IV SAB/Wr 207/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2019 r. w Wydziale IV w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. w przedmiocie rozpatrzenia pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 21 grudnia 2016 r., nr [...] postanawia: odrzucić skargę. Decyzją Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. , działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta W. (dalej: organ pierwszej instancji, MOPS) z dnia 24 czerwca 2014 r. nr [...], po wygaśnięciu z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2013 r. decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, przyznano K. K. (dalej: strona, skarżąca) zasiłek dla opiekuna z tytułu opieki nad matką na okres od 1 lipca 2013 r. bezterminowo w wysokości 520 zł za czerwiec 2014 r. + 5.720 zł wyrównania za okres od lipca 2013 r. do maja 2014 r. Pismem z dnia 21 grudnia 2016 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych –Oddział w W. ( dalej :ZUS) zawiadomił MOPS o okoliczności nabycia przez skarżącą uprawnienia do emerytury od dnia 4 listopada 2016 r. oraz zwrócił się z prośbą o podanie wysokości kwot wypłaconych skarżącej zasiłków podlegających zwrotowi za okres od 4 listopada 2016 r. do chwili wstrzymania (k. 34 akt administracyjnych). W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 21 grudnia 2016 r. MOPS poinformował ZUS, że skarżąca nie korzysta ze świadczeń wynikających z ustawy o pomocy społecznej (k. 33 akt). W związku z uzyskaniem informacji, że skarżąca ma ustalone prawo do emerytury, w dniu 21 czerwca 2017 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie uchylenia decyzji ustalającej stronie prawo do zasiłku dla opiekuna (k. 40 akt). Decyzją z dnia 19 lipca 2017 r. nr [...] organ pierwszej instancji uchylił od dnia 1 lipca 2017 r. decyzję z dnia 24 czerwca 2014 r. z uwagi na nabycie przez skarżącą od dnia 4 listopada 2016 r. prawa do świadczenia emerytalnego (k. 38 akt). W dniu 8 sierpnia 2017 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przyznanych decyzją z dnia 24 czerwca 2014 r. (k. 37 akt). W piśmie z dnia 20 czerwca 2017 r. (data wpływu do organu 21 czerwca 2017 r., k. 43 akt) strona - reprezentowana przez swojego męża T. K. (dalej: pełnomocnik) - poinformowała MOPS, że popiera wniosek ZUS zawarty w treści pisma z dnia 21 grudnia 2016 r. o podanie wypłaconych skarżącej kwot zasiłków za okres od dnia 4 listopada 2016 r. do chwili wstrzymania wypłat. Skarżąca jednocześnie potwierdziła, że zasiłek pielęgnacyjny jest wypłacany na jej rzecz. Strona wniosła o wydanie stosownej decyzji wymiarowej, z której wynikałoby, że wskutek wypłacania na jej rzecz w trybie zaliczkowym emerytury bez ostateczne decyzji ZUS o ustaleniu jej kapitału początkowego, wypłacone stronie kwoty zasiłku pielęgnacyjnego podlegają zwrotowi. W sytuacji konieczności wstrzymania wypłaty ww. zasiłku pielęgnacyjnego oraz zaistnienia podstawy jego zwrotu, strona wniosła o podanie podstaw prawnych i wskazanie wysokości kwoty tego zasiłku oraz trybu jego zwrotu. Decyzją z dnia 4 września 2017 r. nr [...]organ pierwszej instancji uznał kwotę zasiłku dla opiekuna w wysokości 4.108,00 zł wypłaconego stronie za okres od 4 listopada 2016 r. do 30 czerwca 2017 r. w związku z opieką nad matką za nienależnie pobrane świadczenie i zobowiązał ją do zwrotu tej kwoty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych do dnia spłaty w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji strona - reprezentowana przez pełnomocnika - wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 września 2017 r. i umorzenie postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla opiekuna( k. 35 akt) Jednocześnie strona zaskarżyła bezczynność w sprawie "wszczętej na wniosek ZUS z dnia 21 grudnia 2016 roku znak [...] poparty we wniosku (...) z dnia 20 czerwca 2017 r. znak [...]", wnioskując o wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: Kolegium, organ wyższego stopnia) orzeczenia zobowiązującego organ pierwszej instancji do rozpoznania z czynnym udziałem stron pisma ZUS z dnia 21 grudnia 2016 r. oraz wniosku strony z dnia 20 czerwca 2017 r. Uzasadniając swoje żądanie strona przytoczyła argumentację zawartą uprzednio w piśmie z dnia 20 czerwca 2017 r. W wyniku uwzględnienia odwołania, decyzją z dnia 12 listopada 2017 r. nr [...] Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. nr [...] Kolegium - rozpatrując zawarte w treści odwołania ponaglenie dotyczące rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji pisma ZUS z dnia 21 grudnia 2016 r. popartego wnioskiem z dnia 21 czerwca 2017 r. - nie uwzględniło ponaglenia. Jednocześnie organ wyższego stopnia nie stwierdził rażącego naruszenia prawa w prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu oraz odmówił wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy. W ocenie Kolegium , wyznaczenie terminu do załatwienia sprawy stało się bezprzedmiotowe wobec podjęcia przez ten organ decyzji z dnia 19 lipca 2017 r. nr [...]