tą samą okoliczność Sąd miał na względzie nie orzekając o wymierzeniu organowi grzywny, zwłaszcza, że jej wymierzenie ustawodawca pozostawił uznaniu Sądu (art.149 § 1 p.p.s.a). O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącej strony o udostępnienie żądanych a opisanych wyżej dokumentów, organ powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy znajdują się w nim informacje niepodlegające udostępnieniu, to znaczy zawierające dane, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy. Dopiero po dokonaniu tych ustaleń należy podjąć czynności zmierzające do udostępnienia przedmiotowych dokumentów lub wydać decyzję odmawiającą. W orzecznictwie przyjęte zostało, że jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą, co oznacza wykazanie, że dane objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, względnie na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową czy też statystyczną (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 812/05).