. Zdaniem organu , pismo strony z dnia 21 czerwca 2017 r. stanowiło zawiadomienie o zmianie jej sytuacji finansowej, do czego skarżąca była zobowiązana. Organ wyższego stopnia podkreślił, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji podejmował czynności niezbędne do rozpatrzenia sprawy, tj. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Kolegium wskazało, że przedmiotowe postępowanie w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla opiekuna zostało ostatecznie zakończone decyzją z dnia 19 lipca 2017 r., a organowi pierwszej instancji nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa; nie zostały też naruszone terminy określone w art. 35 § 5 k.p.a. W treści postanowienia zawarto pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia zażalenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu pierwszej instancji (k. 27 akt). W dniu 29 grudnia 2017 r. skarżąca wniosła do organu pierwszej instancji pismo zatytułowane "wnioski dowodowe i formalne w sprawie wszczęcia postępowania odnośnie decyzji Prezydenta W. z dnia 24.06.2014 r. (...) w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przyznanych przedmiotową decyzją". W treści pisma strona podtrzymała skargę na bezczynność "w sprawie wszczętej na wniosek ZUS z dnia 21 grudnia 2016 r.", poparty we wniosku z dnia 20 czerwca 2017 r., żądając od ZUS i organu pierwszej instancji ustalenia w jakiej wysokości MOPS zaniechał uiszczania składek na rzecz ZUS. Strona podtrzymała także wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 września 2017 r. i umorzenie postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla opiekuna (k. 25 akt administracyjnych). W piśmie z dnia 5 stycznia 2018 r. organ pierwszej instancji poinformował stronę o obowiązujących przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a w pozostałym zakresie sprawę przekazał sprawę organowi wyższego stopnia (k. 24 akt). Pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. Kolegium zwróciło organowi pierwszej instancji pismo z dnia 5 stycznia 2018 r. wskazując, że sprawa bezczynności tego organu została rozpatrzona postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. nr SKO [...], natomiast odwołanie od decyzji z dnia 4 września 2017 r. zostało rozstrzygnięte decyzją z dnia 12 listopada 2017 r. nr [...] (k. 20 akt). W dniu 31 października 2018 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga strony na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta W. w sprawie rozpatrzenia pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Wydział Świadczeń Emerytalno-Rentowych-2 z dnia 21 grudnia 2016 r. nr [...], popartego wnioskiem z dnia 20 czerwca 2017 r. znak [...]. Skarżąca - reprezentowana przez pełnomocnika - wniosła o wydanie orzeczenia zobowiązującego organ pierwszej instancji do rozpoznania (z czynnym udziałem stron) przedmiotowego pisma ZUS z dnia 21 grudnia 2016 r. oraz wniosku strony z dnia 20 czerwca 2017 r. Strona wywodziła , że w sprawie bezspornym jest, że decyzją organu pierwszej instancji z dnia 19 lipca 2017 r. uchylono od dnia 1 lipca 2017 r. poprzednią decyzję tego organu z dnia 24 czerwca 2014 r. oraz że "Prezydent Miasta W. i funkcjonariusze publiczni z MOPS (...) do chwili obecnej nie wskazali do organu rentowego ZUS O/W. wysokości nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych, ponieważ w decyzjach organ Prezydenta Miasta W. w żaden sposób nie wykazuje w/w zobowiązań". Według twierdzeń skarżącej, organ co najmniej od 2011 r. nie opłacał do ZUS składek emerytalnych, rentowych, chorobowych, wypadkowych oraz od kilku lat składek zdrowotnych. Strona zaznaczyła, że według jej wiedzy, MOPS uiszczał do ZUS składki zdrowotne za 2016 r. po 46.80 zł miesięcznie, wobec czego zasadnym jest ustalenie w postępowaniu administracyjnym zobowiązań organu wobec ZUS i ujęcie tych zobowiązań w ponownym ustaleniu kapitału początkowego na wniosek skarżącej z dnia 10 maja 2015 r. skierowany do ZUS i nierozpoznany do chwili obecnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do jej rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie. W piśmie z dnia 25 listopada 2018 r. skarżąca, doprecyzowując żądania zawarte w skardze, wniosła o nałożenie na Prezydenta Miasta W. grzywny w kwocie nie mniejszej niż 2000 zł i zobowiązanie tego organu do rozpoznania (z czynnym udziałem stron) pisma ZUS z dnia 21 grudnia 2016 r. oraz wniosku strony z dnia 20 czerwca 2017 r. w terminie 30 dni. Jednocześnie w piśmie z dnia 16 stycznia 2019 r. skarżąca wskazała, że w rozpatrywanej sprawie ponaglenie zostało zawarte w treści odwołania z dnia 23 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu, skarga podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, ale tylko w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądu administracyjnego w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W tym miejscu wymaga podkreślenia , że skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone formy działania organu, czyli jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1324/12, z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1620/12 oraz z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 737/10 dostępne - podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w tym uzasadnieniu - w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Z ugruntowanego już stanowiska odnoszącego się do określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przesłanek warunkujących właściwość sądów administracyjnych w sprawach z tego rodzaju skarg wynika, że za akty lub czynności, o których mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., uznaje się te, które: 1) w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzją lub postanowieniem; 2) mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą; 3) podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną; 4) są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się, między innymi, jednostronnością działania; 5) są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną (zob. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ZNSA 2006 nr 2, s. 18 - 19). W tym zakresie , szczególnego zaakcentowania wymaga to, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podejmowane są poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, co oznacza, że odpowiadają formule, nie tyle stosowania prawa, co jego wykonywania, a więc formule wykonawczej, która wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (por. Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, OSP 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 – 351). Spajając tę część rozważań ,stwierdzić należy ,że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. Wskazać bowiem należy ,że skarga na bezczynność organu ma zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania indywidualnego aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na ten indywidualny akt. W badanej sprawie skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została objęta bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy w W. w sprawie rozpatrzenia pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Wydział Świadczeń Emerytalno-Rentowych-2 z dnia 21 grudnia 2016 r. nr [...], w którym organ ten zawiadomił organ pierwszej instancji o fakcie nabycia przez skarżącą uprawnienia do emerytury od dnia 4 listopada 2016 r. oraz zwrócił się z prośbą o podanie wysokości kwot wypłaconych skarżącej przez MOPS zasiłków podlegających zwrotowi za okres od 4 listopada 2016 r. do chwili wstrzymania. Materia sporu dotycząca rozpoznania przez organ pierwszej instancji przedmiotowego pisma ZUS z dnia 21 grudnia 2016 r. - które w swej istocie jest pismem informacyjnym - nie daje podstawy do wydania decyzji administracyjnej, czy innego aktu lub czynności o charakterze administracyjnoprawnym przez organ administracji publicznej. Pisemna wymiana informacji pomiędzy organem pierwszej instancji a organem ubezpieczeń społecznych - dotycząca ustalenia, czy (i w jakiej wysokości) strona korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej - miała miejsce na etapie postępowania wyjaśniającego toczącego się w związku z postępowaniem w sprawie zwrotu przez skarżącą nienależnie pobranego zasiłku dla opiekuna z tytułu opieki nad matką. Zarzucana w skardze bezczynność organu pierwszej instancji w zakresie nie udzielenia odpowiedzi na przedmiotowe pismo informacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie może być poddana ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed tutejszym Sądem, jak tego domaga się skarżąca. Organ pierwszej instancji nie był bowiem zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie informacji zawartych w treści pisma z dnia 21 grudnia 2016 r., ani wydania aktu lub dokonania czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie ulega w tej sytuacji wątpliwości, że skarga dotyczy działań organu, które nie podlegają kontroli sądów administracyjnych (nie należą do żadnej z form działania administracji publicznej). Reasumując stwierdzić należy, że w ujawnionym w niniejszej sprawie stanie prawno-faktycznym skarga na bezczynność organu pierwszej instancji nie może zostać poddana kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 p.p.s.a. (w szczególności określonych w § 2 pkt 1-4 i 9 tego artykułu), a zatem - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobligowany był orzec jak w sentencji.